Nie ma głupich (okładka miękka) Harlan Coben Książka

Harlan Coben w swoim dorobku ma różne książki: niektóre przede wszystkim stawiają na dynamizm akcji, inne na mocno poplątaną, usianą twistami intrygę kryminalną. Ale w “Nie ma głupich” wydaje się, że znalazł perfekcyjną równowagę pomiędzy wszystkimi elementami fabuły dając czytelnikowi dobrą, angażującą rozrywkę, przy której można się trochę pośmiać, ale i jest kilka chwil, by zastanowić się nad własnymi wartościami. Jest to drugi tom z detektywem Samim Kierce’em, jednak napisany tak, że znajomość tomu pierwszego przy jego lekturze nie jest konieczna. Cała opowieść pisana jest w narracji pierwszoosobowej oczami Kierce’a, a więc to ten bohater nadaje jej ton. Ton charakterystyczny dla Cobena, w którym ironiczny humor podszyty cwaniactwem jest tylko osłoną przed światem i własnymi emocjami, za którą skrywa się bohater. Ten humor jednak dobrze się sprawdza, nadaje powieści lekkiego wydźwięku, a równocześnie sprawia, że pewne przekoloryzowana nie przeszkadzają. Bo zarówno intryga, jak i kreacje postaci, przede wszystkich tych drugoplanowych, bazują na granicy realności - są na tyle realne, żeby czytelnika emocjonalnie zaangażować, ale na tyle oderwane od naszej szarej codzienności, by pozwolić na odpoczynek, zwyczajny, tak potrzebny relaks. Intryga prowadzona jest dwutorowo, a jednak obydwie sprawy powiązane są z Kierce’em prywatnie - obydwie też dotyczą jego przeszłości, w której sporo było sytuacji dramatycznych. I tak bohater zahacza tu o postawę stoicką - nieraz podkreśla, że choć wydarzyło się w jego życiu tyle zła, to bez tego nie byłby w tym miejscu, w którym znajduje się teraz. A choć znowu wplątuje się w niewesołe tematy, to jednak ma za sobą kochającą rodzinę, osoby, na których naprawdę mu zależy. Coben dobrze gra postaciami, dobrze steruje intrygą, dzięki czemu powieść jest równa i ciekawa - dobrze się przy niej bawiłam, a przecież właśnie o to przy tym tytule chodzi!