Nadzieja Ilona Gołębiewska

Książka

Czasem by odnaleźć swoje miejsce trzeba się zatrzymać i odciąć od tego czego oczekują inni. Ich miłość rozwijała się cicho i bez fajerwerków. Była jednak niesłychanie prawdziwa. Powroty do Starego Młyna nieustannie mnie poruszają, a co więcej czułam się jakbym z każdą z tych powieści wracała do przyjaciółek. Do dziewczyn, które naprawdę lubię i cenię tak jakbym znała wszystkie cztery, jakby były mi bliskie. Tym razem główną bohaterką opowieści jest najmłodsza z sióstr Złotowskich -Nadia. Ta trzydziestolatka wbrew temu co sama o sobie myśli ma wiele pasji , choć jej warszawska codzienność zdecydowanie różni się od rytmu znanego z Młynarzówki. Niestety obecnie Nadia przeżywa jeden z większych życiowych zakrętów, by nie rzec po prostu kryzys. Owszem uwielbia tańczyć bachatę i ma świetnego partnera-Antka, którego traktuje jak młodszego brata oraz pracuje w firmie farmaceutyczno- kosmetycznej, ale czuje ogromną presję i odnosi wrażenie, że nie dorównuje swoim siostrom- te bowiem mają ustabilizowaną sytuację życiową. Ona sama dużo chorowała i trudno jej sobie poradzić. Pewnego wieczoru dziewczyna otrzymuje jednak wiadomość o tym,że filar jej rodziny Bogdan trafił do szpitala i nie ma pewności co mu dolega ani też czy wróci do pełni sił. Młoda kobieta pojawia się w rodzinnych stronach , chcąc pomóc w prowadzeniu piekarni i Młyna, który skrywa również wojenne losy jej przodkini- Nadziei, które po latach ujrzą światło dzienne. W spokojne plany Nadii wkrada się również Janek- mężczyzna za którym ciągnie się echo przeszłości ojca. Nadia i Janek od początku budzą sympatię. Ich relacja rozwija się powoli, bez zbędnego pośpiechu i sztucznie podkręcanych emocji. To uczucie oparte na rozmowach, wzajemnym zrozumieniu i zaufaniu. Autorka pokazuje, że prawdziwa miłość nie zawsze przychodzi z hukiem i fajerwerkami. Czasem rodzi się po cichu, pomiędzy codziennymi obowiązkami, niepewnością i próbą odnalezienia własnej drogi. Bardzo poruszył mnie również wątek historyczny związany z losami Nadziei. Jak zwykle w serii przeszłość przeplata się z teraźniejszością, tworząc niezwykle emocjonalną opowieść o sile kobiet, rodzinnych więzach i wydarzeniach, które pozostawiają ślad na kolejnych pokoleniach. Te fragmenty czytałam z ogromnym zainteresowaniem, nie mogąc doczekać się odkrycia wszystkich sekretów skrywanych przez rodzinę Złotowskich. Ilona Gołębiewska po raz kolejny stworzyła historię pełną ciepła, życiowej mądrości i nadziei. Pokazuje, że każdy ma prawo żyć we własnym tempie i nie musi spełniać oczekiwań innych, aby być szczęśliwym. Nadia przez długi czas porównuje się do swoich sióstr, nie dostrzegając własnej wartości i tego, jak wiele już osiągnęła. Jej droga do samoakceptacji i odnalezienia swojego miejsca jest niezwykle autentyczna i łatwo odnaleźć w niej cząstkę własnych doświadczeń. Uwielbiam atmosferę Starego Młyna. To miejsce, do którego wraca się z prawdziwą przyjemnością. Pełne rodzinnego ciepła, zapachu świeżego chleba, wspomnień i ludzi, którzy mimo przeciwności zawsze mogą na siebie liczyć. Czytając tę książkę, miałam wrażenie, że sama siedzę przy kuchennym stole w Młynarzówce i uczestniczę w życiu bohaterów. „Nadzieja” to wzruszająca opowieść o poszukiwaniu siebie, odwadze do podejmowania nowych decyzji i sile rodzinnych więzi. To historia, która przypomina, że czasem trzeba się zatrzymać, wsłuchać we własne potrzeby i przestać żyć według scenariusza napisanego przez innych. Pełna emocji, ciepła i refleksji powieść, która na długo pozostaje w sercu.

