Białe niebo Paweł Leśniak Książka

Po powieści Pawła Leśniaka sięgam od lat i podoba mi się, że autor nie ogranicza się do jednego gatunku, dając nam możliwość poznania kryminałów, horrorów, thrillerów i powieści postapokaliptycznych. Do tych ostatnich zalicza się właśnie jego najnowsza książka „Białe niebo” - kontynuacja „Czarnego nieba”. Warto też wspomnieć, że autor jest uznanym rysownikiem i sam wzbogaca swoje historie o sugestywne ilustracje nawiązujące do fabuły. Zaznaczę, że znajomość pierwszego tomu jest nieodzowna, by odnaleźć się w świecie pogrążonym w ciemności po ataku obcych istot i zrozumieć losy Grzegorza, który wyruszył na poszukiwania rodziny do odległego Nowego Sącza. Autor zakończył pierwszą część taką bombą emocjonalną, która wybuchła w twarz i bohaterowi, i czytelnikowi, że po prostu musiałam poznać ciąg dalszy. Chciałam upewnić się, że mężczyzna się podniesie i nadal będzie miał siłę do walki. Paweł Leśniak bardzo realistycznie przedstawia scenariusz po hekatombie. Pokazuje świat, w którym walka o przetrwanie odbiera resztki człowieczeństwa, ale pozostawia nikły promyk nadziei na ocalenie i odnalezienie bezpiecznego miejsca. Rysuje ludzi, którzy żerując na strachu i bezsilności innych, wykorzystują siłę i manipulację, by zwiększyć własne szanse na przetrwanie. Odsłania przed nami motywy ataku i ogrom zagrożenia ze strony bezwzględnych istot przybyłych na ziemię. I naprawdę momentami trudno rozstrzygnąć, który gatunek jest gorszy - my czy oni. Trudno oderwać się od tej historii, bo cały czas pozostajemy w trybie zagrożenia i ucieczki, a napięcie momentami szybuje pod sam pogrążony w ciemności nieboskłon. Nawet podziemia kościoła tracą pozory bezpiecznego azylu, bo nie każdy jest tu tym, za kogo się podaje… Polubiłam Grzegorza, choć zdecydowanie nie jest idealnym bohaterem. Jednak mimo że ten świat zmusza do drastycznych czynów, on nie zatracił swojego człowieczeństwa. Wyrzuty sumienia trawią go jednak od środka jak rak, a tajemnice, które dźwiga, przygniatają do ziemi. W świecie, gdzie zło zaczyna wołać głosem ukochanej osoby, wystarczy tak niewiele, by popełnić śmiertelny w skutkach błąd… Równolegle do losów Grzegorza śledzimy równie dramatyczny wątek Marzeny, która walcząc o życie, dokonuje przełomowego odkrycia. Już nie mogę się doczekać, kiedy ich drogi się przetną, o czuję, że razem mogą zdziałać więcej. Zakończenie ponownie mną tąpnęło i aż prosi się o kontynuację i to jak najszybciej! Choć to świat, którego nigdy nie chcielibyśmy doświadczyć, to jego mroczna wizja pochłania bez reszty, sprawiając, że zatracamy się w walce o przetrwanie, jakby stawką było nasze własne życie.