Książka

Kobieta z morza krwi Malwina Chojnacka

Nadmorski pensjonat na odludziu. Szept fal, które zamiast kojąco działać, przyprawiają o gęsią skórkę. „Kobieta z morza krwi” wciąga od pierwszej strony w klimat, którego nie da się łatwo zapomnieć – niby sielski Bałtyk, a jednak coś tu nie gra. I to „coś” jest naprawdę potężne. Na osiedlu Bryza w lesie nad morzem policja odkrywa ciała młodej matki i jej tygodniowej córeczki. Rozpoczyna się obława na męża kobiety – uzbrojonego i niebezpiecznego. W tym samym czasie w pensjonacie artystki Inez Skowron ruszają warsztaty pisarskie, a wśród kursantów kryje się ktoś, kto wcale nie przyjechał pisać. Wszyscy są odcięci od świata, a atmosfera gęstnieje z każdą stroną. Tajemnice sprzed lat wracają jak fale – nieproszone. Komu ufać? Inez to kobieta z przeszłością, która kłamie policji. Gerard Seweryn obserwuje każdy jej ruch, ale sam skrywa więcej, niż zdradza. Sonia, młodsza siostra Inez, zaczyna prywatne śledztwo i odkrywa wycinki z gazet, które zmieniają wszystko. To książka, w której nikt nie jest tym, kim się wydaje i to jest jej największa siła. Emocje? Niepokój, paranoja, momentami wręcz klaustrofobia. Nie ma tu miejsca na nudę. Ciarki gwarantowane! Malwina Chojnacka pisze konkretnie, ale nie sucho – jej styl jest lekki, a jednocześnie precyzyjny. Krótkie rozdziały, liczne zwroty akcji, umiejętne budowanie napięcia. To thriller, który czyta się szybko, ale który zostaje w głowie na dłużej. Idealny na jeden wieczór… choć może lepiej nie czytać go samemu w domku nad morzem. Dla kogo? Dla fanów polskich thrillerów psychologicznych z nutą nordic noir. Dla tych, którzy lubią, gdy akcja dzieje się w zamkniętej przestrzeni, a bohaterowie mają więcej twarzy niż jedna. Jeśli szukasz książki, przy której będziesz podejrzewać każdego – to jest właśnie ta. Warto, jeśli chcesz się bać, podejrzewać, analizować i czytać do późna. Moja ocena: 9/10 Mocny, gęsty klimat, wciągająca intryga i bohaterowie, którym nie można w pełni zaufać. „Kobieta z morza krwi” to kryminał, który zostawia po sobie uczucie chłodu i to w najlepszym możliwym sensie. BRUNETTE BOOKS

Nie każda zbrodnia zaczyna się w chwili, gdy ktoś odbiera komuś życie. Czasem jej początek sięga wiele lat wstecz, a ludzie, którzy znają prawdę, robią wszystko, by nigdy nie ujrzała światła dziennego. Właśnie do takiego świata zabiera nas Malwina Chojnacka w „Czarnej Wodzie”. Nadmorska miejscowość, pensjonat, warsztaty pisarskie i policyjna obława na podejrzanego o zabójstwo żony i maleńkiej córeczki. Okoliczności są przerażające, atmosfera gęstnieje, a poczucie bezpieczeństwa znika szybciej niż letni spokój nad Bałtykiem. Wśród gości pensjonatu Inez Skowron jest ktoś, kto nie znalazł się tam przypadkiem. Sama właścicielka również skrywa tajemnice, których najwyraźniej nie zamierza nikomu zdradzać. Ale to dopiero początek. Malwina Chojnacka prowadzi nas przez labirynt ludzkich relacji, niedopowiedzeń i wydarzeń sprzed trzydziestu lat. Poznajemy kolejnych bohaterów, odkrywamy ich powiązania i próbujemy zrozumieć, co naprawdę wydarzyło się w przeszłości. Każda nowa informacja może zmienić nasze podejrzenia, a pozornie niewinne szczegóły z czasem nabierają zupełnie innego znaczenia. „Czarna Woda” to kryminał mocny, mroczny i wymagający skupienia. Nie jest to książka, którą przeczytamy w jeden wieczór, odłożymy na półkę i po kilku dniach zapomnimy. Wielowątkowa fabuła wymaga uwagi, a ciężar opisywanych wydarzeń sprawia, że nie zawsze ma się ochotę od razu sięgnąć po kolejny rozdział. Najbardziej niepokoi mnie w tej historii to, jak długo przeszłość potrafi wpływać na teraźniejszość. Jak tajemnice, przemilczenia i dawne krzywdy zatruwają życie kolejnych osób. I jak łatwo pomylić prawdę z tym, w co chcemy wierzyć. To nie jest kryminał, w którym liczy się wyłącznie rozwiązanie zagadki. Jest tu również miejsce na refleksję nad ludzką naturą, odpowiedzialnością i granicami, które niektórzy bez wahania przekraczają. Czytałam tę książkę z poczuciem, że pod spokojną powierzchnią Czarnej Wody kryje się coś znacznie bardziej niebezpiecznego, niż można przypuszczać. I właśnie dlatego ta historia zostaje w głowie. Dobra, mocna, ale ciężka. Nie na szybką rozrywkę, lecz dla tych, którzy w kryminałach szukają czegoś więcej niż odpowiedzi na pytanie, kto zabił.