Książka
O objętości czasu I
Solvej Balle
| Wydawnictwo: | Poznańskie |
| Rodzaj oprawy: | Okładka twarda |
| Liczba stron: | 232 |
| Format: | 135x205 |
| Rok wydania: | 2026 |
O książce O objętości czasu I
Wyobraź sobie, że czas się zatrzymał. Co robisz? Tara Selter wpadła w pętlę czasu: pewnego ranka odkryła, że dni przestały biec. Codziennie budzi się i wciąż jest osiemnasty listopada. Jest ta sama pogoda, o tej samej porze pada deszcz, spotykani ludzie robią to samo. Tylko Tara pamięta poprzednie dni; jej mąż Thomas raz po raz zaczyna swój osiemnasty listopada od nowa, nie pamięta ani jej powrotu do domu, ani ich rozmów. Z dnia na dzień przepaść między nimi rośnie: ona gromadzi zapętlone wspomnienia, on stoi w miejscu. Powoli Tara uczy się żyć w szczelinach czasu – porusza się po domu jak cień, by Thomas jej nie usłyszał, liczy dni, prowadzi dziennik. Co musi zrobić, aby uwolnić się z pętli? Pierwszy tom cyklu, który stał się międzynarodową sensacją – prawa do jego wydania kupiły 33 kraje. Zachwycająca powieść nominowana do Międzynarodowej Nagrody Bookera, okrzyknięta najlepszą książką roku przez „New Yorkera” i zdobywczyni Literackiej Nagrody Nordyckiej. Lektura tej książki sprawi, że czas stanie w miejscu, a ty nawet tego nie zauważysz. A co, jeśli czas nagle się zawiesi? Czy teraźniejszość może stać się nieskończonością? Balle, przyglądając się takiemu scenariuszowi wypadków, pochyla się nad kwestiami samotności, bliskości, przemijania i rutyny. Michał Nogaś Oniryczna, oryginalna i bezterminowo przedłużona wersja „Dnia świstaka”… Dylemat stanowiący serce powieści zakorzeniony jest w zwyczajności codziennego, domowego życia i w rozterkach małżeństwa, w którym jedno z partnerów się zmienia, a drugie nie. „Booklist” Arcydzieło swoich czasów. jury Nagrody Literackiej Rady Nordyckiej Absolutnie, absolutnie niesamowita. Karl Ove Knausgård Wspaniała! Lauren Groff
Szczegółowe informacje na temat książki O objętości czasu I
| Wydawnictwo: | Poznańskie |
| EAN: | 9788368889840 |
| Autor: | Solvej Balle |
| Tłumaczenie: | Sylwia Schab |
| Rodzaj oprawy: | Okładka twarda |
| Liczba stron: | 232 |
| Format: | 135x205 |
| Rok wydania: | 2026 |
| Data premiery: | 2026-09-09 |
| Podmiot odpowiedzialny: | Wydawnictwo Poznańskie Sp. z o. o. ul. Fredry 8 61-701 Poznań PL e-mail: [email protected] |
Podobne do O objętości czasu I
Inne książki Solvej Balle
Inne książki z kategorii Proza
Oceny i recenzje książki O objętości czasu I
Pomóż innym i zostaw ocenę!
DLACZEGO: 01. Współpraca recenzencka z @wydawnictwo_poznanskie 02. Uwielbiam książki związane z zapętleniem czasu/podróżowaniem w czasie itd. FABUŁA: Tara Selter powtarza codziennie osiemnasty listopada. Nikt nie pamięta, że ten dzień się odbył. Nikt, oprócz Tary. OPINIA: Mam problem z tą książką. Uwielbiam książki, które są o zapętlaniu albo podróżach w czasie, ale nie lubię, kiedy te książki są częścią jakiegoś cyklu (teraz niektórzy pewnie powiedzą, że bluźnię, ale dlatego, jakoś "Zanim wystygnie kawa" do mnie nie przemówiło ) i gdy nie przebiegają zgodnie z moimi oczekiwaniami. W tym przypadku całość jest bardzo ciekawa. Główna bohaterka za wszelką cenę próbuje zrozumieć co się dzieje, wciąga w to nawet swojego męża. I tutaj moim zdaniem cudownym zabiegiem autorki jest to, że Thomas wierzy żonie i stara się jej pomóc, co ciekawie pokazuje relacje między nimi. Jest tu sporo powtórzeń i wiem, że niektórym to może przeszkadzać, ja myślę, iż to bardzo dobry i celowy zabieg. Skoro bohaterka powtarza x razy jeden dzień to nic dziwnego, iż jej myśli, a nawet jej działania również się powtarzają. To, co do mnie przemawia to ilość tez, możliwości, które próbuje wymyślać bohaterka, a my razem z nią - czy to jest coś związanego z równoległymi światami? A może chorobą psychiczną? A może jakiegoś rodzaju snem? Jak dla mnie to któreś z nich (nie jestem pewna które, ale raczej Tara) po prostu umarło i z powodu nie zamknięcia spraw wciąż pozostaje na ziemi. Z kolei to, co do mnie nie przemawia to samo zakończenie, ale tutaj nie chcę nic więcej pisać, żeby niepotrzebnie nie zaspoilerować. PODSUMOWANIE: Polecam tę książkę mimo wszystko, chociażby po to, żeby każdy mógł sobie wyrobić o niej własne zdanie i wymyślić własną tezę. Mnie się bardziej podobało niż nie podobało, chociaż zapewne, kiedy książka chwile poleży w regale mojego umysłu to pojawią się jakieś nowe przemyślenia, bo wiem, że to historia, do której będę wracać.
