Zwierzę ofiarne Henrik Fexeus Książka

Wyobrażacie sobie funkcjonowanie z luką w pamięci obejmującą kilkanaście początkowych lat życia? Przecież to właśnie do czasów dzieciństwa i wczesnej młodości wracamy najczęściej i to one najbardziej nas kształtują. Taką traumę funduje swojemu bohaterowi Henrik Fexeus w „Zwierzęciu ofiarnym”, pierwszym tomie nowej serii thrillerów psychologicznych „Memento”. Autor wykorzystuje tu z powodzeniem wszystko to, co jako światowej sławy ekspert od mowy ciała i manipulacji wie o meandrach ludzkiej psychiki. Poznajemy 35-letniego Davida, wycofanego programistę z problemami w relacjach. Dawid nie pamięta swojego dzieciństwa, a jedynym śladem przeszłości są dręczące go koszmary, które próbuje przepracować na terapii. Wszystko zmienia się wraz z otrzymaniem intrygującego maila od osoby twierdzącej, że zna prawdę o jego najwcześniejszych latach. Decyzja o spotkaniu z tajemniczą kobietą jest jak popchnięcie pierwszego klocka domina, które uruchamia lawinę zatrważających zdarzeń i włącza alarm na biurku kogoś wysoko postawionego. Komu i dlaczego może zależeć, by mężczyzna nie odzyskał wspomnień? Zależeć tak bardzo, że nie cofnie się nawet przed m0rderstwem? David, jego partnerka Florence oraz Paulina, nadawczyni maila, szybko orientują się, że są na celowniku. Pozostaje im tylko poznać prawdę, zanim będzie za późno. Autor prowadzi narrację w sposób dynamiczny, ukazując różne perspektywy i pozwalając czytelnikowi być o krok przed bohaterami, co wręcz potęguje napięcie. Nieraz miałam chęć zawrócić ich z obranej drogi, wiedząc na jakie ryzyko się narażają. Ale z fascynacją śledziłam również stopniowe uwalnianie wspomnień Davida, tak dziwnych i niepokojących, odkrywając kolejne szokujące elementy tej mrocznej układanki. Ten thriller budzi obezwładniający niepokój, który sprawia, że zaczynamy kwestionować własną pamięć. Skłania do pytań o to, jak bardzo można nagiąć ludzką tożsamość i do czego zdolny jest człowiek z przerośniętym ego, dla którego własna misja staje się usprawiedliwieniem dla bestialstwa. O relacji matki z synem nawet nie wspomnę, bo to, co tu odkryjecie, przekracza wszelkie granice pojmowania rzeczywistości. Zakończenie daje sporo odpowiedzi, ale też znakomicie, wręcz fascynująco otwiera bramę do kolejnej części, której już nie mogę się doczekać. Jeśli i Wy chcecie poczuć, jak to jest, gdy grunt ucieka Wam spod nóg, sięgnijcie po „Zwierzę ofiarne” i dajcie się porwać tej mrocznej grze.