Nie ma głupich (okładka miękka) Harlan Coben

Książka

Harlan Coben w swoim dorobku ma różne książki: niektóre przede wszystkim stawiają na dynamizm akcji, inne na mocno poplątaną, usianą twistami intrygę kryminalną. Ale w “Nie ma głupich” wydaje się, że znalazł perfekcyjną równowagę pomiędzy wszystkimi elementami fabuły dając czytelnikowi dobrą, angażującą rozrywkę, przy której można się trochę pośmiać, ale i jest kilka chwil, by zastanowić się nad własnymi wartościami. Jest to drugi tom z detektywem Samim Kierce’em, jednak napisany tak, że znajomość tomu pierwszego przy jego lekturze nie jest konieczna. Cała opowieść pisana jest w narracji pierwszoosobowej oczami Kierce’a, a więc to ten bohater nadaje jej ton. Ton charakterystyczny dla Cobena, w którym ironiczny humor podszyty cwaniactwem jest tylko osłoną przed światem i własnymi emocjami, za którą skrywa się bohater. Ten humor jednak dobrze się sprawdza, nadaje powieści lekkiego wydźwięku, a równocześnie sprawia, że pewne przekoloryzowana nie przeszkadzają. Bo zarówno intryga, jak i kreacje postaci, przede wszystkich tych drugoplanowych, bazują na granicy realności - są na tyle realne, żeby czytelnika emocjonalnie zaangażować, ale na tyle oderwane od naszej szarej codzienności, by pozwolić na odpoczynek, zwyczajny, tak potrzebny relaks. Intryga prowadzona jest dwutorowo, a jednak obydwie sprawy powiązane są z Kierce’em prywatnie - obydwie też dotyczą jego przeszłości, w której sporo było sytuacji dramatycznych. I tak bohater zahacza tu o postawę stoicką - nieraz podkreśla, że choć wydarzyło się w jego życiu tyle zła, to bez tego nie byłby w tym miejscu, w którym znajduje się teraz. A choć znowu wplątuje się w niewesołe tematy, to jednak ma za sobą kochającą rodzinę, osoby, na których naprawdę mu zależy. Coben dobrze gra postaciami, dobrze steruje intrygą, dzięki czemu powieść jest równa i ciekawa - dobrze się przy niej bawiłam, a przecież właśnie o to przy tym tytule chodzi!

Jak mówił Sherlock Holmes: „Tworzenie teorii przed zdobyciem danych to poważny błąd. W takich przypadkach traci się rozsądek i nagina fakty do teorii, zamiast dopasowywać teorię do faktów”. A fakty są niepodważalne. Luka w pamięci, nóż w ręku, krew i martwa dziewczyna leżąca obok. Tak drastycznie kończy się młodzieńcza hiszpańska przygoda Samiego Kierca. Nie dziwi więc, że to traumatyczne zdarzenie i ucieczka z Costa del Sol zaważyły na całym jego dotychczasowym życiu. I wyobraźcie sobie, jaki przeżywa szok, gdy nagle po ponad dwudziestu latach widzi tę dziewczynę, starszą, ale z pewnością żywą, na prowadzonym przez siebie kursie dla detektywów amatorów. To, co brał za fakty, zaczyna sypać się jak domek z kart, a każdy kolejny krok ku wyjaśnieniu tej sprawy okazuje się równie niebezpieczny, jak spacer na linie. Ależ to była wciągająca historia! Harlan Coben w „Nie ma głupich” dał z siebie wszystko, co najlepsze oferuje czytelnikom od lat! Narastające napięcie i poczucie zagrożenia, które przejmujemy od bohatera. Nagłe zwroty akcji, które nieraz budzą szok i niedowierzanie. No i to, co lubię najbardziej, czyli mroczne tajemnice powracające po latach, by przewrócić życie bohaterów do góry nogami. Choć zazwyczaj jestem zwolenniczką narracji trzecioosobowej, to w tym przypadku oddanie głosu bohaterowi z tak fascynującą osobowością okazało się strzałem w dziesiątkę. Nie mogłam oderwać się od jego błyskotliwej opowieści i to naprawdę nie jest pusty frazes! Tym bardziej że wątek odnalezionej dziewczyny nie jest jedynym, który budzi emocje. Zwolnienie z więzienia mordercy narzeczonej głównego bohatera na podstawie celowych naruszeń proceduralnych, które były przyczyną wydalenia Samiego z policji, jest nie mniej intrygujące. Poza tym autor opanował do perfekcji kuszenie czytelnika swoją historią, kończąc krótkie rozdziały w tak emocjonujących momentach, że nie sposób przerwać, choćby miało się walić i palić. To druga po „Już mnie nie oszukasz” część z detektywem Samim Kiercem, ale każdą z nich możecie czytać jak niezależną historię. Jednak ci z Was, którzy czytali i pamiętają fabułę pierwszego tomu, zostaną przez autora nagrodzeni smaczkami w postaci punktów wspólnych dla obu powieści. Wspomniany na początku Sherlock Holmes ostrzegał przed utratą rozsądku, a ja muszę Wam wyznać, że śledząc losy Samiego, całkowicie go straciłam! Emocje kompletnie wzięły górę nad chłodną logiką, a ja, zamiast odnotować fakty, po prostu gnałam przez kolejne strony, zżerana przez ciekawość i autentyczny niepokój o to, co wydarzy się za chwilę. Bo autor skonstruował tak nieoczywistą intrygę, że każda moja teoria ostatecznie poniosła porażkę w starciu z finałem. Ale wierzcie mi, że w tym przypadku i porażka może smakować fantastycznie. Czytajcie, bo naprawdę rzadko trafia się okazja, by dać się tak po mistrzowsku oszukać!