Pola pachnące deszczem. Saga łowicka. Tom 2 Magdalena Kołosowska

Książka

(...) Czy są takie książki, które żyły w Was jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony? Dla mnie „Pola pachnące deszczem” Magdaleny Kołosowskiej okazała się właśnie taką historią. To powieść, która nie opiera się wyłącznie na dramatycznych wydarzeniach, przede wszystkim opowiada o ludziach, ich nadziei, miłości i sile, którą odnajdują nawet wtedy, gdy wszystko wokół zdaje się rozpadać. Z ogromnym zaangażowaniem śledziłam losy rodziny Musiałów i innych mieszkańców Duplic i Złakowa. Ich codzienna walka z przeciwnościami losu, trudne decyzje i niepewność jutra wywoływały wiele emocji. Nie brakowało chwil wzruszenia, ale także momentów, które zmuszały mnie do zatrzymania się i refleksji nad tym, jak kruche potrafi być życie. Bardzo spodobało mi się historyczne tło tej opowieści. Wojna i epidemia nie są tu jedynie dodatkiem, ale tworzą przejmujący obraz rzeczywistości, w której bohaterowie muszą odnaleźć w sobie odwagę, by iść dalej. Autorka zadbała o klimat i szczegóły, pięknie malując słowami obraz łowickich ziem, ale i takiej zwykłej codzienności, dzięki czemu miałam wrażenie, że przeniosłam się do tamtych czasów i przeżywam wszystko razem z bohaterami. Duży wpływ na to miał napewno język powieści, dialogi, które momentami może czytać się z pewną trudnością, bo jednak trochę się różni od tego co znamy. Ale to żaden minus, wręcz nadaje fabule autentyczności. Ta książka jest pełna emocji, wzrusza i przypomina, że nawet po największej burzy można odnaleźć nadzieję. Jestem przekonana, że na długo pozostanie w mojej pamięci, bo to nie jest historia, którą się tylko czyta. To historia, którą się przeżywa. Polecam!!

Koniec XVII początek XVIII wieku, w Duplicach czas płynie wyznaczany rytmem siewu, czekania, żniw i odpoczynku. Po pożarze domu Musiałów potrzeba było by rodzina szybko stanęła na nogi, pomimo tragedii jaka ich spotkała. Syn Rozalii z pomocą i za namową miejscowego proboszcza opuszcza dom by się kształcić. Zostaje kapłanem, a z biegiem lat pnie się w górę kościelnej hierarchii coraz bardziej zapominając skąd pochodzi. Kolejne pokolenie wchodzi w dorosłość i nie sposób ustrzec się złych decyzji. Wieś nawiedza epidemia dżumy i coś jeszcze...ponownie Szwedzi w drodze do domów rabują, plądrują, gwa*łcą zostawiając za sobą trupy i złamanych starszych. Każdy skrawek Polski skrywa w sobie ogrom bólu i żalu po stratach. Dopiero podczas lektury uświadomiłam sobie, że to nie tylko miejsca gdzie rozgrywały się wielkie bitwy ucierpiały. Tak samo, jeśli nie bardziej cierpiały wsie przez które wrogie wojsko przechodziło. Czując niepohamowaną chęć niszczenia, ulżenia, zabawienia. Później pozostała pustka, którą nie prędko przyszło zapełnić. Młodzi zginęli, a starsi już nie mając tyle sił co kiedyś nie dawali rady. Nie da się w chwilę odbudować czegoś co rosło kilkanaście lat. To zupełnie tak jak z drzewami. Podobała się mi gwara, wydaje się mi, że mocniej i bardziej rozwinięta w tym właśnie tomie. Czuło się autentyczność powieści. Każdy z bohaterów ma swój charakter tylko schemat postępowania jakby im ciążył swoją powtarzalnością. Autorka nie marnuje czasu na zbędne opisy i tak jak dawno dawno temu, prowadzi czytelnika przez wszystkie realia życia i te piękne i szczęśliwe ale i takie, o których najlepiej zapomnieć i nikt na nie nie czeka. Nie lukruje codzienności, bo na wsi nie było czasu na żale, skoro człowiek się urodził to i kiedyś musi opuścić ten łez padół i nie zawsze jego życie wygląda tak jakby chciał. Pewne wybory mogą ciążyć do końca i nic na to nie poradzi. Trzeba iść do przodu, od czasu do czasu przystając by na chwilę odetchnąć. Powieść czyta się szybko. Fabuła i losy bohaterów intrygują. Polecam.