Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala Książka

Czasem to, że nie pamiętamy jakiegoś wydarzenia albo fragmentu naszego życia, wcale nie przynosi ukojenia. Wprost przeciwnie, brakuje nam pewien element układanki, nie wiemy czy nie jest on kluczem, czy też mało istotnym detalem, co budzi niepokój. Niewiedza bywa błogosławieństwem, lecz rzadko dla tych nią dotkniętych, bardziej korzystają ci, którzy korzystają z tego faktu by coś ukryć. Lata mijają, a koszmary powracają raz za razem pozostawiając za sobą pytanie czego Julia nie pamięta. Odpowiedzi nadal brak, a upływ czasu nie pomaga, niepokój nie maleje. Może powrót w rodzinne strony pozwoli w końcu na wyjaśnienie tego, co wydarzyło się w przeszłości? Jednak nie wszyscy są zadowoleni z tego faktu i dają to odczuć, lecz niektórzy wolą pozostać w cieniu. Czy Bagienny Las ma więcej sekretów niż myślą jego mieszkańcy? Do tej pory niektórzy mogli czuć się bezpieczni z tym, co ukrywają, lecz teraz, gdy pojawia się Julia, która jeszcze chce poznać prawdę, pojawia się zagrożenie, jakiego nie brali pod uwagę. Do czego gotowi są posunąć się by nikt nie dotarł do wydarzeń z przeszłości? Odpowiedź znajduje się pomiędzy tym, co było i co jeszcze wydarzy się. Jedno jest pewne, dawne demony zostały zbudzone! Niepokojący klimat od pierwszej do ostatniej strony. Niedopowiedzenie i coś, co powinno pozostać w pamięci, jednak niestety wciąż to jedynie fragmenty, a nie cały obraz. Czy kiedykolwiek brakujący element zostanie uzupełniony? Dodajmy jeszcze rodzaj mroku, takiego, jaki jest odczuwalny nawet w najbardziej słoneczny dzień oraz aurę tajemnicy i otrzymamy „Zdarzyło się w Bagiennym Lesie”. Kryminał i thriller ujęte w jednej historii, w której teraźniejszość połączona jest dużo mocniej z przeszłością niż zazwyczaj i z każdym kolejnym rozdziałem czytelnik odczuwa ten związek coraz mocniej. Akcja nie pędzi, to nie ta kategoria, zresztą nadmierna szybkość w tej opowieści odebrała cały klimat, niuanse rozmyłyby się, a całość wiele by straciła. Jednak Małgorzata Rogala już niejednokrotnie pokazuje jak istotne jest uchwycenie chwili, skierowanie uwagi na wybrane punkty i zadanie właściwych pytań, ale nie tylko przez bohaterów, lecz również przez czytających. Co z odpowiedziami? Na te przyjdzie właściwy moment, lecz nim nastąpi finał, zagadka nabierze kształtów przez wypełnienie kolejnymi detalami pustych pól. Istotna jest także psychologiczna strona rozbita na emocje poszczególnych postaci, które pokazane są głębiej z całą paletą doświadczeń, wspomnień, niezabliźnionych ran. „Zdarzyło się w Bagiennym Lesie” ma w sobie odczucie zagrożenia, czającego się wpierw gdzieś w umyśle, by z rozwojem wątków stać się realną groźbą. Kameralność małej miejscowości dodatkowo jeszcze zagęszcza atmosferę i wyostrza sylwetki bohaterów oraz sprawia, że podejrzenia zaczynają wyzwalać nieprzewidywalne ruchy, a od tego już krok do eskalacji. Czym skończy się konfrontacja przeszłości z teraźniejszością?