Tara zatrzymała się w czasie. Nieustannie przeżywa jeden dzień. Kładzie się spać i po przebudzeniu ciągle jest 18 listopada. Ciekawe jest to,że ona może zmieniać swoje położenie, może kupić coś i rano nadal to ma. Natomiast w przypadku jej męża sytuacja wygląda inaczej. Ciągle powtarza te same czynności od nowa. Kobieta szuka różnych sposobów na wyjście z tego impasu. Znajduje co prawda kilka nieścisłości jednak nieustannie tkwi w 18 listopada. Monotonia, patrzenie na tę samą pogodę, słuchanie kroków, które nic, a nic się nie zmieniają, branie udziału w takich samych sytuacjach...i tak przez rok. Bo może to właśnie rok będzie punktem zwrotnym i wydarzy się coś co sprawi, że nadejdzie jutro? Jaka to straszna wizja. Utknięcia w jednym dniu, patrzenia na to samo, powtarzania dzień w dzień tej samej historii. Nie wyobrażam sobie tego. Czas, jak różny jest dla każdego z nas. Ktoś na coś czeka, wtedy się dłuży i odwrotnie, nie chcesz czegoś to mija szybciej. Co jeśli ty wiesz, że najbliższa ci osoba żyje z dnia na dzień tak samo i nie jest tego świadoma. Taki nieustanny "dzień świstaka". Próbujesz tłumaczyć i nawet się to udaje, ale po śnie musisz to robić ponownie. Powieść skupia się głównie na monotonii i samotności. Bo Tara mimo że mieszka przez pewien czas z mężem, w tej swojej świadomości utknięcia jest sama. Mąż się obudzi i nie pamięta poprzedniego dnia, nie dnia. Kobieta ciągle na nowo musi mu to tłumaczyć. Aż przychodzi moment kiedy mieszka z nim nadal ale obok, pod życiem jakie toczy mężczyzna. To bardzo trudne być niezrozumianym. I jeszcze trudniejsze nie czekać już na nic. Bo wiesz co będzie za moment, wiesz co wydarzy się po obudzeniu, a jednak...to ciągle ten sam dzień. Razem z bohaterką szukałam jakiegoś wyjścia z tej sytuacji i wraz z nią oczekiwałam na 367 dzień. Mam tylko nadzieję, że będzie coś dalej, bo to pierwsza część z cyklu, a zakończenie...cóż, mnie nie usatysfakcjonowało. Czyta się tę powieść szybko. Napisana jest w formie dziennika, ale w bardzo przyjemny sposób. Dziwna to wizja i dla mnie straszna. Przeczytajcie sami, polecam.
