Książka
Gracja Koziołek. Jakoś to odkręcę!
Justyna Drzewicka
| Wydawnictwo: | Znak Emotikon |
| Seria: | Gracja Koziołek |
| Rodzaj oprawy: | Okładka broszurowa (miękka) |
| Wydanie: | I |
| Liczba stron: | 256 |
| Format: | 144x205 |
| Rok wydania: | 2026 |
O książce Gracja Koziołek. Jakoś to odkręcę!
Hej, to ja, Grejs, mistrzyni katastrof. Leje od tygodnia i słowo daję, jeszcze parę kropel deszczu, a zalęgną się tu aligatory. W dodatku moich przyjaciół gdzieś wymiotło. Jestem tym wkurzona na całego. Po prostu dno, wodorosty i kilometr mułu.Chciałam wykrzyczeć wszystkim, że są beznadziejni, ale wpadłam na lepszy pomysł. Napisałam, co o nich myślę! List wcisnęłam do butelki, tak jak robią to w filmach. Butelka nie wylądowała jednak w morzu, tylko… w jeziorze. Ktoś ją złowił i na obiad zamiast rybki dostał stek bzdur (no bo przyznam, że trochę mnie poniosło). Totalny niewypał.
Ale spokojnie – jakoś to odkręcę!
Szczegółowe informacje na temat książki Gracja Koziołek. Jakoś to odkręcę!
| Wydawnictwo: | Znak Emotikon |
| EAN: | 9788384274132 |
| Autor: | Justyna Drzewicka |
| Seria: | Gracja Koziołek |
| Rodzaj oprawy: | Okładka broszurowa (miękka) |
| Wydanie: | I |
| Liczba stron: | 256 |
| Format: | 144x205 |
| Rok wydania: | 2026 |
| Data premiery: | 2026-10-14 |
| Język wydania: | polski |
| Język oryginału: | polski |
| Podmiot odpowiedzialny: | Społeczny Instytut Wydawniczy Znak Sp. z o.o. Tadeusza Kościuszki 37 30-105 Kraków PL e-mail: [email protected] |
Inne książki z serii Gracja Koziołek
Podobne do Gracja Koziołek. Jakoś to odkręcę!
Inne książki Justyna Drzewicka
Inne książki z kategorii Dla dzieci 6-9
Oceny i recenzje książki Gracja Koziołek. Jakoś to odkręcę!
Pomóż innym i zostaw ocenę!
Są takie książki dla dzieci, przy których dorośli mają tylko jeden problem: muszą pilnować, aby nie śmiać się głośniej niż młody czytelnik! Mam wrażenie, że „Jakoś to odkręcę”, drugi tom serii o Gracji Koziołek, to właśnie jedna z tych pozycji. Tutaj nie wystarczy po prostu czytać-trzeba jeszcze trochę pograć głosem, uruchomić wyobraźnię, naśladować odgłosy i czasami przełamać własne opory. A jeśli ktoś, tak jak ja, nie ma za grosz talentu aktorskiego, to spokojnie. Właśnie w tym tkwi cała zabawa! Tym razem Grejs ma naprawdę o czym opowiadać! Deszcz leje bez końca, przyjaciół, jak na złość, nie ma w pobliżu, a dziewczynka zaczyna mieć już serdecznie dość całej sytuacji. W przypływie złości postanawia napisać, co tak naprawdę myśli o otaczających ją ludziach. Swoje przemyślenia zamyka w butelce, licząc na to, że wiadomość popłynie gdzieś daleko. Tylko że zamiast do morza butelka trafia do jeziora, a jej zawartość wpada w niepowołane ręce. No i zaczyna się jazda bez trzymanki! Grejs musi teraz jakoś wybrnąć z własnych słów, a jak się pewnie domyślacie, im bardziej próbuje naprawić sytuację, tym ciekawiej się robi. Autorka, Justyna Drzewicka, świetnie pokazuje, jak jedna pochopna decyzja może uruchomić całą lawinę zdarzeń. Ale wiecie, co mnie w tej książce kupiło najbardziej? Nie sama historia, choć ta jest naprawdę zabawna, nie ilustracje Bartka Brosza, które świetnie