Księżniczka Lucyna Olejniczak

Książka

Lena i Lenka to ta sama osoba. Tyle,że dorosła już Lena potrafi zobaczyć to czego nie widziała mała Lenka. Kiedy podczas wizyty w domu rodzinnym dorosła kobieta ma do zakomunikowania rodzicom ważną wiadomość budzą się wspomnienia. Nie tylko chwil szczęścia, zabaw z rodzeństwem, żartów czy interesujących opowiadań. Pojawiają się wspomnienia, które dopiero teraz uświadamiają jak bardzo były złe. Trauma z jaką mierzy się Lena, poczucie winy i obowiązku to wszystko musi nareszcie zostać pożegnane...ale czy można zapomnieć, czy można wybaczyć, czy po latach nie wydaje sie to zbyt błahe aby na nowo otworzyć tę ranę? Pośród blokowisk drugiej połowy XX wieku dzieją się rzeczy, które nigdy nie powinny mieć miejsca. Głównym punktem fabularnym w tej powieści jest wizyta Leny u rodziców. To to wydarzenie toczy się od początku do końca. W międzyczasie pojawiają się wspomnienia, a czasem też uchylenie rąbka przyszłych zdarzeń. Zmienia się narratorka, a nawet nie sama osoba co jej wiek. Inaczej życie postrzega dziecko, a inaczej dorosła osoba. W latach przeszłych rzeczywistość wyglądała inaczej. Nie całkiem szaro buro jak to starają przedstawić inni, było w niej też całkiem sporo kolorów. Tylko wiecie. Przez pryzmat czasu NAM może sie wydawać, że były to lata smutne, gdzie nie miało się nic. Dla ludzi żyjących wtedy była to normalność i w tym swoim życiu znajdowali chwile szczęścia. Podoba się mi jak autorka wchodzi to w jedną, to w drugą rolę. Chociaż miejscami nie jest zaznaczone kto aktualnie opowiada to język jest na tyle inny, że szybko sami dochodzimy do tego kto jest narratorem. Przy scenie z czuwaniem przy zmarłej babci przypomniały się mi moje przeżycia związane z podobnym wydarzeniem w dzieciństwie. I czułam się dokładnie tak samo jak Lenka. Ta książka jest bolesnym wspomnieniem o przeszłości, zrozumieniem jak pewne postępowania były złe i,że nie tak powinny wyglądać relacje rodzinne. To też historia wielu innych ludzi, którzy w czterech ścianach swoich mieszkań przeżywali gehennę, często przy wiedzy sąsiadów. Jednak takie rzeczy powinny zostać w domu. Nie wolno o tym mówić, bo to wstyd. - niestety takie przekonanie panuje nadal. Chociaż powieść jest krótka, niesie ze sobą ogromny ładunek emocjonalny i nie da się jej ot tak przeczytać na raz. Zdecydowanie jednak warto ją poznać. Do czego zachęcam. Polecam