Balsamistka Amanda Skenandore

Książka

Effie Jones Murzynka, była niewolnictwa. Od najmłodszych lat ciężko pracowała i walczyła o każdy dzień by przeżyć. Jej pamięć ma luki, pamięta że uciekała z mężczyzną, który się nią opiekował na plantacji. Była wojna, zaopiekował się nią wojskowy chirurg z żoną. Nie była ich córka, była tylko podopieczną, nikim ważnym. W tamtych czasach to było rzadkością ciemnoskóra kobieta umiała czytać i pisać, miała też nietypowy zawód Balsamistka. Po latach wróciła do Nowego Orleanu, by zacząć życie na nowo, tam już nie mogła zostać z przyczyn osobistych. Zamieszkała w pensjonacie zatrudniła się w zakładzie pogrzebowym. Dziewczyna była bardzo dobra w swoim zawodzie, jednak czuła się jak chłopiec na posyłki nawet nie zasłużyła na miano asystentki pracodawcy. Pewnego dnia usłyszała na placu głos legislatora stanowego Samsona , była mężczyzną zauroczona, a serce zaczęło wariować. Przyzwyczajona do samotności, w Nowym Orleanie poznała też drugą osobę Kreolka z prywatnych powodów udającą medium. Pierwsze spotkania obu pań nie zapowiadało początku przyjaźni. Adeline pomaga w poszukiwaniach Effie jej rodziny i mężczyzny z którym uciekła z plantacji. Spotkanie Królowej woodoo, konkretnie zapach odblokowuję wspomnienia. Szukanie bliskich i poznanie przeszłości czy zmieni coś w życiu kobiety. Effie zakochana w Samsonie jest dumna z tego co robi, o co walczy. Jednak jego zachowanie wobec niej to rozczarowanie. Zdradzona przez najbliższe jej osoby, gdy przyszło zagrożenie musi podjąć ważną decyzję. Poszukiwania i grzebanie w przeszłości ma swoje konsekwencje Effie musi znów podjąć decyzję co do swojego życia. Balsamistka to historia, która wzrusza, konflikt rasowy, Liga Białych znów chce podziału, Murzyni walczą o swoje to droga długa są też ofiary. Effie kochająca samotność, w Nowym Orleanie ma przyjaciół, jest zakochana. To nowe życie nie jest łatwe, zdradzona, musi z tym żyć, dodatkowo tragiczne okoliczności zmuszają ją do podjęcia decyzji. Wspomnienia z przeszłości mają swoje konsekwencje. Polecam

