Marzenie Celta Mario Vargas Llosa Książka

Pod koniec XIX wieku Joseph Conrad przebywał w Afryce jako oficer brytyjskiej marynarki wojennej. Początkowo jedynie żołnierz, później również baczny obserwator, z biegiem czasu zrozumiał prawdziwy powód, dla którego przybył na rozgrzany słońcem Czarny Ląd. W 1899 opublikował „Jądro ciemności", zrodzony z przerażenia i niedowierzania literacki portret Wolnego Państwa Kongo, bezlitośnie eksploatowanego przez kraje europejskie - Belgię, będącą prawnie w posiadaniu tych terenów oraz Wielką Brytanię.

W swojej pierwszej po Nagrodzie Nobla powieści Mario Vargas Llosa postanowił przypomnieć czytelnikom o czarnej historii imperializmu, którego doświadcza wrażliwy i uczciwy Irlandczyk. Jego walka z koszmarem kolonializmu, za którym stoją rzekomo cywilizowani Europejczycy z biegiem czasu otwiera mu oczy na zło i staje mu naprzeciw.

„Marzenie Celta" - zaintrygował mnie tytuł, zachwyciła okładka i przyciągnęła Nagroda Nobla przyznana Autorowi. Napisał on już ponad 20 książek i aż wstyd było przyznać się, że do tej pory nie przeczytałam ani jednej. Musiałam szybko nadrobić zaległości i bardzo się cieszę, że trafiłam właśnie na tę książkę.

Bono, Colin Farrel, Oscar Wilde... To osobistości, które jako pierwsze przychodzą mi do głowy, kiedy myślę o Irlandii. W tym temacie Mario Vargas Llosa nieźle namieszał, bo po lekturze "Marzenia Celta" nie ma takiej możliwości, żebym zapomniała o postaci, która dla Irlandii niewątpliwie jest wyjątkowa.

Mario Vargas Llosa usytuował swoją nową powieść „Marzenie Celta" w początkach XX wieku pomiędzy Imperium Brytyjskim a rejonami Afryki Zachodniej. Autor cofa nas do wydarzeń sprzed 100 lat w głąb afrykańskiej dżungli, gdzie w górę rzeki Kongo zapuszczamy się z licznymi notatkami, rządowymi raportami i dziennikami sir Rogera Casementa (1864- 1916). Angielski dyplomata irlandzkiego pochodzenia po służbie w Nigerii, Angoli i Maputo oraz misji w Peru, objął stanowisko konsula brytyjskiego w Bomie w stolicy Konga Belgijskiego. Jego zadaniem jest sprawdzić, czy zarzuty stawiane przez misje chrześcijańskie w sprawie nadużyć oraz przestępstw popełnianych na rdzennej ludności w rejonie panowania belgijskiego króla Leopolda II, są prawdziwe.

Mario Vargas Llosy nie trzeba nikomu przedstawiać. Nagrodę Nobla otrzymał w 2010 roku, a powieść „Marzenie Celta", jest pierwszą książką tego autora wydaną po otrzymaniu tej nagrody. Na ponad 400 stronach śledzimy autentyczną postać Rogera Casementa. Jego historia jest opowiedziana z perspektywy celi, w której przebywa.

Mario Vargas Llosy nie trzeba nikomu przedstawiać. Nagrodę Nobla otrzymał w 2010 roku, a powieść „Marzenie Celta", jest pierwszą książką tego autora wydaną po otrzymaniu tej nagrody. Na ponad 400 stronach śledzimy autentyczną postać Rogera Casementa. Jego historia jest opowiedziana z perspektywy celi, w której przebywa.

Mario Vargas Llosa usytuował swoją nową powieść „Marzenie Celta" w początkach XX wieku pomiędzy Imperium Brytyjskim a rejonami Afryki Zachodniej. Autor cofa nas do wydarzeń sprzed 100 lat w głąb afrykańskiej dżungli, gdzie w górę rzeki Kongo zapuszczamy się z licznymi notatkami, rządowymi raportami i dziennikami sir Rogera Casementa (1864- 1916). Angielski dyplomata irlandzkiego pochodzenia po służbie w Nigerii, Angoli i Maputo oraz misji w Peru, objął stanowisko konsula brytyjskiego w Bomie w stolicy Konga Belgijskiego. Jego zadaniem jest sprawdzić, czy zarzuty stawiane przez misje chrześcijańskie w sprawie nadużyć oraz przestępstw popełnianych na rdzennej ludności w rejonie panowania belgijskiego króla Leopolda II, są prawdziwe.

Bono, Colin Farrel, Oscar Wilde... To osobistości, które jako pierwsze przychodzą mi do głowy, kiedy myślę o Irlandii. W tym temacie Mario Vargas Llosa nieźle namieszał, bo po lekturze "Marzenia Celta" nie ma takiej możliwości, żebym zapomniała o postaci, która dla Irlandii niewątpliwie jest wyjątkowa.

„Marzenie Celta" - zaintrygował mnie tytuł, zachwyciła okładka i przyciągnęła Nagroda Nobla przyznana Autorowi. Napisał on już ponad 20 książek i aż wstyd było przyznać się, że do tej pory nie przeczytałam ani jednej. Musiałam szybko nadrobić zaległości i bardzo się cieszę, że trafiłam właśnie na tę książkę.