Moja rodzina na piętrze Magda Louis

Książka

Zupełnie się nie spodziewałam, że tak się zżyję z bohaterkami. Tosia ma w sobie taką życiową mądrość, której często nam dzisiaj brakuje. Magda Louis napisała to w taki sposób, że podczas czytania czujesz zapach tej herbaty i domowe ciepło. To opowieść o losach, które splotły się w sposób nieoczywisty, o powojennych trudach i o tym, jak znaleźć swoje miejsce na ziemi. Jeśli szukasz czegoś, co sprawi, że zatrzymasz się na chwilę i spojrzysz na własne życie z większą czułością, to ta książka jest właśnie dla ciebie.

Moja rodzina na piętrze Magda Louis to dokładnie taki typ powieści obyczajowej, który jako fanka tego gatunku po prostu lubię najbardziej – ciepły, rodzinny i taki, który wciąga nie przez wielkie dramaty, tylko przez ludzkie historie. Od razu poczułam ten klimat „opowieści przy herbacie”, gdzie starsza bohaterka wspomina życie swoje i swojej rodziny, a każda historia ma w sobie coś znajomego. Najbardziej kupiło mnie to spokojne tempo i ta nostalgia, która przewija się przez całą książkę. To nie jest nic spektakularnego, raczej taka literacka codzienność – ale właśnie w tym tkwi jej urok. Jeśli ktoś lubi sagowe, rodzinne historie z emocjami, ale bez przesadnego dramatyzmu, to Moja rodzina na piętrze naprawdę fajnie siada i zostaje w głowie na dłużej.

„Moja rodzina na piętrze” to dla mnie bardzo ciepła, spokojna opowieść o życiu, które składa się z małych i dużych historii :) Podoba mi się, że książka nie pędzi, tylko pozwala zatrzymać się przy codzienności i wspomnieniach Tosi Pogorzelskiej. To trochę taki klimat rodzinnych opowieści, gdzie dużo dzieje się między wierszami, mam na myśli w relacjach, emocjach i wspomnieniach. Czyta się to jak rozmowę z kimś, kto ma za sobą długie życie i potrafi o nim opowiadać bez moralizowania. Myślę, że to dobra książka dla osób, które lubią spokojne, refleksyjne historie o rodzinie i przeszłości. Idealna, jeśli ktoś szuka czegoś ciepłego i po prostu „ludzkiego”. Ode mnie leci dycha i czekam na więcej!

(...) Tosia Pogorzelska po swoich osiemdziesiątych urodzinach informuje rodzinę o swej niecodziennej decyzji. Kobieta postanowiła nie wychodzić z domu i tak trwać aż do śmierci. Wcześniej już poczyniła pewne przygotowania, aby odciążyć dzieci. Teraz już tylko przyjmuje gości i wspomina... "Moja rodzina na piętrze" autorstwa Magdy Louis to niezwykła opowieść łącząca w sobie humor, refleksję nad życiem i przemijaniem, wzruszenie. Autorka stworzyła fabułę dającą poczucie ciepła i ukojenia, przypominającą o wartości wspomnień oraz sile więzi rodzinnych. Główna bohaterka, starsza pani, która odrazu zdobyła moją sympatię, ma nieprzeciętny charakter, wielkie serce i jeszcze większy dystans do świata. Jej codzienność choć spokojna, wcale nie jest monotonna. Czułam się momentami jakbym była na herbatce u ulubionej sąsiadki i słuchała jej wspomnień. To właśnie one zdają się być siłą tej powieści. Wraz z Tosią przenosimy się do przeszłości, podróżując przez historię jej życia. Wielką rolę odegrała w nim ciotka Pola, nietuzinkowa, pełna charyzmy kobieta. Książka dzięki lekkości pióra autorki, sama się czyta. Pomimo znacznej objętości, wogóle nie czułam znużenia, a wręcz ciężko było mi się od niej oderwać. Uwielbiam takie wielopokoleniowe historie z tajemnicą, pełne emocji, życiowej mądrości i ciepła. A gdy są jeszcze okraszone humorem, to już niczego więcej nie potrzeba. Ta opowieść z pewnością nie pozwoli mi długo o sobie zapomnieć. Ogromnie wam polecam!!

„Moja rodzina na piętrze” – Magda Louis Są takie książki, które czyta się dla fabuły, i takie, które zostają z człowiekiem na dłużej. Dla mnie „Moja rodzina na piętrze” zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. Towarzyszyła mi podczas pobytu w Chorwacji. Czytałam ją na tarasie z widokiem na morze, przy porannej kawie i w chwilach, kiedy chciałam po prostu zwolnić. I właśnie wtedy historia Tosi Pogorzelskiej wciągnęła mnie bez reszty. To opowieść o rodzinie, wspomnieniach, sekretach i relacjach, które kształtują nas przez całe życie. Autorka pokazuje, że za zamkniętymi drzwiami każdego domu kryją się historie pełne miłości, poświęceń, rozczarowań, strat i nadziei. Bardzo podobało mi się to, że książka porusza wiele ważnych i często trudnych tematów. Nie jest to jednak ciężka lektura. Wręcz przeciwnie – mimo życiowych zakrętów bohaterów, znajdziemy tu również ciepło, humor, wzruszenie i ogromną uważność na drugiego człowieka. Tosia jest bohaterką, której po prostu chce się słuchać. Nie ocenia, nie moralizuje, a jej spojrzenie na życie sprawia, że sama zaczęłam zastanawiać się nad tym, jak wiele historii noszą w sobie ludzie wokół nas. „Moja rodzina na piętrze” to książka o tym, że życie nigdy nie jest tylko czarne albo białe. O rodzinnych więziach, pamięci, przebaczeniu i o tym, że czasem warto zatrzymać się na chwilę i wysłuchać drugiego człowieka. Jeśli lubicie mądre, pełne emocji powieści obyczajowe, które skłaniają do refleksji i zostawiają po sobie coś więcej niż tylko przeczytaną historię, bardzo Wam ją polecam.