uzupełniają opowieść, ale te wszystkie krótkie dźwięki, odgłosy i zabawy słowem! To jest po prostu genialne! Czytając, nie można przejść obok nich obojętnie. Trzeba je wypowiedzieć na głos, odpowiednio zaakcentować, czasami przeciągnąć, czasami zrobić z siebie niemal jednoosobową orkiestrę. I nagle zwykłe czytanie zmienia się w mały spektakl. Nie mam żadnego talentu aktorskiego, nie jestem mistrzynią modulowania głosu, a mimo to złapałam się na tym, że z ogromną przyjemnością odgrywam te wszystkie dźwięki. I wiecie co? Bawiłam się przy tym znakomicie! Właściwie im mniej człowiek ma oporów przed wygłupianiem się, tym lepsza zabawa. A dzieci? Podejrzewam, że będą zachwycone. Takie książki sprawiają, że dzieci nie tylko słuchają historii, ale zaczynają w niej uczestniczyć. Śmieją się, komentują, naśladują bohaterów, a czasami same wymyślają własne wersje odgłosów. Czarno-białe rysunki Bartka Brosza to dla mnie mistrzostwo, ponieważ doskonale oddają emocje towarzyszące bohaterom. Jednak nie myślcie, że dostajemy wyłącznie porcję śmiechu. Pod tą całą zwariowaną historią kryje się coś, o czym warto porozmawiać z dzieckiem. Grejs uczy się, że słowa mają znaczenie. Mocno nagłaśniany problem, taki jak szydzenie na grupach klasowych, towarzyskich, wyśmiewanie, hejtowanie kogoś tylko dlatego, że nie pasje nam czyjś wygląd, zachowanie. Uważam, że złe słowo jest tak bolesne jak przemoc fizyczna. Ile to razy wypowiedziane słowo chciało się cofnąć? Szczególnie te wypowiedziane lub napisane pod wpływem złości. Czasami chcemy komuś po prostu dopiec, wylać z siebie wszystkie emocje, a dopiero później dociera do nas, że nie tak miało być. I co wtedy? Czy można cofnąć to, co już się powiedziało? Jak przeprosić? Jak naprawić własny błąd? I czy zawsze warto oceniać innych na podstawie pierwszego wrażenia? Wybaczyć można, ale zapomnieć? To idealny moment na rozmowę z dziećmi, bez robienia im kolejnego wykładu o tym, jak powinny się zachowywać. Bo przecież każdy popełnia błędy. My, dorośli, również, choć czasami udajemy, że jest inaczej. Bardzo lubię, kiedy literatura dziecięca nie traktuje młodych czytelników jak osób, którym trzeba wszystko podać na tacy. Tutaj jest miejsce na emocje, pomyłki, przyjaźń, humor i wyciąganie własnych wniosków. Dla kogo jest ta książka? Przede wszystkim dla dzieci mniej więcej w wieku 9-12 lat a dla mnie do 99+, bo dorosłym też wypadałoby przypomnieć o prawidłowym postępowaniu wobec innej osoby. Książka idealna też jest dla dzieci, które dopiero zaczynają swoją przygodę z czytaniem, a rodzicom? Powiem może tak: nie omijajcie tej książki tylko dlatego, że jest przeznaczona dla młodszych czytelników. Naprawdę można się przy niej świetnie bawić! Co więcej, wspólne czytanie może stać się jednym z tych małych rodzinnych rytuałów, na które wszyscy czekają. Wyobrażam sobie rodzeństwo przekrzykujące się, kto lepiej naśladuje dany odgłos, m.in. GRACJAAAA… rodzica próbującego zachować powagę i babcię, która po pięciu minutach również daje się wciągnąć w tę zabawę. I właśnie o to chodzi! Żeby książka była pretekstem do wspólnego śmiechu, wygłupów i spędzenia czasu razem.
