Wojenny Klub Książki Kate Thompson Książka

Rok temu "Mała wojenna biblioteka" Kate Thompson zupełnie mnie rozbiła. Śledziłam losy bohaterek z zapartym tchem, a książkę skończyłam ze łzami w oczach. Nie bez powodu trafiła do grona moich ulubionych- a to grono, przyznam szczerze, wcale nie jest takie duże, bo wybredna ze mnie czytelniczka! Kiedy więc w zapowiedziach zobaczyłam nową powieść autorki, wiedziałam jedno: muszę ją przeczytać. Czułam, że będzie cudowna. I nie pomyliłam się. Akcja rozgrywa się w 1943 roku na wyspie Jersey, która od kilku lat pozostaje pod niemiecką okupacją. Kiedy nazistowskie władze zaczynają palić książki uznane za zagrożenie dla reżimu, dwie kobiety postanawiają się temu przeciwstawić. Grace La Motté, bibliotekarka, i Beatrice Gold- zwana Bea- listonoszka, razem zakładają Klub Książki. Dla jego członków staje się on schronieniem i odskocznią od codziennego strachu. Każda rozmowa o zakazanej literaturze to akt odwagi, a ukrywanie książek czy przechwytywanie donosów w listach grozi deportacją do obozu koncentracyjnego na kontynencie. Thompson, podobnie jak w "Małej wojennej bibliotece", stawia w centrum dwie główne bohaterki, które mimo bliskiej przyjaźni diametralnie się różnią. Grace jest rozsądna i spokojna- wśród książek czuje się jak ryba w wodzie, a jej praca bibliotekarki w czasie okupacji daje mieszkańcom wyspy chwile wytchnienia i namiastkę normalności. Bea jest jej przeciwieństwem: działa impulsywnie, czasem mówi za dużo, ale ma ogromne serce. Pracując na poczcie, trafia na listy będące donosami na współmieszkańców i po prostu nie potrafi przejść obok tego obojętnie. Całości dodatkowego uroku nadał wątek miłosny, dostarczający Czytelnikowi jeszcze więcej emocji. Na szczęście Thompson nie wpada w pułapkę nadmiernego sentymentalizmu- romans jest wiarygodny i osadzony w realiach wojennej rzeczywistości, a nie obok niej. Niepewność co do losu bohaterów sprawiała, że czytałam z sercem w gardle, drżąc o to, czy uda im się przeżyć. To właśnie ta nieprzewidywalność sprawia, że książkę czyta się jednym tchem. Wisienką na torcie jest fakt, że cała historia została zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami. W obszernym posłowiu autorka przybliża sylwetki autentycznych mieszkańców Jersey, którzy dzielnie stawiali opór okupantowi. Niektóre z tych historii są naprawdę przejmujące. Bardzo się cieszę, że pamięć o tych cichych bohaterach może trwać dzięki takim wartościowym książkom. "Wojenny klub książki" czytałam z przyjemnością od pierwszej do ostatniej strony. Trudno było mi się oderwać. Kate Thompson jeszcze raz pokazała, że potrafi tworzyć opowieści, w których historia idzie w parze z autentycznymi emocjami i ciepłymi, wiarygodnymi postaciami. Jeśli pokochaliście "Małą wojenną bibliotekę" tak jak ja- śmiało sięgajcie. A jeśli jeszcze nie znacie Thompson, to nie ma się nad czym zastanawiać! Polecam z całego serca!

Wokół książek zawsze buduje się wspólnota - jak choćby tu, na bookstagramie, czy w klubach książki. Literatura nabiera jednak szczególnego znaczenia w czasach chaosu i zagrożenia. Ludzie spotykają się wtedy nie tylko po to, by porozmawiać o lekturze, ale by po prostu być razem, dać sobie wsparcie i poczuć się wolnymi choć przez kilka chwil. Biblioteka staje się takim właśnie azylem dla mieszkańców Jersey, jednej z Wysp Normandzkich zajętych w okresie wojny przez niemieckiego okupanta. To właśnie siła literatury bije z każdej strony najnowszej powieści Kate Thompson „Wojenny Klub Książki”. Autorka pokazuje, jak książki stają się narzędziem oporu przeciwko ludzkiemu okrucieństwu, podłości czy zwykłej złośliwości. Bo wojna często budzi w nas najgorsze instynkty, a niektórzy są gotowi donieść na własnego sąsiada za dodatkowy kawałek chleba. Za książkami zawsze jednak stoją ludzie. Bibliotekarka Grace wlewa w serca mieszkańców nadzieję, ryzykując życie, by dostarczyć słowo pisane ukrywanym Żydom czy przemycić zakazane dzieła. Jej pomoc idzie jednak znacznie dalej. Wraz z przyjaciółką Beą, która pracując na poczcie, ma wgląd w oszczercze donosy, ostrzegają zagrożonych rewizją tajnej policji sąsiadów. Jest jednak ktoś, kto za wszelką cenę chce udowodnić, że nie są one tylko zwykłymi pracownicami poczty i biblioteki… Ta powieść to nie tylko obraz wyspy-pułapki pod okupacją czy codzienności naznaczonej głodem i strachem. To również opowieść o bohaterstwie, poświęceniu i miłości, która potrafi rozkwitnąć nawet wtedy, gdy świat wokół zmienia się w wojenny chaos. To historia o młodości, która zamiast czerpać beztroską radość z każdego dnia, musi zmierzyć się z najgorszą stratą, oraz o przyjaźni, której nie zniszczą żadne wojenne wichry. To piękna, poruszająca i budująca lektura. Ogromną wartością są tu fakty historyczne, zdjęcia i autentyczne donosy, które inspirowały autorkę. Każdy rozdział zaczyna się od wspomnienia o jednej z książek zakazanych przez nazistów i to zdecydowanie daje do myślenia! Trudno uwierzyć, że na czarną listę trafiło nawet „Bambi” Felixa Saltena. Ta urocza opowieść o sarence została spalona za „żydowską propagandę”. Tak, to ta sama sarenka, która w 1942 roku stała się kultową postacią Disneya. W głowie utkwił mi też słynny cytat Heinricha Heinego: „Tam, gdzie pali się książki, w końcu pali się też ludzi”. Oby nigdy więcej.