Lata chwały T.3 Mrok i światło Pierre Lemaitre Książka

Powojenna Francja, cały ten czas odrodzenia, jaki nastąpił po II wojnie światowej zajmuje Pierre’a Lemaitre’a w cyklu Lata chwały, którego tom trzeci pt. “Mrok i światło” właśnie pojawił się na polskim rynku. A choć autor przypomina w nim najważniejsze punkty tomów poprzednich, to jednak polecam czytać go w kolejności chronologicznej - to saga rodzinna, a więc postacie są tym, co stoi fabularnie na pierwszym miejscu. Szkoda by więc było nie poznać ich w pełni! Tom trzeci opisuje zdarzenia z wiosny 1959 roku nie tylko z osobistej perspektywy rodziny Pelletierów, ale poprzez wprowadzenie w historię wątku szpiegowskiego, również z perspektywy historyczno–politycznej. To przecież czasy gorącej aktywności wywiadów, czasy Zimnej Wojny, kiedy to połowa świata znajdowała się pod rządami komunistów. Jednak to, choć oddane z dużą dokładnością, pozostaje w tle powieści, sprawia, że jest doskonale osadzona w czasie, ale nie odwraca uwagi od tego, co od początku serii ważne - od losów rodziny Pelletierów, której teraz obserwujemy już trzy pokolenia. Każdy z członków tej rodziny opowiada o swoich losach naprzemiennie z taką brawurą, że trudno powiedzieć, czyj wątek jest najciekawszy: Jean i jego mordercze zapędy, czy rozwój jego biznesu? Colette gnębiona przez matkę, teraz nagle dorastająca za szybko? François odwołujący się do patriotyzmu, czy może rewolucjonizująca radio Hélène? Nie zapomnijmy też o postaci najbardziej irytującej ze wszystkich, tej której zawiłości manipulacji psychologicznej sprawiają, że szczęka opada na podłogę - Geneviève! Każdy z nich jest postacią, która przyciąga, a dialogi jakie między sobą prowadzą zasługują na owacje na stojąco! W tym tomie następuje dla nich koniec pewnej znaczącej ery, ale nie koniec ich przygód, a ja już nie mogę doczekać się kontynuacji. To historia żywa, momentami zabawna, wychodząca poza schematy, a przede wszystkim zapewniająca naprawdę błyskotliwą rozrywkę.

Za sprawą trylogii „Lata chwały” proza Pierre’a Lemaitre’a znalazła stałe miejsce na mojej półce i w moim sercu. Autor zadziwił mnie, a zarazem zauroczył niesamowitą umiejętnością nieszablonowego łączenia gatunków. W napisaną z rozmachem sagę rodzinną wplótł elementy powieści szpiegowskiej i kryminału, a wszystko to ujął w ramy historyczne, przyprawiając odpowiednią dawką błyskotliwego humoru. Ilu tu pełnokrwistych bohaterów, tyle fascynujących historii! I choć „Mrokiem i światłem” żegnam się z rodziną Pelletierów, cieszy mnie fakt, że bogata twórczość autora jeszcze długo będzie dla mnie źródłem literackich doznań. W 1959 roku starsze pokolenie zaczyna ustępować pola młodemu. Nestor rodu sprzedaje fabrykę w Bejrucie i cała rodzina układa sobie życie we Francji. I choć dalsze perypetie dobrze nam już znanych Jeana (zwanego Miśkiem),François oraz Hélène szalenie angażują, to dzieci Jeana i Geneviève powoli przejmują scenę. Wychowywana przez dziadków Colette wchodzi w niebezpieczny konflikt z sąsiadem i w wyniku traumatycznych zdarzeń decyduje się na powrót do toksycznej matki. Ich relacje rodzinne przypominają pole minowe, a terrorowi wprowadzanemu przez socjopatyczną Geneviève nikt nie jest w stanie się przeciwstawić. Do czasu… Tak jak wspomniałam, tu każdy bohater ma swoją unikalną historię. Śledzimy losy François podczas wyjazdu do Czechosłowacji, gdzie staje się pionkiem w rozgrywkach wywiadów. Obserwujemy Jeana, jego niespodziewany sukces zawodowy, ale i niesłabnące mroczne ciągoty, których skutki wciąż wymykają się sprawiedliwości. Jest też Hélène, która mimo zaawansowanej ciąży realizuje się w tym, co kocha prowadząc audycje radiowe. Lemaitre tak prowadzi narrację, że w jednej chwili uśmiechamy się pod nosem, by za moment ze zgrozą przyglądać się torturom w Pradze i z przerażeniem odkrywać, jak wiele politycy są w stanie ukryć przed obywatelami „dla ich dobra”. To coś znacznie więcej niż historia jednej rodziny. To wielowymiarowy obraz całej epoki ze szczególnym uwzględnieniem Francji lat pięćdziesiątych, pełnej społecznych przemian, powojennych traum i brudnych gier wywiadu. „Mrok i światło” to w pełni satysfakcjonujące domknięcie losów bohaterów, których zdążyłam (w zdecydowanej większości) szczerze polubić. Powieść ukazuje nieuchronność przemijania, ale daje też nadzieję na to, co niesie przyszłość. Może z wyjątkiem Miśka, dla którego rozwój technologii może okazać się zgubny… Dla mnie to literatura piękna w najlepszym, absolutnie mistrzowskim wydaniu. Gwarantuję, że ta saga pochłonie Was bez reszty i dostarczy pełnej gamy emocji. A Pelletierowie to rodzina, o której nie da się zapomnieć!