Cudze dziecko Daniel Hurst Książka

Niektóre kłamstwa są wypowiadane w dobrej wierze. Inne rodzą się z egoizmu. Najgorsze jednak są te, które udają troskę – bo najtrudniej je rozpoznać. Avril i Jade- dwie kobiety , które nienawidziły siebie bardziej niż kochały własne dzieci. Ta która zawsze chciała być matką kontra ta , która przed laty straciła wszystko na czym jej zależało. Jedna rozmowa o pracę i mężczyzna, którego obie pragnęły „Cudze dziecko” Daniela Hursta jest powieścią , , która doskonale wpisuje się w nurt współczesnych thrillerów psychologicznych – opartych nie tyle na spektakularnej akcji, co na emocjach, napięciu i narastającym poczuciu niepewności. Już od pierwszych stron książka przyciąga dynamicznym stylem i krótkimi rozdziałami, które skutecznie budują tempo narracji. To jedna z tych historii, które czyta się niemal jednym tchem – każdy kolejny fragment kończy się w taki sposób, że trudno oprzeć się pokusie „jeszcze jednego rozdziału”. Autor świadomie operuje strukturą, by podtrzymać zaangażowanie czytelnika i sprawić, że napięcie nie opada praktycznie do samego finału. Największym atutem powieści jest jednak jej klimat. Daniel Hurst bardzo umiejętnie kreuje atmosferę niepokoju i dyskomfortu, stopniowo podsycając wątpliwości wobec bohaterów i ich intencji. Czytelnik niemal od początku zostaje wrzucony w świat, w którym trudno komukolwiek zaufać, a rzeczywistość wydaje się chwiać pod wpływem kolejnych odkryć. Autor pokazuje, jak kruche bywa poczucie bezpieczeństwa oraz jak łatwo w relacjach międzyludzkich pojawiają się podejrzenia, lęk i narastający brak zaufania. Warstwa emocjonalna jest w tej książce bardzo wyraźna. Bohaterowie funkcjonują pod ogromną presją, a ich reakcje – momentami intensywne, a nawet skrajne – dobrze oddają charakter gatunku. Dzięki temu czytelnik nie tylko śledzi wydarzenia, ale też odczuwa napięcie razem z postaciami. To właśnie ta emocjonalność sprawia, że historia angażuje i zostaje w głowie na dłużej, nawet jeśli sama konstrukcja fabularna nie jest szczególnie odkrywcza. Styl Pana Daniela jest prosty, bezpośredni i pozbawiony zbędnych opisów. Hurst skupia się na tym, co najważniejsze – akcji, dialogach i budowaniu napięcia. Dzięki temu książka ma wyraźnie rozrywkowy charakter. Nie jest to literatura wymagająca ani eksperymentalna, ale nie taki jest jej cel. „Cudze dziecko” ma przede wszystkim wciągać i dostarczać emocji – i robi to bardzo skutecznie. A po zakończeniu przez chwilę brakuje słów, lecz w najlepszym możliwym sensie.

Najgorszy koszmar każdej świeżo upieczonej matki? Podmiana dzieci w szpitalu. I to uczucie totalnej bezsilności, kiedy nikt ci nie wierzy, szukając przyczyn twojego „szaleństwa” w depresji poporodowej. A ty przecież czujesz, że to cudze dziecko. Mimo że jest tak samo małe i bezbronne jak dzień wcześniej, widzisz zmianę w jego zachowaniu i, co ważniejsze, nie czujesz z nim więzi. Ten temat w „Cudzym dziecku” bierze na warsztat Daniel Hurst. Jego tetralogia „Żona lekarza” wypełniła mi emocjami kilka ubiegłorocznych wieczorów, przyzwyczajając do szybkiej akcji i moralnie niejednoznacznych bohaterów. Autor pisze książki, które pochłania się na raz i nie inaczej jest z tym tytułem. Choć najgorszy koszmar rodzica gra tu pierwsze skrzypce, to najbardziej zaskakuje odpowiedź na pytanie: „dlaczego?”. Bo to nie jest zwykły błąd szpitala. To opowieść, u której podłoża leży nienawiść i pulsująca żądza zemsty. Bohaterkami są dwie skrajnie różne kobiety. Avril to uosobienie sukcesu. Ma pieniądze, piękny dom, kochającego męża i wyczekiwane dziecko. Jade jest jej przeciwieństwem. Samotna, biedna, bez perspektyw, a jej ciąża była wpadką. Natura wzywa je w tym samym czasie na salę porodową, ale tylko jedna z nich jest świadoma, że nie jest to ich pierwsze spotkanie… I tu od jednej decyzji wpadamy w szaleńczy ciąg zdarzeń, choć pierwsza kostka domina została pchnięta dużo wcześniej. To, co w tej książce „robi robotę”, to emocje związane z zemstą i poczuciem winy. Autor świetnie pokazuje, że karma wraca w najmniej oczekiwanym momencie. I, tak jak wspomniałam, najbardziej przerażający nie jest tu sam akt zamiany dzieci, ale późniejsze osaczenie bohaterki. Jej bezsilność, gdy nikt jej nie wierzy, udziela się czytelnikowi. Z jednej strony krzyczysz w duchu: „Uwierzcie jej!”, ale z drugiej, odkrywając stopniowo jej przeszłość, zaczynasz się zastanawiać: „A może jednak na to zasłużyła?”. Muszę być szczera, na jeden moment przymknęłam oko. Fakt, że jedna z kobiet nie rozpoznaje swojej dawnej ofiary, wydaje się nieco naciągany, biorąc pod uwagę skalę ich konfliktu. Ale umówmy się, u Hursta realizm czasem ustępuje miejsca rozrywce. Jeśli to zaakceptujecie, czeka was jazda bez trzymanki. Finał, jak zawsze u tego autora, wbija w fotel. Nie wszystko okazuje się takim, jak wyglądało. Ostatnie strony, pisane z perspektywy męża Avril, rzucają na historię zupełnie nowe światło i udowadniają, że w tej grze nie ma zwycięzców. Jeśli lubicie thrillery, w których nikt nie jest kryształowy, ten tytuł bierzcie w ciemno.