Może to wydawać się wyświechtane, ale są książki, po których przeczytaniu odkładałam na półkę i po prostu sięgałam po następną. Są też takie, przy których jeszcze długo myślałam o bohaterach i o tym, jak wyglądało ich życie, jak było dalej, co ja bym zrobiła etc. Dzisiejsza recenzja dotyczy właśnie takiej książki, czyli „Balsamistka” Amandy Skenandore, która zdecydowanie należy do tej drugiej grupy. I uprzedzam, że są spojlery, więc jeśli nie chcesz wiedzieć co i jak (choć to tylko ułamek historii), to i tak wole uprzedzić. To powieść historyczna, której akcja przenosi nas do Nowego Orleanu w 1875 roku. Wojna secesyjna już się skończyła, niewolnictwo zostało zniesione, ale dla wielu ludzi nie oznaczało to wcale końca problemów. Uprzedzenia, przemoc i nierówne traktowanie nadal były częścią codzienności. Właśnie w takim świecie poznajemy Effie Jones. Z opisów książki dowiecie się, że nasza Effie nie miała łatwego dzieciństwa, że była niewolnicą. Podczas wojny trafiła pod opiekę wojskowego chirurga i jego żony. Tam nauczyła się czytać i pisać, ale przede wszystkim oswoiła się z widokiem krwi, ran i śmierci. Z czasem zdobyła wiedzę, która pozwoliła jej wykonywać bardzo nietypowy jak na tamte czasy zawód. Została balsamistką. I przyznaje, że właśnie ten element książki od początku przyciągnął moją uwagę. Nie oszukujmy się nawet teraz balsamowanie zwłok nie jest tematem, o którym często mówimy oraz czytamy w powieściach chodź znam jedną autorstwa Magdaleny Adaszewskiej pt. „Balsamistka”. Tutaj, jednak nie chodzi wyłącznie o samą pracę naszej bohaterki, ponieważ jej zawód staje się częścią jej życia i czymś, co daje jej poczucie bezpieczeństwa. Przy zmarłych nie musi udawać kogoś, kim nie jest. Wie, co robi. Zna swoje miejsce i czuje się potrzebna. Nie ukrywam, że mocno zaciekawił mnie temat balsamowania ciał itp. ok, wracamy do książki. Effie wraca do Nowego Orleanu i próbuje zacząć wszystko od nowa. Mieszka w pensjonacie, pracuje i raczej unika ludzi. Nie jest osobą, która szybko się otwiera. Ma za sobą wydarzenia, o których wolałaby nie pamiętać, a jej przeszłość jest pełna luk i pytań bez odpowiedzi. Wszystko zaczyna się zmieniać, kiedy na jej drodze pojawiają się Samson Greene i Adeline nie zdradzę tej części książki, ale ma ogromny wpływ na naszą postać, i to wtedy historia nabiera takiego większego znaczenia. Nie chodzi już tylko o rozpoczęcie nowego życia, ale w książce widać, jak trudne było życie czarnoskórych mieszkańców południa Stanów Zjednoczonych kilka lat po wojnie secesyjnej. I właśnie dlatego „Balsamistka” nie jest tylko historią o kobiecie wykonującej nietypowy zawód. To także opowieść o tym, jak człowiek próbuje znaleźć swoje miejsce po doświadczeniach, które powinny złamać go na zawsze. Nie brakuje też trudniejszych scen. Praca balsamistki oznacza kontakt ze śmiercią i autorka nie udaje, że jest to coś przyjemnego. Są opisy, które mogą zrobić wrażenie na bardziej wrażliwych czytelnikach. Jednocześnie nie są one po to, żeby szokować dla samego szokowania. Pokazują świat, w którym śmierć była częścią codzienności, a przygotowanie zmarłego do pogrzebu było normalnym zawodem. „Balsamistka” jest fikcją literacką inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami i realiami Nowego Orleanu z 1875 roku. Dzięki temu historia Effie nie pozostaje oderwaną opowieścią. Za jej losami stoją prawdziwe problemy ludzi, którzy po zakończeniu niewolnictwa nadal musieli walczyć o podstawowy szacunek i bezpieczeństwo. Książka ma 336 stron w wydaniu Skarpy Warszawskiej, więc nie jest ogromną cegłą zatem taki weekendzik można spędzić z kocem i kawą/kakaem 3mając tę pozycję w ręku. Książkę czyta się ją przede wszystkim dla historii Effie, ale również dla samego klimatu Nowego Orleanu. Według mnie miasto jest tutaj ważnym elementem opowieści. Z jednej strony pełne życia, spotkań i nowych możliwości, z drugiej naznaczone biedą, przemocą i podziałami. Nie jest to też książka, w której wszystko dostajemy od razu. Przeszłość Effie odkrywana jest stopniowo. Kolejne informacje pozwalają lepiej zrozumieć, dlaczego zachowuje się właśnie tak, a nie inaczej. Im więcej wiemy o jej życiu, tym łatwiej zrozumieć jej samotność i potrzebę trzymania innych na dystans. To książka o kobiecie, która bardzo długo próbowała po prostu przetrwać, a w końcu zaczyna walczyć o coś więcej. O własną przeszłość, rodzinę, uczucia i prawo do normalnego życia.