Książka

Tam, gdzie wyją wilki Anna Ziobro

Są książki, które pachną lasem, wilgocią i czymś jeszcze… czymś, czego nie da się nazwać, a co zostaje z Tobą na długo. „Tam, gdzie wyją wilki” to właśnie taka historia. Od pierwszej strony czuć, że Bieszczady nie są tu tylko tłem – one żyją, pamiętają, szepczą. Trzy kobiety. Trzy różne czasy. Jedno miejsce – wzgórze nad Wołkowyją, gdzie nocami rozlega się wycie wilków. Marcjanna tuż przed wybuchem wojny, Emilia w cieniu powstającego zalewu w Solinie i Kinga, która przyjeżdża w Bieszczady powitać rok 2000. Ich losy splatają się w sposób, którego zupełnie się nie spodziewacie. I chociaż dzielą je dekady, łączy je coś więcej niż tylko ziemia, po której stąpały. To nie są „typowE” bohaterki. Każda z nich nosi w sobie własną stratę, własne pytania bez odpowiedzi, własne milczenie, które zbyt długo trwało. Czytałam i momentami miałam gulę w gardle – nie dlatego, że coś zostało wprost powiedziane, ale właśnie dlatego, że nie zostało. Anna Ziobro pisze o bólu, tęsknocie i niespełnionej miłości w sposób, który nie krzyczy, a mimo to trafia prosto w serce. Styl autorki jest lekki i bardzo „filmowy”. Bieszczadzkie krajobrazy, zapach ziemi po deszczu, dźwięk dzwonów starego kościoła – to wszystko widziałam pod powiekami. Tempo? Spokojne, ale nie nudne. To powieść, którą się smakuje, a nie pochłania w jeden wieczór. Chociaż… nie obiecuję, że odłożycie ją na nocny stolik bez żalu. Dla kogo? Dla tych, którzy kochają sagi rodzinne i powieści wielopokoleniowe. Dla miłośników Bieszczadów i dla tych, którzy jeszcze ich nie znają, a chcą poczuć ich magię. Dla czytelniczek i czytelników, którzy lubią historie o pamięci, tajemnicach i o tym, że przeszłość nigdy tak naprawdę nie odchodzi. Moja ocena: 8/10 BRUNETTE BOOKS