Książka

Oskarżona McDermott Quentin

Przychodzę do Was z książką, która wstrząsnęła mną do samego końca. „Oskarżona” Quentina McDermotta to reportaż, który czyta się z zapartym tchem, ale nie dlatego, że jest to krwawa sensacja tylko dlatego, że ta historia wydarzyła się naprawdę. O czym jest ta książka? W 2003 roku Kathleen Folbigg została uznana za winną uduszenia czwórki swoich dzieci i skazana na 40 lat więzienia. Eksperci medyczni uznali, że tak wiele naturalnych zgonów niemowląt w jednej rodzinie jest statystycznie niemożliwe. Ale czy kobieta, którą nazwano najgorszym człowiekiem na ziemi, naprawdę była winna? Quentin McDermott, nagradzany dziennikarz śledczy z reporterską pasją i niezwykłą precyzją rekonstruuje kulisy śledztwa, procesu i medialnej nagonki. Pokazuje, jak łatwo jest ferować wyroki, opierając się na poszlakach i powszechnej opinii, zanim pozna się pełen obraz sytuacji. To nie tylko fascynujący reportaż kryminalny – to poruszająca historia o błędach wymiaru sprawiedliwości, sile uprzedzeń i granicach ludzkiej wiedzy. Emocje? Gwarantuję Wam rollercoaster. Od złości, przez bezsilność, aż po nadzieję i ogromną refleksję. Najbardziej przeraża świadomość, że o czyimś losie mogą decydować nie tylko fakty, lecz także interpretacje, przekonania i ludzkie błędy. To obszerny reportaż (496 stron!), który wymaga skupienia. Autor z dużą skrupulatnością rekonstruuje przebieg wydarzeń, poruszając wątki medyczne i prawne w przystępny sposób. Momentami pojawiają się powtórzenia, ale oddają one wagę i złożoność tej sprawy. Dla kogo? Dla fanów true crime, ale nie tylko! Jeśli interesują Was historie o walce o sprawiedliwość, pomyłkach sądowych i sile nauki – musicie to przeczytać. Książka została doceniona m.in. nominacjami do Ned Kelly Awards 2025 i True Crime Awards 2026. Moja ocena: 9/10 To obowiązkowa pozycja! Polecam!

" [...] To nie jest zwycięstwo. Nie wygraliśmy. Tu w ogóle nie ma zwycięzców. Wszyscy jesteśmy przegrani. [...]" Czy kochająca matka i oddana żona może być prawdziwym potworem, który morduje własne, upragnione i wyczekiwane dzieci? Po przeczytaniu reportażu śledczego true crime pod tytułem "Oskarżona" autorstwa Quentina McDermotta nie mogę dojść do siebie. Jestem przerażona. Łzy leją mi się ciurkiem. Nie rozumiem, jak mogło dojść do śmierci niewinnych maluchów i tak strasznego błędu australijskiego wymiaru sprawiedliwości. Losy Kathleen Folbigg śledziłam w ogromnym skupieniu. Towarzyszyły mi skrajne emocje – od strachu i złości, aż po kropelkę nadziei. Dzięki "Oskarżonej" wiem jedno: nie warto prowadzić pamiętników bądź dzienników, bo własne, intymne przemyślenia mogą zaprowadzić za kratki na długie lata. W 2003 roku Kathleen została uznana za winną śmierci czworga swoich dzieci: dwóch synków i dwóch córeczek przez uduszenie. Nie myślcie sobie jednak, że doszło do tego jednocześnie. Tragedie te były rozciągnięte w czasie, ale o szczegółach przeczytacie już w książce. Nie wyobrażam sobie, co musiała przeżywać bohaterka. W więzieniu kobieta z taką łatką nie ma lekko. Czy udało jej się przetrwać? Czy faktycznie była winna? Jestem wdzięczna autorowi – dziennikarzowi śledczemu Quentinowi McDermottowi – za to, że podzielił się ze światem tą tragedią. Pokazał nam, jak mnóstwo osób zaangażowało się w sprawę i jak ślepy potrafi być system. Głęboko współczuję Kathleen wszystkiego, co musiała przejść. Dzięki tej lekturze dowiecie się, jak działa prawo Meadowa i dlaczego tak bezkrytycznie się go trzymano. Czy śmierć łóżeczkowa może wystąpić wielokrotnie w jednej rodzinie? Przyznam bez bicia, że początkowo również miałam mieszane uczucia. Myślałam nawet, że za śmiercią Caleba, Patricka, Sary i Laury stał ich własny ojciec. Autor w swoim reportażu opiera się w 100% na faktach, dokumentacji medycznej i aktach sądowych. Od razu Wam powiem, że nie jest to lekka lektura. Poznacie tutaj prawdziwą batalię o życie Kathleen. Autor w idealny sposób pokazuje, jak system i ludzie, którzy powinni bronić niewinnych, ulegli medialnej nagonce i błędnym ekspertyzom biegłych. Czy kiedykolwiek przyznali się do winy i przeprosili? Czy można siedzieć 20 lat za niewinność? Moja ocena nie może być inna niż 10/10. Ps. Mam nadzieję, że świat wyciągnie wnioski z tej sprawy i zrozumie, jak nie należy postępować. Zanim kogokolwiek ocenicie, przyjrzyjcie się dokładnie faktom, aby już nigdy nie doszło do tak strasznego koszmaru.