Od pierwszej strony czułam  ten mrok. I wilgoć. I coś, co nie daje spokoju. „Zdarzyło się w bagiennym lesie” wciągnęło mnie  jak ruchome piaski – niby powoli, ale nie ma odwrotu. Klimat? Gęsty, tajemniczy, trochę jak z najlepszych kryminałów nordyckich, ale z polskim, bardzo realnym tłem. Bagienny las to nie tylko sceneria – to postać sama w sobie. Julia Lemańska wraca do miejsca, z którego uciekła. Ale Bagienny Las nie zapomina. I nie wybacza od tak. Julia – pisarka, samotna matka nastoletniego Wiktora – przeprowadza się do rodzinnego miasteczka z nadzieją, że odzyska wspomnienia i ukoi poczucie winy. Problem? Nikt na nią nie czeka. A niektórzy mówią wprost: zrujnowała życie kilku osobom. Fabuła balansuje między teraźniejszością a tym, co wydarzyło się kilkanaście lat temu. Julia nie pamięta wszystkiego, ale jej sny podpowiadają obrazy, które mogą być kluczem. Rogala genialnie buduje napięcie: im bliżej prawdy, tym bardziej wszystko się komplikuje.  Autorka mistrzowsko buduje napięcie, odsłaniając tajemnice małej społeczności. Nikt tu nie jest czarno-biały, a każdy ma coś na sumieniu. Bohaterowie? Autentyczni, momentami irytujący, ale przez to ludzcy. Czułam  ich strach, upór, czasem bezsilność. Najbardziej jednak ceniłam sobie główną postać – kobietę, która nie jest ideałem, ale nie odpuszcza. Trzymałam za nią kciuki od początku do końca. Julia nie jest ideałem, czasem działa na nerwy, ale kibicowałam jej całym sercem. Zwłaszcza gdy zrozumiałam, że w Bagiennym Lesie jest ktoś, kto do dziś sądzi, że jego sekret jest bezpieczny. I kto zrobi wszystko, by Julia nigdy nie odkryła prawdy. Tempo – średnie, ale z przyspieszeniami w kluczowych momentach. Styl Małgorzaty Rogali jest wciągający. Dialogi naturalne, a opisy natury wciągają tak bardzo, że prawie czułam  zapach mokrego mchu i chłód w kościach. Dla kogo? Dla fanek i fanów kryminałów obyczajowych, gdzie atmosfera gra pierwsze skrzypce. Jeśli lubicie Katarzynę Bondę, Wojciecha Chmielarza albo powieści z dreszczykiem – to będzie strzał w dziesiątkę. Nie jest to książka dla kogoś, kto szuka wartkiego akcji thrillera sensacyjnego. To bardziej opowieść o tajemnicach, winie i tym, jak przeszłość potrafi wrócić – zwykle w najmniej odpowiednim momencie.  Moja ocena: 8/10 BRUNETTE BOOKS

Małgorzata Rogala w swojej powieści zabiera nas w podróż, która początkowo przypomina spokojny powrót do korzeni, by po czasie przeobrazić się w duszną pułapkę bez wyjścia. Julia Lemańska decyduje się na odważny krok – porzuca warszawską codzienność i wraz z dorastającym Wiktorem osiada w miejscu swojego dzieciństwa. Jednak Bagienny Las nie jest krainą sentymentów. To miasteczko, które zamknęło się w skorupie traumy, a Julia staje się w nim intruzem obarczonym winą za tragedię sprzed czternastu lat. Autorka postawiła przed bohaterką karkołomne zadanie: musi ona odzyskać wspomnienia z upiornej nocy, która odebrała życie Przemkowi – miłości jej życia i ojcu jej dziecka. Julia pamięta jedynie, że musieli przed czymś uciekać, bo prawdopodobnie stali się świadkami mrocznego sekretu, jednak trauma wymazała z jej głowy kluczowe obrazy. Teraz, dręczona przez powracające koszmary, próbuje zrozumieć, co tak naprawdę wydarzyło się w leśnej gęstwinie i czy to możliwe, że przez jej amnezję w więzieniu od lat wyrok odsiaduje niewłaściwy człowiek. Lektura tej książki wymaga od czytelnika pewnego rodzaju umowy z autorką – początek nie rzuca nas na głęboką wodę, lecz powoli wprowadza w małomiasteczkowe układy i duszne relacje. Przyznam, że pierwsze kilkadziesiąt stron było dla mnie testem cierpliwości, bo akcja rozwijała się niespiesznie. Jednak gdy narracja dociera do punktu, w którym przeszłość zaczyna brutalnie upominać się o swoje, historia nabiera magnetyzmu, od którego trudno się uwolnić. Małgorzata Rogala mistrzowsko operuje motywem powracających powidoków, zmuszając nas do zastanowienia się, czy prawda ukryta w mroku jest warta swojej ceny, zwłaszcza gdy ktoś w miasteczku zrobi wszystko, by stare tajemnice nigdy nie ujrzały światła dziennego. To, co w tej powieści uderza najmocniej, to świetnie nakreślone portrety psychologiczne osób, które Julia spotyka na swojej drodze. Niezwykle poruszający jest proces ocieplania stosunków z rodzicami zmarłego Przemka, gdzie początkowy chłód i żal dziadków wobec Wiktora ustępują miejsca trudnej, ale naturalnej akceptacji. Z drugiej strony otrzymujemy postać matki skazanego Kamila – lokalnej nauczycielki matematyki, która jest personifikacją ślepego gniewu. Choć jej irracjonalna nienawiść do Julii budziła we mnie ogromny opór, to nie sposób odmówić jej autentyczności; to ból, który stał się sposobem na życie. Przeciwwagą dla tego emocjonalnego linczu jest postać policjanta Andrzeja, który jako jeden z nielicznych potrafi oddzielić fakty od społecznych uprzedzeń i stara się pomóc kobiecie w dotarciu do prawdy. Całość zamyka się w satysfakcjonującym finale, który w pełni rekompensuje spokojny start. To pozycja dla tych, którzy w thrillerach szukają głębi, skomplikowanych więzi i historii o tym, że przed echem dawnej zbrodni nie da się uciekać w nieskończoność.