„Nadzieja” Ilony Gołębiewskiej, czwarty tom cyklu „Siostry ze Starego Młyna”, to pełna ciepła i emocji powieść obyczajowa, która łączy historię rodzinną, wątki romantyczne oraz tajemnice przeszłości. To książka o poszukiwaniu własnego miejsca w świecie, odwadze do podejmowania trudnych decyzji i odkrywaniu tego, jak bardzo losy kolejnych pokoleń mogą się ze sobą przeplatać. Główną bohaterką powieści jest Nadia Złotowska – trzydziestoletnia kobieta, która prowadzi uporządkowane życie w Warszawie. Stabilna praca, pasja do tańca i jasno wyznaczona przyszłość dają jej poczucie bezpieczeństwa. Wszystko zmienia się jednak w chwili, gdy problemy zawodowe oraz rodzinne zmuszają ją do powrotu do Starego Młyna. To właśnie tam Nadia musi zmierzyć się nie tylko z teraźniejszością, ale również z przeszłością swojej rodziny i pytaniami, od których przez lata próbowała uciec. Fabuła rozwija się wielotorowo. Z jednej strony obserwujemy codzienne zmagania Nadii, jej próby odnalezienia się w nowej rzeczywistości, rozwijania własnych planów i budowania relacji z bliskimi. Z drugiej strony ogromne znaczenie ma odkrycie wojennego dziennika Nadziei Złotowskiej. Znaleziona po burzy metalowa skrzynka skrywa dokumenty i wspomnienia kobiety, która podczas okupacji wykazała się niezwykłą odwagą, narażając własne życie dla innych. Odkrywanie tych sekretów staje się jednym z najciekawszych elementów powieści i sprawia, że historia nabiera dodatkowej głębi. Styl Ilony Gołębiewskiej pozostaje lekki, naturalny i bardzo przystępny. Autorka potrafi tworzyć historie pełne emocji bez popadania w przesadny patos. Jej bohaterowie są wiarygodni, mają swoje słabości, popełniają błędy i mierzą się z problemami, które wielu czytelnikom mogą wydać się bliskie. Dzięki temu łatwo zaangażować się w ich losy i kibicować im podczas kolejnych życiowych wyzwań. Ważną rolę odgrywają również postacie drugoplanowe, szczególnie Janek, którego przeszłość i rodzinne obciążenia sprawiają, że jest bohaterem niejednoznacznym i interesującym. Relacja między nim a Nadią rozwija się stopniowo, bez pośpiechu, co dodaje historii autentyczności. To opowieść o ludziach poranionych przez życie, którzy próbują zaufać sobie i odnaleźć szczęście mimo przeciwności losu. W książce pojawia się wiele ważnych motywów, takich jak rodzinne więzi, odkrywanie historii przodków, miłość, przebaczenie, odpowiedzialność, odwaga oraz budowanie własnej tożsamości. Autorka porusza również temat społecznych uprzedzeń, życiowych wyborów, wpływu przeszłości na teraźniejszość oraz konieczności życia w zgodzie ze sobą, a nie według oczekiwań innych ludzi. Podczas lektury czytelnikowi towarzyszy cały wachlarz emocji. Są momenty wzruszające, skłaniające do refleksji nad przemijaniem i znaczeniem rodzinnych korzeni. Nie brakuje również nadziei, ciepła i poczucia, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można odnaleźć nowy sens życia. Odkrywanie wojennych tajemnic budzi ciekawość i napięcie, natomiast współczesne losy bohaterów sprawiają, że trudno pozostać obojętnym na ich problemy. „Nadzieja” to książka szczególnie dla miłośników literatury obyczajowej, rodzinnych sag oraz historii, w których przeszłość splata się z teraźniejszością. Spodoba się czytelnikom szukającym emocjonalnych, życiowych opowieści pełnych ciepła, wartości i bohaterów, których można polubić od pierwszych stron. To piękna historia o tym, że czasem trzeba wrócić do swoich korzeni, aby odnaleźć drogę do przyszłości. Pełna wzruszeń, rodzinnych tajemnic i życiowej mądrości powieść pokazuje, że nawet po największej burzy zawsze można odnaleźć nadzieję. Zdecydowanie warto sięgnąć po ten tytuł.