Jak łatwo zniszczyć człowiekowi życie, gdy wszyscy wokół są przekonani o jego winie? I jak trudno później naprawić krzywdę, nawet jeśli pojawiają się dowody podważające wcześniejsze ustalenia? Reportaż Quentina McDermotta „Oskarżona” o sprawie Kathleen Folbigg to książka, która bulwersuje i zmusza do myślenia. W 2003 roku kobieta została skazana za śmierć czworga swoich dzieci. Przez lata uważano ją za morderczynię, a opinie ekspertów i przyjęta interpretacja dowodów umacniały przekonanie o jej winie. Dopiero rozwój badań genetycznych przyniósł odkrycia, które podważyły podstawy tej sprawy. Quentin McDermott pokazuje, jak zawodzi system, kiedy ludzie odpowiedzialni za szukanie prawdy zamykają się na inne możliwości. Jak łatwo pomylić przekonanie z dowodem i jak trudno przyznać, że popełniło się błąd. To opowieść nie tylko o wymiarze sprawiedliwości, ale też o sile uprzedzeń i konsekwencjach, których nie da się cofnąć jednym podpisem pod nową decyzją. Podczas lektury trudno nie dostrzec podobieństw do tego, co dzieje się dziś w internecie. Wystarczy oskarżenie, kilka emocjonalnych wpisów i fala komentarzy, by rozpętać publiczny lincz. Ludzie wydają wyroki, nie znając wszystkich faktów, a późniejsze sprostowania rzadko mają taką siłę jak pierwsze oskarżenie. To lektura trudna, momentami wręcz przytłaczająca, ale niezwykle potrzebna. Zostaje w głowie długo po przeczytaniu, bo nie pozwala wygodnie uwierzyć, że podobne błędy zdarzają się wyłącznie gdzieś daleko i komuś innemu. Dla mnie to przede wszystkim opowieść o odpowiedzialności. Za słowa, za podejmowane decyzje, za opinie, które mogą zaważyć na czyimś życiu. I o tym, że prawdziwa sprawiedliwość wymaga odwagi, by zakwestionować nawet to, co wszyscy uznali już za oczywiste. Polecam ten reportaż każdemu, kto ceni literaturę faktu i chce lepiej zrozumieć, jak niebezpieczne bywają błędy systemu. Nie jest to książka, która daje spokój. Jest to książka, o której warto rozmawiać.