Poznajcie Grację Koziołek (znaną jako Grejs). Ma 10 lat i mieszka na farmie Koziołkowo, nie cierpi kaszanki i posiada dar wpadania w kłopoty. Jej najlepsi przyjaciele to Marcel i Bianka. Na ich cześć Grejs nadała swoim kozom imiona Bianka i Marcelina (nie było w miocie chłopca). Aż przypomniały mi się lata dzieciństwa, kiedy to mój sąsiad wpadł na ten sam pomysł i miałam za ogrodzeniem kozę Katarzynę. Nie byłam z tego faktu jakoś specjalnie uradowana. Wróćmy może jednak do Koziołkowa. Co tym razem się tam wydarzyło? „Gracja Koziołek. Jakoś to odkręcę!” Grejs pisze list, w którym wyraża się nieprzychylne o mieszkańcach wioski. Wkłada go do butelki i wrzuca do jeziora. Niefortunnie zostaje on wyłowiony przez pana Franciszka, który uchodzi za gbura. Główna bohaterka nie może dopuścić do tego, aby go przeczytał i przekazał jego treść innym mieszkańcom wioski, więc próbuje wymyślić sposób na jego przechwycenie. Czy uda jej się odzyskać list? Tego już Wam nie zdradzę. Jest to też opowieść o szufladkowaniu ludzi i przypisywaniu im krzywdzących etykiet. Bardzo podoba mi się takie połączenie humoru z wartościowym przekazem. Książkę czyta się lekko. Ma ona formę dziennika, który opatrzony jest zabawnymi grafikami stworzonymi przez Bartka Brosza. Ostrzegam - od tej lektury trudno się oderwać. Wkrótce premierę będzie miał kolejny-trzeci tom przygód tej nastoletniej mistrzyni katastrof - „Gracja Koziołek. To chyba jakiś żart”.
Grejs powraca! I to w jakim stylu! Jeśli myśleliście, że po poprzednich przygodach Gracja Koziołek da sobie na chwilę spokój, to… nic bardziej mylnego! Tym razem wystarczyła jedna książka, jeden list w butelce i wyjątkowo kiepski humor, żeby rozpętać prawdziwą burzę w Koziołkowie! Obiecuję Wam, że przy tej książce uśmiechniecie się nie raz, a momentami będziecie chichotać pod nosem, zastanawiając się, skąd Grejs bierze te wszystkie pomysły! Wszystko zaczyna się niewinnie. Dziadek podsuwa Grejs książkę, w której pojawia się pomysł wysłania wiadomości w butelce. Brzmi romantycznie, prawda? No cóż… Grejs akurat ma dzień pod tytułem „nie podchodźcie do mnie bez kija”, więc zamiast pięknych pozdrowień postanawia wylać na papier wszystkie swoje żale. I to bez cenzury! Mieszkańcy Koziołkowa zdecydowanie nie będą zachwyceni, gdy poznają jej szczere opinie. Dziewczynka wrzuca list do jeziora, licząc, że ktoś odnajdzie go za sto lat. Tylko że los najwyraźniej ma bardzo kiepskie poczucie humoru, bo wiadomość zostaje wyłowiona jeszcze tego samego dnia! A na dodatek ma zostać odczytana podczas obchodów 500-lecia wsi. No i klops! Zaczyna się misja ratunkowa, a Grejs musi wykazać się nie lada kreatywnością, żeby uratować własną skórę… i reputację! A co tu się dzieje! Tajemnicza Czarna Dama, rowerowe pościgi, kościotrup, próby wyłączenia monitoringu, jaskraworóżowe kalosze i koza Stefania! Powiem tylko tyle: wyobraźnia Grejs nie zna granic, a jej planowanie strategiczne bywa… mocno dyskusyjne. Jedno jest pewne, nudy nie ma nawet przez chwilę! Ale pod tą całą komediową zawieruchą kryje się coś jeszcze. Grejs zaczyna dostrzegać, że nie warto oceniać ludzi po pierwszym wrażeniu i wkładać ich do gotowych szufladek. Bo czasem za zachowaniem, które nas irytuje, kryje się zupełnie inna historia. Uwielbiam pamiętnikową formę, dzięki której możemy zajrzeć prosto do głowy Grejs i śledzić jej myśli, emocje oraz kolejne genialne (przynajmniej w jej przekonaniu!) pomysły. „Gracja Koziołek. Jakoś to odkręcę!” to pełna energii, zwariowanych pomysłów i nieoczekiwanych zwrotów akcji opowieść, która pokazuje, że czasem jedno zdanie napisane w przypływie złości może narobić więcej zamieszania niż tornado w Koziołkowie! A słowa mają moc, nawet te zapisane w butelce i puszczone na głęboką wodę.