Są książki, które przytulają Was w trudne dni. I są takie, które wlewają w serce ciepło, nawet gdy za oknem szaro i ponuro. „Nadzieja” to zdecydowanie ten drugi przypadek. Klimat? Ujmę to tak: pachnie starym drewnem, domowym chlebem i sekretami, które wiszą w powietrzu od lat. Malowniczy Stary Młyn, siostrzana więź i historia, która niejednego wzruszy do łez. Fabuła nie jest wartka, ale płynie jak leniwa rzeka – czasem zaskakując zakrętem. Ilona Gołębiewska buduje napięcie powoli, ale celnie. Tajemnice z przeszłości mieszają się z codziennością, a każdy rozdział odkrywa kolejną warstwę rodzinnych relacji. Bohaterowie? Tu bije serce tej opowieści. Siostry – każda inna, każda z bagażem własnych ran – są tak prawdziwe, że momentami zapominałam, że czytam fikcję. Złość, żal, czułość, przebaczenie… ta książka wyciska emocje jak gąbkę. A „Nadzieja” (tak, tytułowa bohaterka też!) to postać, przy której chce się wierzyć w drugie szanse. Akcja nie pędzi – to raczej spacer z przystankami na refleksję. Jeśli lubicie powieści obyczajowe z duszą, będziecie zachwyceni. Prosty język sprawia, że czyta się lekko, choć nie znaczy to, że płytko. Autorka ma dar do opisywania uczuć bez patosu. „Nadzieja” Ilony Gołębiewskiej to czwarty i ostatni tom sagi rodzinnej „Siostry ze Starego Młyna”. O czym jest ta książka? To wzruszająca opowieść o powrocie do korzeni i mierzeniu się z przeszłością. 30-letnia Nadia ma ustabilizowane życie w Warszawie – kocha taniec i pracuje w laboratorium. Jednak problemy zawodowe i rodzinny kryzys zmuszają ją do powrotu do Starego Młyna. Musi zdecydować, czy chce wziąć odpowiedzialność za to miejsce, przed którym kiedyś uciekła. Główną osią fabuły jest niespodziewane odkrycie – w trakcie remontu po burzy robotnicy znajdują ukrytą metalową skrzynkę. W środku są zdjęcia, stare dokumenty i wojenny dziennik przodkini Nadii. To odkrycie uruchamia lawinę wydarzeń i sprawia, że Nadia tropi zapomnianą historię, która zmienia wszystko. Równolegle bohaterka rozwija swój biznes, naprawia rodzinne relacje i poznaje Janka – mężczyznę, który – tak jak ona – ma za sobą trudną przeszłość. Powieść opowiada o walce z cudzymi oczekiwaniami, budowaniu życia na własnych zasadach i sile nadziei, która łączy pokolenia. Dla kogo? Dla fanek Katarzyny Michalak, Agnieszki Krawczyk lub Joanny Szarańskiej. Idealna na wiosenno - letnie wieczory z kocykiem i herbatą, ale też dla każdego, kto szuka w literaturze nadziei (jak sam tytuł wskazuje) i wiary, że nawet po największej burzy wychodzi słońce. Uwaga: jeśli potrzebujecie dynamicznej akcji i zwrotów akcji co 10 stron – to nie będzie Wasza droga. Moja ocena: 8/10 BRUNETTE BOOKS