Gasnąc wśród świateł Aneta Grabowska

Książka

„Gasnąc wśród świateł” autorstwa Anety Grabowskiej to powieść obyczajowa z mocno emocjonalnym tłem, w której przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć, a skrywane przez lata tajemnice potrafią niespodziewanie wkroczyć w życie bohaterów i zmienić je na zawsze. Wiktoria jest młodą studentką. Ma rodzinę, przyjaciół i życie, które z pozoru daje jej poczucie bezpieczeństwa. Wszystko zmienia jedno spotkanie, które sprawia, że dziewczyna zaczyna odkrywać nieznane dotąd strony siebie i własnej historii. To, co miało być zwyczajnym życiem, zaczyna nabierać zupełnie innych barw. Drugim ważnym bohaterem jest Michał – zdecydowanie bardziej zamknięty w sobie, pełen dystansu i potrzeby ucieczki. Ucieczki nie tylko przed ludźmi i uczuciami, ale przede wszystkim przed wspomnieniami, z którymi najwyraźniej wciąż nie potrafi się zmierzyć. Bardzo ciekawym elementem jego historii okazuje się przypadkowa rozmowa ze starszym mężczyzną spotkanym na ławce w parku. To właśnie ona staje się początkiem drogi prowadzącej do konfrontacji z własną przeszłością i próbą zrozumienia samego siebie. I właśnie bohaterowie są dla mnie jednym z mocniejszych punktów tej historii. Nie są idealni. Podejmują trudne decyzje, mają swoje lęki, tajemnice i rzeczy, o których woleliby nie mówić. Dzięki temu łatwiej było mi wejść w ich emocje i zrozumieć, dlaczego czasami zamiast rozmawiać, wybierają milczenie albo ucieczkę. Akcja powieści została osadzona w Nowej Hucie, która nie jest tutaj jedynie tłem wydarzeń. Surowa, pełna kontrastów i charakterystycznego klimatu, bardzo dobrze współgra z historią bohaterów. Jest w niej coś ciężkiego i nieoczywistego, co pasuje do opowieści o ludziach noszących w sobie niewypowiedziane żale. Z jednej strony mamy codzienność młodych ludzi, przyjaźń, rodzinę i uczucia, z drugiej – tajemnice, dawne krzywdy i przeszłość, która wciąż ma wpływ na teraźniejszość. Podczas czytania towarzyszyło mi sporo emocji. Była ciekawość, bo chciałam zrozumieć, co tak naprawdę kryje się za zachowaniem bohaterów. Było wzruszenie, momentami smutek, ale również złość i poczucie bezsilności wobec decyzji, których konsekwencje potrafią ciągnąć się przez lata. Najbardziej poruszyło mnie jednak to, jak mocno autorka pokazuje potrzebę wybaczenia – zarówno drugiemu człowiekowi, jak i samemu sobie. „Gasnąc wśród świateł” to również historia o miłości, ale nie takiej cukierkowej i pozbawionej problemów. To uczucie podszyte lękiem, niedopowiedzeniami i tym wszystkim, czego bohaterowie nie potrafią wypowiedzieć na głos. I chyba właśnie dlatego wypada wiarygodnie. Bo czasami można kogoś kochać, a jednocześnie tak bardzo bać się zranienia, że zamiast zrobić krok do przodu, zaczynamy się wycofywać. Styl Anety Grabowskiej jest przystępny i emocjonalny. Autorka nie komplikuje niepotrzebnie języka, dzięki czemu książkę czyta się płynnie, ale jednocześnie potrafi zatrzymać czytelnika przy trudniejszych emocjach. Ważne miejsce zajmują tutaj relacje międzyludzkie i wewnętrzne przeżycia bohaterów, dlatego jest to powieść bardziej nastawiona na emocje i odkrywanie człowieka niż na dynamiczną akcję. Podobało mi się również to, że historia nie próbuje dawać prostych odpowiedzi. Nie każdą krzywdę można naprawić jednym gestem, nie każdą tajemnicę łatwo wyjawić, a przebaczenie nie zawsze przychodzi wtedy, kiedy najbardziej go potrzebujemy. Autorka pokazuje, że czasem trzeba najpierw zmierzyć się z tym, co bolało przez lata, żeby w ogóle móc zacząć żyć inaczej. To książka przede wszystkim dla osób, które lubią powieści obyczajowe o rodzinnych tajemnicach, trudnych relacjach, miłości, przeszłości i emocjach, które zostają z czytelnikiem na dłużej. Jeśli cenicie historie, w których ważniejsze od szybkiej akcji są ludzkie wybory, uczucia i konsekwencje dawnych decyzji, „Gasnąc wśród świateł” może być dobrym wyborem. Ta historia przypomniała mi, że czas nie zawsze leczy rany. Czasami dopiero szczera rozmowa, odwaga, by spojrzeć wstecz, i gotowość do wybaczenia pozwalają naprawdę zostawić przeszłość za sobą. „Gasnąc wśród świateł” to pełna emocji opowieść o miłości, lęku, tajemnicach i drugiej szansie. To jedna z tych historii, które skłaniają do refleksji nad tym, jak wiele może zmienić jedno spotkanie i jak długo człowiek potrafi nosić w sobie to, o czym nigdy nie powiedział głośno. Zdecydowanie polecam.