Czy list napisany przez dziesięciolatkę może być przyczyną katastrofy? Gracja Koziołek pokazuje, że jak najbardziej! Niekwestionowana królowa kłopotów, mistrzyni zamieszania, dziewczyna z głową pełną pomysłów i talentem do pakowania się w tarapaty powraca! O kim mowa? O Gracji Koziołek, zwanej Grejs. W drugiej części szalonej serii na bohaterkę znów czekają wyzwania, nieoczekiwane zwroty akcji i cała masa problemów. Akcja zaczyna się niepozornie. Pada deszcz, przyjaciele są zajęci, a Grację dopadają nuda i kiepski humor. Dziewczynka ma dość swojej wioski i ich mieszkańców. Żale i emocje przenosi na papier. Pisze list z adnotacją, aby otworzyć go za 100 lat. Zamyka go w butelce, którą wrzuca do jeziora. Jednak ta wkrótce zostaje wyłowiona… To uruchamia całą lawinę wydarzeń, których Grejs w ogóle nie przewidziała. Przecież w liście nie szczędziła nikomu przykrych i złośliwych słów. Tymczasem, za sprawą nieprzewidzianych zdarzeń i zaskakujących zbiegów okoliczności, mieszkańcy zaczynają chwalić zachowanie i działania Gracji, nieświadomi, co ta o nich nawypisywała. Czy Grejs uda się odzyskać list, zanim jego zawartość wyjdzie na jaw? ✨ Książka „Gracja Koziołek. Jakoś to odkręcę!” to totalne szaleństwo! Jest zwariowana i nieprzewidywalna, a humor się z niej wprost wylewa! Serio, nie da się jej czytać z poważną miną. Bawi tu wszystko - fabuła, ilustracje, dialogi i teksty, język, styl i trafne uwagi. Największą zaletą jest właśnie humor. Właściwie na każdej stronie jest jakaś zabawna sytuacja lub tekst. Nie brakuje absurdalnych pomysłów i komicznych nieporozumień. A Gracja jest bohaterką, której trudno nie lubić. Znajdziemy tu też głębsze przemyślenia. To książka o braniu odpowiedzialności za swoje słowa i czyny, zbyt szybkim ocenianiu innych i ponoszeniu konsekwencji swoich decyzji. Opowieść przypomina, że słowa mogą zranić. Uczy, że kiedy popełni się błąd, trzeba znaleźć siłę i odwagę, by go naprawić.
Czas na spotkanie z Gracją Koziołek, a jeśli myślicie, że po poprzednich przygodach dziewczynka trochę zwolni tempo, to nic bardziej mylnego. Na początek małe wyznanie: nie czytałam pierwszej części serii, więc do tej historii podeszłam bez wcześniejszej znajomości Gracji, ale całkiem dobrze odnalazłam się w niej. W książce Justyny Drzewickiej wystarczy jeden gorszy dzień, trochę frustracji i kartka papieru, żeby rozpętać prawdziwą lawinę kłopotów. Gracja pisze list, w którym nie gryzie się w język, zamyka go w butelce i wrzuca do jeziora. Wiadomość miała poczekać sto lat, ale ktoś znajduje ją zdecydowanie wcześniej. Co gorsza, list ma zostać odczytany podczas wielkiego świętowania w Koziołkowie i zaczyna się akcja ratunkowa. Dalej jest już tylko ciekawiej: tajemnicza Czarna Dama, kościotrup, rowerowe eskapady, błotne przygody i koza Stefania. Dzieje się tutaj sporo. Polubiłam tę historię za humor i bohaterkę, która ma głowę pełną pomysłów, choć nie zawsze idzie za nimi rozsądek. Pamiętnikowa forma pozwala zajrzeć Gracji do głowy, a jej myśli, emocje i komentarze potrafią rozbawić. Do tego zabawne dialogi i ilustracje Bartka Brosza, które świetnie dopełniają całość. Muszę przyznać, że książkę czyta się całkiem przyjemnie, przede wszystkim ze względu na swobodny, potoczny język. Narracja jest lekka, naturalna, przypomina trochę opowieść koleżanki, która właśnie relacjonuje swoje szalone perypetie. Sama Gracja to dziewczynka z charakterem, bujną wyobraźnią i wyjątkowym talentem do pakowania się w tarapaty. Pod warstwą komediowego zamieszania znajdziemy też ważniejsze tematy: odpowiedzialność za własne słowa, konsekwencje podejmowanych decyzji i pochopne ocenianie innych. To sympatyczna lektura, która może umilić popołudnie i wywołać niejeden uśmiech. A ja, choć zaczęłam od drugiej części, nie miałam większego problemu, żeby wejść w świat Gracji.
