Wściekły Maciej Kaźmierczak Książka

Pewne miejsca skupia pają jak w soczewce nie światło a mrok. Nie wszyscy to widzą, lecz wielu wyczuwa, jednak zbyt często brak odważnego, który przeciąłby zmowę milczenia, nawet tę niepisaną. Po prostu nie kala się własnego gniazda, aż do momentu, kiedy ktoś mówi dość i zaczyna odsłaniać brudne sekrety, nie patrząc na cenę, jaką przyjdzie nie tylku mu zapłacić. Jedno ciało może być przypadkiem, ale już dwa wskazują na coś więcej niż zwykłe zabójstwa, jeżeli w ogóle tak można powiedzieć w tak zbrodniczym kontekście. Jeżeli do tego doda się ślady w postaci cyfr pozostawionych na skórze denatów to już wiadomo, że nie koniec, a początek. Teodor Okrutny chciałby się mylić, lecz dowody jasno wskazują, z czym ma do czynienia. Seryjny morderca. W innych okolicznościach zdziwienie policjanta mogłoby być większe, jednak do takiego punktu na mapie jak Skraj jakoś to pasuje. Nawet okoliczności zdają się wpisywać w lokalne środowisko. Ofiary zostały przebite tak jakby ktoś zabijał wampiry. Ktoś urządził sobie polowanie i nie jest to stwierdzenie na wyrost. Jakby tego mało również w życiu prywatnym aspiranta nie ma spokoju, a to już wznieca płomień gniewu lub raczej wściekłości oraz pragnienie zemsty. Jedno z drugim nie zapowiada śledztwa aż nadto zgodnego z procedurami. Skraj wyzwala w ludziach najczęściej to, co najgorsze, ale tym razem Okrutny zamierza wymierzyć sprawiedliwą karę, czy zgodną z prawem? Z pewnością z jego sumieniem! Nikt kto stoi za tymi zbrodniami nie powinien czuć się bezpiecznie, ale czy zbrodniarz powiedział ostatnie słowo? Prawda bywa sekretem, jest także niewygodna, zbyt często wcale nie wyzwala i bywa niejednokrotnie zmanipulowana. Skraj jest miejscem spowitym mrokiem, zdającym oblepiać wszystko i prawie wszystkich, gdzie zło jakoś zdaje się być akceptowalne, oczywiście dopóki nie będzie zbyt widoczne lub nie znajdzie się ten jeden człowiek, który wyłamie się z ogólnie przyjętych zasad. Taki klimat aż się prosi by stać się świadkiem kolejnych zbrodni i Maciej Kaźmierczak doskonale wpisuje je w tło oraz splata z bohaterami. Wyczuwalna sieć zdaje się oplatać każdego, kto przekroczy granice miasta, a śmierć tak jakby wpisywała się w lokalny koloryt. Autor nie oferuje czytelnikom jednej zagadki, zamiast niej jest cały ciąg znaków zapytania, owianych jeszcze mgłą tajemnic, kłamstw sprzed lat i całkiem świeżych. W takim entourage`u zło może zostać zatarte, jednak we „Wściekłym” jest wyraźne i nie daje o sobie zapomnieć oraz odczuwalne. Nawet więcej jest spodziewane, lecz i tak swoją siłą wprawia w zdumienie. Czy w takich okolicznościach sprawiedliwość jest prosta i oczywista? Nie, zawiera w sobie gniew i chęć zemsty, dotkliwej. Pozostaje jeszcze prawo, w końcu ono jest jedną z podstaw śledztwa, lecz czy w Skraju nie nabierze całkiem innego wymiaru?

Dziś chcę Wam opowiedzieć o powieści, która mnie zaskoczyła, wciągnęła i… no dobrze, trochę przestraszyła. Mowa o „Wściekłym” Macieja Kaźmierczaka – drugim tomie przygód aspiranta Teodora Okrutnego. Pierwsze wrażenie? Mroczny, duszny klimat małego miasteczka, które ma więcej tajemnic niż mieszkańców. To nie jest pogodna opowieść na leniwy wieczór. To opowieść o złu, które czai się za rogiem i o gniewie, który może stać się jedyną słuszną drogą. Akcja powieści rozpoczyna się od makabrycznego odkrycia w leśnej kapliczce. Ktoś nie tylko morduje, ale urządza swoim ofiarom przerażające „przedstawienia”. Teodor Okrutny, który za wszelką cenę chce opuścić znienawidzony Skraj, zostaje wciągnięty w śledztwo. Wie, że to dopiero początek, zwłaszcza gdy na scenę wkracza lokalny gang „Zbawców”. Fabuła jest jak labirynt – prowadzi przez mroczne rodzinne tajemnice, dawne przewiny i współczesne zbrodnie. Nie zdradzając szczegółów, powiem tylko: finał jest intensywny i pozostawia w czytelniku mocne echo. Teodor Okrutny to nie jest typowy, gładki bohater kryminału. Jest szorstki, cyniczny, przeżarty osobistymi demonami i… autentyczny. Jego narastająca wściekłość jest paliwem dla akcji i sprawia, że cały czas towarzyszy mu napięcie. To emocja, która tu nie szkodzi, a wręcz nadaje historii rawowego, surowego charakteru. Clarice, jego wierna suczka to świetny kontrapunkt dla jego trudnej natury. To mały promyk światła w tej mrocznej historii. Reszta obsady, od członków gangu po zwykłych mieszkańców Skraju – autor tworzy wyraźne, często bardzo niepokojące portrety psychologiczne. Czuć, że każda postać ma swoją historię i motywację. Maciej Kaźmierczak pisze dynamicznie i obrazowo. Akcja momentami przyspiesza jak w thrillerze sensacyjnym, ale autor znajduje też miejsce na budowanie napięcia psychologicznego. Nie ma tu długich, opisowych przestojów. Język jest bezpośredni, czasem ostry, co idealnie pasuje do klimatu historii. Dzięki temu czyta się to jednym tchem – a te 384 strony mija naprawdę szybko. Dla kogo jest „Wściekły”? Ta książka na pewno się spodoba miłośnikom: Mrocznych, polskich kryminałów z psychologiczną głębią. Thrillerów sensacyjnych, w których akcja nie zwalnia. Niedoskonałych, antypatycznych bohaterów, których mimo wszystko chce się obserwować. Historii, w których małe miasteczko skrywa wielkie zło. Jeśli wolicie lekkie, „parlamentarne” kryminały, to może nie być Wasz wybór. Tu jest brud, gniew i brutalność, ale podane w bardzo wciągający sposób. Moja ocena: 9/10 „Wściekły” to mocna, dobrze skonstruowana i emocjonalnie zaangażowana lektura. Maciej Kaźmierczak nie boi się pokazywać ciemnych stron ludzkiej natury, a Teodor Okrutny to postać, której ślad zostaje w głowie na długo. To idealna propozycja na weekend, gdy chcecie się zaszyć z książką, która nie pozwoli Wam o sobie zapomnieć. BRUNETTE BOOKS