Pocałunek na pożegnanie. Cykl z Frankie Elkin. Tom 4 Lisa Gardner

Książka

“Pocałunek na pożegnanie” Lisy Gardner, czyli czwarty tom serii z Frankie Elkin (ale pisany tak, że bez problemu można podejść do niego jak do powieści oddzielnej) to fikcja literacka, która pod przykrywką dobrej rozrywki porusza tematy współcześnie ważne, a jednak budzące kontrowersje, stawiające ludzi po dwóch stronach barykady. Frankie to bohaterka, która nieodpłatnie i prywatnie szuka osób, których nie szuka nikt - zaginionych, którzy nigdy do domu nie wrócili. A choć swoje sprawy opisuje w narracji pierwszoosobowej, to jednak nie jej postać jest w nich najważniejsza - w tym tomie na plan pierwszy wysuwa się zaginiona Sabera, młoda Afganka, która swoją postacią przynosi temat uchodźstwa. I właśnie ten wątek, ta baza robi ogromne wrażenie - to całościowy, pełnowymiarowy obraz tragedii opisanej od chwili, gdy zwyczajne życie w jednym momencie popada w ruinę, trzeba nagle je za sobą zostawić i ruszyć w ucieczkę przez ulice pogrążone w walce, przez obozy uchodźcze aż do kraju, który teoretycznie oferuje schronienie. Teoretycznie, bo i skala nieprzygotowania krajów przyjmujących, w tym wypadku Ameryki, oddana jest bardzo dosadnie. Dzięki tej perspektywie czytelnik może zrozumieć, z jak wielkimi przeszkodami, przyszło się takim osobom mierzyć, jak wiele blizn i traum noszą w sobie, ale też wyciągnąć kilka uniwersalnych refleksji i wartości. Mimo tak trudnego tematu Lisa Gardner potrafi utrzymać nastrój historii w ryzach - do towarzystwa Frankie daje kilka postaci, które swoim pozytywnym, acz ekscentrycznym podejściem budzą raz po raz uśmiech na twarzy, a sama intryga pozostaje w przyjemnych, choć zawiłych ramach fikcji i rozrywki. Myślę, że to może być jedna z najlepszych książek tej autorki, jakie miałam okazję czytać!

Niezastąpioną detektyw D.D. Warren, główną bohaterkę cyklu kryminalnego Lisy Gardner uwielbiam od pierwszej powieści, jednak do drugiej z jej bohaterek, Frankie Elkin, musiałam się przekonać. Albo to raczej ona przekonała mnie do siebie swoją niezłomnością w odnajdywaniu zaginionych osób, o których świat zapomniał. Tym bardziej że nie jest policjantką ani licencjonowanym detektywem, a zwykłą kobietą, która zamiast odznaki posługuje się sercem i niesamowitą intuicją. Przypomina mi też trochę Jacka Reachera w przysłowiowej spódnicy (choć woli znoszone dżinsy),bo tak jak on nie ma miejsca, które mogłaby nazwać domem, podróżując z jednym plecakiem. I choć nie jest idealna (walczy z własnymi demonami) również nie brak jej dowcipu, sarkazmu i wrażliwości na krzywdę drugiego człowieka. „Pocałunek na pożegnanie” to już czwarta część cyklu, w którym autorka skupia się na ludziach z marginesu społecznego, tym razem migrantach z Afganistanu, pokazując, jak niesprawiedliwie system traktuje zaginięcia osób z różnych grup społecznych. Frankie dostaje zlecenie odnalezienia młodej emigrantki, która znika, pozostawiając męża i czteroletnią córeczkę. I zaskakująco, to nie jej mąż zgłasza zaginięcie, a przyjaciółka, pewna, że kobieta nie porzuciłaby własnego dziecka. Sytuacja gwałtownie się komplikuje, gdy na nagraniach z kamer monitoringu w miejscu brutaln3go, m0rderstwa zostaje uchwycona kobieta w identycznym hidżabie. Czy to poszukiwana przez Frankie Sabera? A jeśli tak, jaki ma udział w tej zbr0dni i, co ważniejsze, dlaczego zniknęła? To, co w tej książce trafiło do mnie najbardziej, to forma narracji. Autorka umiejętnie przeplata bieżące śledztwo Frankie z chwytającymi za gardło fragmentami listów zaginionej kobiety do córeczki. Wyłania się z nich obraz jej wcześniejszego, szczęśliwego życia, które po przejęciu władzy przez talibów legło w gruzach, ale też niezwykłej więzi i niespotykanych talentów matki i córki. Autorka trudną uchodźczą tematykę i coraz bardziej niebezpieczne śledztwo równoważy humorystycznym akcentem, który u każdego z pewnością wywoła uśmiech. Bo tym razem Frankie, w zamian za darmowy kąt do spania, opiekuje się gigantycznym legwanem i wężami, przy czym oczywiście nie brak zabawnych (choć raczej nie dla niej) perypetii. To powieść, która nie jest nastawiona na spektakularne efekty śledcze i pędzącą akcję, pozwalając nam odkrywać kolejne elementy układanki w takim samym tempie, jak czyni to Frankie. Choć znajdziemy w niej zaskakujące zwroty akcji i tragiczne wydarzenia, to jednak w dużej mierze jest to obraz uchodźczego, niełatwego życia i bezkresnej matczynej miłości. Zakończeniem natomiast autorka złamała mi serce, by po chwili je posklejać. No, jak tak można.