Martwy świadek. Erika Foster. Tom 7 Robert Bryndza

Książka

“Martwy świadek” to siódmy tom serii z Eriką Foster, która przyniosła Robertowi Bryndzie międzynarodową sławę. Ewidentnie jest to kryminał typowo rozrywkowy - postacie rysowane są grubą kreską, a psychologia ich i zdarzeń nie odgrywa dużej roli. Uwagę przyciągają zdarzenia, tropy, rozmowy ze świadkami, na podstawie których powoli wyłania się pełny obraz dość zagmatwanej intrygi kryminalnej, w centrum której stoi aspirująca aktorka/autorka podcastu true crime. To ona została znaleziona martwa, a śledztwo w jej sprawie toczy się zgodnie z klasycznymi wymogami gatunku, choć i brutalnych scen w historii nie brakuje - najmocniejsza z nich wszystkich jest chyba ta otwierająca, scena zabójstwa. Choć to sprawa jest tym, co najważniejsze, to w tle przebija się główna bohaterka - Erika, która w tych wąskich oknach czasowych na swój odpoczynek wpuszcza nas do prywatnego życia. To i jej relacje z zespołem wzbudzają sympatię, a pozostałe postacie kreowane są tak, by emocje wywoływać różne. Przyjemnego klimatu dodaje Londyn jesienią, którego ciemne, wąskie uliczki sprawiają, że historię odbiera się w przydymionych barwach. Historia, jak to w takich typowo rozrywkowych powieściach bywa, czasami nagina granice prawdopodobieństwa, ale czy to komuś kiedykolwiek przeszkodziło w tym, by się dobrze bawić?

DLACZEGO: 01. Współpraca z @wydawnictwo_chmury 02. Zaintrygowała mnie powieść tego autora o polsko brzmiącym nazwisku, piszącego o Wielkiej Brytanii. Uwaga spoiler - pan Robert nie jest Polakiem. OPINIA: Mam lekki problem z tą książką. Zaczęło się dobrze - nic nie jest do końca takie, na jakie wygląda, ale był taki moment, w którym akcja, mimo że nabrała tempa to poczułam jakiś delikatny spadek napięcia i mimo, że zainteresowanie wróciło, to jednak już nie na taki poziom jak na początku. Mam też wrażenie, że akcja jest trochę niepotrzebnie rozwleczona, a do głównej bohaterki nie potrafię się do końca przekonać. Jest to siódmy tom serii, ale moim zdaniem nie trzeba znać wcześniejszej fabuły. Owszem, są jakieś mniejsze czy większe nawiązania (zwłaszcza jeśli chodzi o życie prywatne bohaterki), ale nie jest to coś, co mogłoby przeszkadzać, czy uniemożliwiać czytanie. Czy sięgnę po wcześniejsze bądź następne tomy? Wydaje mi się, że tak, chociażby po to, aby przekonać się, czy polubiłabym Erikę w wcześniejszych bądź w późniejszych przygodach. PODSUMOWANIE: Pomysł był ciekawy, zwłaszcza w początkowej fazie. Mam jednak wrażenie, iż książka nie wykorzystała potencjału. Do polecenia tym, którzy nie szukają jakiś "wybitnych" kryminałów, ale do szybkiego poczytania na pewno się nadaje.