Czy jako dzieci często pakowaliście się w kłopoty? Nasza główna bohaterka wydaje się mieć do tego szczególny talent. Wystarczy chwila nudy, pozornie nieciekawa książka i wyobraźnia dziewczynki, aby przez cały nadchodzący tydzień miała pełne ręce roboty, aby odkręcić sprawę pewnego listu. Czy uda jej się odzyskać list w butelce, który wrzuciła do jeziora z dopiskiem “przeczytać za sto lat”, a o zgrozo został znaleziony jeszcze tego samego dnia? Co gorsza jego odczytanie zaplanowano na uroczystości 500-lecia wsi, a treść delikatnie mówiąc nie jest zbyt pochlebna dla mieszkańców! Gracja nie może do tego dopuścić. Zadanie nie będzie jednak takie proste, na jakie początkowo wyglądało. Czy Grejs uda się wyjść z tej sytuacji z twarzą? Tego dowiecie się z lektury książki. Treść jest dość dynamiczna, do tego bogato opatrzona czarno-białymi ilustracjami oddającymi ducha przygód Grejs. Książkę czyta się dobrze, chociaż z perspektywy dorosłego mam jedno zastrzeżenie: wydaje mi się, że zachowanie dziewczynki nie pasuje do dziesięciolatki, lecz nieco starszej nastolatki. To oczywiście moja perspektywa, być może się mylę...
Czy z czytania biorą się same problemy? Czy dorośli powinni mieć szlaban na luzackie teksty? I najważniejsze: dlaczego podejmowanie pewnych decyzji pod wpływem silnych emocji nie zawsze okazuje się dobrym pomysłem? Czekaliśmy na powrót Grejs. Tak jak wcześniej nasza bohaterka „miała przechlapane”, tak teraz urocza Mistrzyni Katastrof próbuje usilnie nas przekonać, że jakoś uda się odkręcić niefortunną historię z listem w butelce. Z jakim rezultatem? Trzeba przyznać, że ta rezolutna dziesięciolatka powróciła, i to z przytupem - wraz z nowymi aferami (kolejny raz zaskakuje nas swoją kreatywnością i umiejętnością wybrnięcia z kłopotliwych sytuacji), ciekawostkami (nasze szczególne zainteresowanie wzbudziła informacja o pewnym znalezisku z grobowca pewnego rzymskiego żołnierza) i tak uwielbianymi przez nas bilansami dnia. Swoją drogą ciekawi nas czy Grejs ma świadomość tego, że inspiruje swoich czytelników - zaczęłyśmy z Córką podsumowywać dzień w podobnym tonie. Skoro moje dziecko twierdzi, że jest „fun” to nie ma sensu przerywać tego eksperymentu, prawda? Jako rodzic i osoba związana z edukacją czuję wdzięczność. Musicie bowiem mieć świadomość tego, że zabawne sytuacje z życia Grejs to jedno. W całym tym galimatiasie przedstawionym przez warstwę humorystyczną tekstu i rysunek, Justyna Drzewicka i Bartek Brosz uzmysławiają nam wszystkim, jak to czasem zbyt pochopnie oceniamy drugiego człowieka. Zbyt łatwo przychodzi nam szufladkowanie ludzi. Myślę, że to swojego rodzaju życiowa lekcja, i to dla nas wszystkich. Kto wie, czy nawet bardziej nie dla nas, dorosłych... A Wam, jak często zdarza się zrobić coś kompletne bez zastanowienia? Potraficie przyznać się do błędu i przeprosić? Choć nie ukrywam, że korci mnie, by przeprowadzić małe śledztwo w tej sprawie, to pozostawię jednak tę kwestię Waszym przemyśleniom. Jak to mówią: czasem mniej znaczy więcej. Ograniczę się więc do jednego – kolejne spotkanie z Gracją Koziołek utwierdziło nas w przekonaniu, że nie sposób nudzić się z tą bohaterką. Dobra zabawa gwarantowana - i to nie tylko jesienią.
Podczas lektury towarzyszymy Gracji w jej próbach naprawienia tego, co zrobiła. Byłam bardzo ciekawa, jak zakończy się ta historia i czy tajemniczy list ostatecznie trafi w niepowołane ręce. Samo rozwiązanie okazało się naprawdę ciekawe! Książka niesie ze sobą również ważne przesłanie. Pokazuje, jak łatwo możemy oceniać innych na podstawie pozorów, nie znając ich prawdziwej historii. Wraz z Gracją odkrywamy, że pierwsze wrażenie nie zawsze jest zgodne z rzeczywistością. Z czystym sumieniem polecam tę historię młodszym czytelnikom. Jest zabawna, lekka, pełna przygód, a przy tym przekazuje wartościową lekcję. Myślę, że kilka egzemplarzy trafi również do dzieci w mojej rodzinie jako prezent.