A gdyby tak czas postanowił zrobić sobie wolne? Nie na weekend, nie na urlop, ale tak na dobre? Bez poniedziałku, wtorku, środy i bez nadziei na to, że jutro będzie inaczej? Brzmi ciekawie? Kurka Felek, to chyba marzenie każdego z nas, prawda? Poznajcie Tarę Selter, która przekonała się, że taki prezent od losu to żadna promocja! Dzisiejsza recenzja dotyczy książki „O objętości czasu I” autorstwa Solvej Balle. Właśnie z taką rzeczywistością musi zmierzyć się Tara Selter, bohaterka książki „O objętości czasu I” Solvej Balle, wydanej przez Wydawnictwo Poznańskie. Z opisu wydawcy dowiecie się, że Tara wpada w pętlę czasu. Każdego ranka jest 18 listopada. Ta sama pogoda, te same zdarzenia, ci sami ludzie, te same rozmowy. Dla wszystkich to kolejny zwyczajny dzień, ale nie dla niej. Tara pamięta każdy poprzedni 18 listopada. Pamięta, co zrobiła, co powiedziała, kogo spotkała. Pamięta również swojego męża Thomasa, który każdego dnia zaczyna wszystko od nowa, nieświadomy tego, co wydarzyło się między nimi wcześniej. I tutaj zaczyna się coś znacznie ciekawszego niż zwykła historia o podróży w czasie. Kogo zainteresowałam? Czy kojarzycie film „Dzień świstaka”? Kto z was go lubi? Jeśli tak, to zdecydowanie polecam tę książkę. Lata temu oglądałam ten film i choć nie pamiętam wielu wątków, to jedno jest wspólne ciągły, powtarzający się dzień, który trwa w nieskończoność. Ile razy wytrzymalibyście w takiej sytuacji? Nie wiem, ale zastanówmy się przez chwilę, ile razy mieliśmy wrażenie, że żyjemy w pętli? Wstajemy, kawa, obowiązki, praca, dom, zakupy, kolejny dzień i znowu to samo. Czekamy na weekend, wakacje, święta, jakiś wyjątkowy moment, który wreszcie wyrwie nas z codzienności, a przecież gdzieś pomiędzy tym wszystkim mija nam życie. Tara dostaje coś, czego większość z nas nigdy nie chciałaby doświadczyć. Nieskończenie wiele powtórzeń jednego dnia i nagle okazuje się, że czas nie jest tylko czymś, co pokazuje zegarek to także wspólne wspomnienia, zmiany, doświadczenia, możliwość dorastania do pewnych decyzji i budowania relacji. Przyznaje się bez bicie, bo najbardziej poruszające jest dla mnie, to jak bardzo ta historia dotyka samotności. Można być przecież blisko drugiego człowieka, dzielić z nim dom, łóżko, codzienne drobiazgi, a jednocześnie coraz bardziej się od niego oddalać, bo co właściwie znaczy wspólne życie, kiedy tylko jedna osoba pamięta to, co wydarzyło się wczoraj? Ile naszych relacji opiera się właśnie na wspólnym czasie? Na małych rozmowach, żartach, niepozornych sytuacjach, do których wracamy po latach? Ile z tego wszystkiego buduje naszą bliskość? Chciałabym też, żebyście spojrzeli na tę książkę jeszcze z innej strony. Może być dla nas małym literackim zatrzymaniem. Przypomnieniem, że nie musimy czekać na wielkie wydarzenia, żeby poczuć, że żyjemy, że zwyczajny poranek, rozmowa przy kawie, spacer, obecność bliskiej osoby, czy nawet chwila ciszy mogą mieć znacznie większą wartość, niż przypisujemy im na co dzień. Może po tej lekturze zaczniemy uważniej przyglądać się własnej codzienności? Może przestaniemy traktować niektóre dni jak stracone tylko dlatego, że nie wydarzyło się w nich nic spektakularnego? A może dostrzeżemy, że sami czasami tkwimy w swoich małych pętlach. Powtarzamy te same schematy, odkładamy rozmowy na później, nie zauważamy zmian zachodzących w ludziach obok nas i dopiero kiedy coś się kończy, dociera do nas, ile znaczenia miały te wszystkie zwyczajne chwile. Co mnie zaciekawiło, to że każdy dzień był taki sam ok! To fakt, ale… W kimś zachodziła zmiana, czy na dobre, czy na złe, tego nie zdradzę, ale tak jak na początku byłam sceptyczna i momentami myślałam „Matko, i tylko tyle”? Tak z każdym dniem dostawałam więcej, niż zakładałam. Nie ukrywam, że takie doświadczenie przydałoby się niektórym z nas. Pomogłoby docenić, chociażby to, że nasza połówka uśmiechnęła się do nas, że udało nam się zdążyć do pracy, że mamy możliwość zasypiać przy kimś, kogo kochamy i cenimy. Nie znajdziecie tutaj akcji rodem z horroru czy kryminału, ani emocjonalnej jazdy jak na rollercoasterze choć z tym ostatnim to może jednak tak, ale na niskim ciśnieniu. Nie szukajcie tutaj typowej opowieści o pętli czasu, w której najważniejsze jest znalezienie sposobu na wydostanie się z pułapki. Autorka proponuje coś znacznie bardziej refleksyjnego. Pisze o czasie, pamięci, samotności, miłości i o tym, jak bardzo potrzebujemy drugiego człowieka, żeby nasze doświadczenia miały z kimś wspólny punkt odniesienia. To również pierwszy tom większej, siedmiotomowej historii, więc nie oczekujcie, że wszystkie pytania znajdą tutaj odpowiedzi. I chyba właśnie w tym tkwi część uroku tej opowieści. Nie wszystko musi zostać wyjaśnione od razu. Komu poleciłabym tę książkę? Wszystkim, którzy choć raz