Dom dla lalek. Tessa Leoni. Tom 3 Lisa Gardner Książka

Uwielbiam thrillery, w których do samego końca nic nie jest oczywiste, a mistrzostwo w robieniu czytelnikowi wody z mózgu osiągnęła moja ulubiona autorka thrillerów kryminalnych, Lisa Gardner. W „Domu dla lalek”, trzeciej części cyklu z byłą policjantką Tessą Leoni, niemal do ostatnich stron nie wiemy, czy Nicky Frank, „kobieta, która dwa razy powróciła z martwych”, jest ofiarą, sprawcą, czy może osobą szaloną. Trudno się temu dziwić, gdy odkrywamy, że w krótkim czasie doznała kilku urazów głowy, w tym jednego w wyniku poważnego wypadku samochodowego. Jej narracja pełna jest niewiadomych, luk w pamięci i traum wyzierających ze wspomnień naznaczonych strachem i przemocą. Czy jednak dogłębne przekonanie o zaginięciu córeczki Vero i desperackie próby jej odnalezienia są tylko wytworem otumanionego umysłu? Czy wobec tak silnych, matczynych emocji można wierzyć jej mężowi, że nigdy nie mieli dziecka? Czytając tę książkę, nieraz czułam się tak samo zagubiona jak Nicky. Przez tę ciągłą niepewność trudno darzyć bohaterkę jednoznacznymi uczuciami, czasem miałam ochotę nią potrząsnąć, innym razem przytulić. Pierwszoosobowa narracja pozwala zanurzyć się w jej skołowanych myślach niczym we mgle. Majaczą w niej kształty, które po bliższym przyjrzeniu okazują się czymś zupełnie innym, niż się wydawało. To sprawia, że ten thriller drażni i fascynuje jednocześnie. Na szczęście w tym chaosie mamy kogoś, kto potrafi wyłuskać z mgły konkretne elementy. I tym razem jest to nie jedna osoba, a trio, które wzajemnie się uzupełnia. Choć sprawę prowadzi Wyatt, partner Tessy Leoni, w moim odczuciu to kobiety wychodzą tu na pierwszy plan. Tessa, patrząc na sprawę przez pryzmat własnych, bolesnych doświadczeń, zauważa to, co inni przegapiają. Natomiast wisienką na torcie jest pojawienie się D.D. Warren, mojej ulubionej, bezkompromisowej detektyw. Obserwowanie, jak te trzy silne osobowości składają w całość rozsypane puzzle pamięci Nicky, to czysta przyjemność. A okazuje się, że w jej odmętach kryje się o wiele więcej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać… Ta powieść nie jest prostą zagadką kryminalną, lecz fascynującą i przerażającą zarazem podróżą przez zakamarki straumatyzowanego umysłu. Autorka pokazuje, że pamięć potrafi być naszym największym wrogiem, a jej utrata mechanizmem pozwalającym przetrwać. Więcej Wam nie zdradzę, powiem tylko na koniec, że rozwiązanie tej zagadki szokuje, a ta historia zostaje w głowie na długo. Gorąco Wam polecam, bo dla takich historii i takich emocji warto zarywać noce!

Moją ulubioną amerykańską pisarką jest Lisa Gardner. Jej thrillery kryminalne pochłaniam z ogromną przyjemnością. Najnowsza powieść "Dom dla lalek" ma okładkę, która z jednej strony straszy, a z drugiej nie można oderwać od niej wzroku. Dosłownie hipnotyzuje czytelnika. Brawo dla jej twórcy. Mogę powiedzieć, że idealnie oddaje charakter treści, którą w sobie ukrywa. Było to moje kolejne udane spotkanie z głównymi bohaterkami: Tessą Leoni i D.D.  Warren. Dziewczyny czeka niełatwa sprawa. Będą uczestniczyły w nietypowym śledztwie, ponieważ sprawa cofnie je aż o trzydzieści lat. Co się wtedy wydarzyło? Będą musiały to odkryć. Można powiedzieć, że jeden wypadek otworzy puszkę pandory. To, co było ukryte, zacznie wychodzić na powierzchnie. Tajemnice zaczną powoli wypływać. Powiem wam, że autorka nieźle mnie zaskoczyła. Trzymała w napięciu aż do ostatniej strony. Chociaż liczyłam na bardziej krwawe zakończenie, to i tak jestem zadowolona z tej historii i mam ochotę na więcej. Jeżeli tak jak ja, cenicie sobie twórczość Lisy Gardner, to koniecznie przeczytajcie "Dom dla lalek" i spodziewajcie się naprawdę czegoś bardzo nieprzewidywalnego. Autorka po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzynią thrillera kryminalnego. A wszystko zaczyna się od pewnego wypadku i kolejnego wstrząśnienia mózgu Nicky Frank. Czy ta postać oszalała? Przekonajcie się sami.