Książka

Góry poza zasięgiem Anna Szczypczyńska

Uwielbiacie białą zimę? A może jesteście fanami śnieżnego i mroźnego Bożego Narodzenia? Jeżeli na oba pytania odpowiedzieliście twierdząco to najnowsza powieść od Anny Szczypczyńskiej jest zdecydowanie dla Was! Miśka mieszka w Górach Izerskich i pracuje w Przystani Spokoju. To miejsce bez zasięgu, urokliwie położone, w którym można odnaleźć równowagę, ukojenie i ciszę. Do tego niezwykłego azylu trafia warszawski mieszczuch Marek - autor kryminałów borykający się z brakiem weny twórczej. Do pobytu w Przystani Spokoju podchodzi dość sceptycznie, jednak mężczyzna szybko aklimatyzuje się w nowym miejscu. Anna Szypczyńska stworzyła bardzo urokliwą książkę. Przede wszystkim niesamowicie klimatyczną, bo można w niej poczuć szczypiący w policzki mróz, zapach izerskiego lasu, czy ciepło palącego się kominka. Powieść ta jest w głównej mierze życiowa, taka niewyidealizowana, nieumoralniająca, taka po prostu codzienna, przedstawiająca ludzi w zwykłych, realistycznych sytuacjach. Warto było poświęcić jej czas, choćby dla samego przeuroczego miejsca, jakie zaprezentowała autorka. Przy okazji sprawiła, że można pokochać zimę.

Tyle wątków zaciekawiło mnie i przypadło mi do serca w tej powieści, że nie wiedziałam, od czego zacząć. Czy od cudnych psich bohaterów drugiego planu, Zgredka i Sherlocka, czy od zadziwiającej sztuki tworzenia witrażu, dostępnej dla każdego z nas, czy może od tak prawdziwej relacji pomiędzy dwojgiem ludzi uczących się znowu ufać - sobie i drugiemu człowiekowi. A tę ciepłą, ale jednocześnie bardzo życiową historię Anna Szczypczyńska osadziła w zaśnieżonym zakątku Gór Izerskich, w Przystani Spokoju, w której brakuje nie tylko zasięgu. Brakuje pośpiechu i wylewu negatywnych emocji, które atakują nas szczególnie po włączeniu telewizora, jest za to grupa ciekawych ludzi, którzy spotykają się w tym zimowym, świątecznym czasie. I przy takim zestawie gości nazwa ta wydaje się dość przewrotna, ale autorka pisze o tym miejscu tak pięknie, że zatęskniłam za nim, choć nie wiem, czy istnieje. „Góry poza zasięgiem” nieraz mnie rozbawiły, ale pod tym humorem znalazłam też sporo samotności, niepewności i tęsknoty za bliskością. Miśka po rozstaniu próbuje poukładać życie swoje i córki. Dba o gości ośrodka, pamięta o potrzebach wszystkich wokół, a dla siebie ciągle brakuje jej czasu. Marek przyjeżdża tu, by pisać kolejną powieść, najlepiej w samotności, z dala od ludzi i wydawcy upominającego się o bardziej emocjonalne bohaterki. Tyle że odcięcie telefonu od sieci nie oznacza jeszcze odcięcia się od własnych problemów. To historia złożona z codziennych perypetii i emocji, które często ukrywamy przed światem. A różnica między tym, czy ktoś sobie radzi, a tym, jak naprawdę się czuje, bywa ogromna. Poza tym przyklejanie innym łatek, tak czasem łatwe, bywa po prostu krzywdzące. Dzięki perspektywom obojga bohaterów widać jednak, ile za ich zachowaniem kryje się obaw. Interesująco autorka ukazała też wątek pisarski związany z presją wyników, lękiem przed oceną i inspiracją drugim człowiekiem, która może okazać się przekraczaniem jego granic. W atmosferze zimowych Gór Izerskich, ciepła kominka i rozkosznych zapachów z kuchni przypatrujemy się kobiecej przyjaźni, która ma w sobie dużo uroku, relacji pomiędzy matką i córką oraz tej rozkwitającej relacji romantycznej, nie zawsze usłanej różami. A symbolika powstających w pracowni witraży idealnie oddaje i objaśnia wiele życiowych prawd. Jeśli szukacie świątecznej opowieści z humorem i bohaterami po przejściach, warto zajrzeć do tej izerskiej wsi. Nawet jeśli zasięg będzie tam kiepski.