Książka

Niecodzienne przypadki Denny’ego Vossa Holly Kennedy

“Niecodzienne przypadki Denny’ego Vossa” Holly Kennedy to powieść z nietypową perspektywą - wprowadza czytelnika w świat osoby neuroatypowej, która odbiera go w nieco inny sposób niż całe jej otoczenie. To właśnie tytułowy Denny, trzydziestolatek, a zarazem narrator, przez co już sam styl jego wypowiedzi bardzo dużo mówi nam o nim samym. To proste, logiczne w swoim następstwie zdania, w których duża uwaga poświęcona jest dźwiękom i tłumaczeniu wyrazów, jak i idiomów, których znaczenia Denny się dopiero uczy. Jego podejście momentami rozczula, momentami wzrusza, jednak przede wszystkim pokazuje jak wiele można zdziałać otwartością i dobrocią, brakiem oceny, brakiem filtrów. Z drugiej strony Denny przecież co chwilę spotyka się z osobami, które biorą jego otwartość i ufność za żart, a nawet zagrożenie - to kolejny aspekt tej powieści warty podkreślenia, który jest swoistym antyprzykładem tego, jak nie powinniśmy się zachowywać. Cała opowieść przybiera obyczajowe tony, choć otwiera i zamyka ją wątek kryminalny, który jest zaskakująco poważny i do tego naprawdę dobrze poprowadzony. To on przynosi tematy trudne takie jak manipulacja czy przemoc, szczególnie tę z użyciem broni. Zatem choć jest to powieść ciepła i lekka, to jednak kryje w sobie pewien mrok. Mrok, który dzięki podejściu Denny’ego można zwalczyć, bo to on widzi świat, jako miejsce równe dla wszystkich, w którym dla każdego stworzenia bez względu na poziom IQ czy stopień niepełnosprawności jest miejsce. To pokrzepiające, prawda?

Zabawna? Bardzo! Wzruszająca? Oczywiście! Ale „Niecodzienne przypadki Denny’ego Vossa” autorstwa Holly Kennedy to również jedna z tych historii, które pod zabawną powierzchnią skrywają prawdę potrafiącą zaboleć. Denny nie stanowi zagrożenia! Ma trzydzieści lat, uwielbia teleturniej „Dobra cena”, a zasady wpojone przez Babcię-Jo traktuje bardzo poważnie. Jest człowiekiem, który jeśli kocha, to na zawsze, a jeśli uważa, że coś jest słuszne, to da się za to aresztować. Nawet trzy razy! Przy akcji z porwaniem Toma Hanksa popłakałam się ze śmiechu, a piękna relacja Denny’ego z George’em, niewidomym i niesłyszącym bernardynem, wzruszyła mnie do łez. Ich wspólne chwile należą do najbardziej czułych fragmentów książki i to one poruszyły mnie najmocniej. Kiedy jednak po aresztowaniu Denny zaczyna własnymi słowami, w swoim chaotycznym stylu, odsłaniać przed nami wcześniejsze wydarzenia ze swojego życia, co rusz coś ściskało mnie za serce. Bardzo polubiłam Denny’ego. Potrafi być uparty, czasem działa bez zastanowienia, lecz ma w sobie więcej troski o innych niż niejeden z tych, którzy tak chętnie go oceniają. Jest prostolinijny i dosłowny w swoim rozumieniu świata, co prowadzi do wielu nieporozumień i zabawnych sytuacji, ale na szczęście otacza go krąg ludzi, dla których jest ważny. Babcia-Jo, Angus, Bridget i doktor Harland również mają swoje słabości, lecz dzięki nim Denny nie zostaje sam wobec ludzi, którzy widzą w nim wyłącznie oczywistego podejrzanego. Kryminalna zagadka i proces dodają historii odrobiny napięcia, choć dla mnie ciekawsze od pytania o sprawcę było to, jak łatwo otoczenie przypisuje Denny’emu intencje, których nigdy nie miał. Szczególnie trudno pogodzić się z tym, jak szybko niezrozumienie i uprzedzenia zamieniają się tu w przemoc. A wystarczyłoby go wysłuchać. Autorka bardzo trafnie oddaje emocje i spojrzenie na świat, ale też traktowanie osób „z niskim ilorazem inteligencji”. Nie przerysowuje postaci Denny’ego, co sprawia, że tak łatwo nam go polubić, ale też zacząć go traktować poważnie - tak, jak powinien być traktowany. Tematy społecznie ważne i trudne ubiera w historię napisaną tak lekko i zabawnie, że przez tę książkę po prostu się płynie, a refleksja nad naszą własną tolerancją przychodzi zupełnie naturalnie i bez poczucia przytłoczenia. Cudowna, ujmująca historia, która najpierw rozbraja śmiechem, by z czasem rozgościć się na całego w naszym sercu. Czytajcie!