Wojna niepamięci qntm

Książka

Lubicie książki zagadki, po których kompletnie nie wiadomo, czego się spodziewać? Ja mam do nich słabość! Czasami trafia się na opis fabuły, który brzmi jak coś zupełnie innego, totalnie nietypowego, a jednocześnie magnetycznego i fascynującego. Wyobraźcie sobie wroga idealnego: jest śmiertelnie niebezpieczny, ale nie macie najmniejszej szansy go zobaczyć. Albo przybiera postać znanej Ci osoby. A może... może już go widzieliście, tylko o tym zapomnieliście? Wiem, brzmi to jak szaleństwo i przyznam, że trudno ubrać w słowa to, co dzieje się na stronach tej powieści. Właśnie dlatego warto przekonać się na własnej skórze i osobiście sięgnąć po „Wojnę niepamięci”. Sama koncepcja świata opiera się na genialnym, choć przerażającym pomyśle. Ludzkość staje w obliczu inwazji tak zwanych „antymemów”– drapieżnych idei, które atakują naszą pamięć, tożsamość i samą tkankę rzeczywistości. To potwory wyposażone w kamuflaż ostateczny: potrafią natychmiast wymazać ze świadomości ofiary fakt swojego istnienia. Taki byt może stać tuż obok Was, możecie na niego patrzeć, ale sekunda wystarczy, by wspomnienie o nim wyparowało. Nawet jeśli zdążycie nabazgrać ostrzeżenie na kartce, chwilę później zdezorientowani spojrzycie na czysty papier. Te stworzenia pożerają to, co najcenniejsze– Wasze wspomnienia, czyniąc z ludzi żywe duchy, niewidzialne dla własnych bliskich. Jak walczyć z wrogiem, skoro nie masz pojęcia, że trwa jakakolwiek wojna? Dawno nie czytałam rasowego science-fiction. Kiedyś ten gatunek towarzyszył mi znacznie częściej i podczas tej lektury przypomniałam sobie, za co właściwie tak bardzo go cenię. Chodzi o to niesamowite uczucie wniknięcia do zupełnie innej rzeczywistości- oderwanej od naszych nudnych, codziennych spraw. Wkraczasz w nieznane i nie masz pojęcia, co czai się za rogiem. Reguły gry dopiero się tworzą, więc wydarzyć może się absolutnie wszystko! Niemal natychmiast polubiłam postać Marie. Byłam pod ogromnym wrażeniem jej twardego charakteru, tytanicznej pracy i bezgranicznego poświęcenia dla tajemniczej Organizacji, która próbuje okiełznać ten niewidzialny kryzys. Doskonale rozumiałam jej motywacje- ratowanie ludzkich istnień stało się dla niej wręcz uzależniającym narkotykiem. Marie kocha adrenalinę, a jej umiejętność zachowania absolutnej zimnej krwi w momentach, w których normalny człowiek wpadłby w panikę, budzi prawdziwy podziw. Przez całą lekturę z zapartym tchem kibicowałam jej, zastanawiając się, czy w ogóle da się wygrać tak niesprawiedliwą walkę. Sama powieść napisana jest prostym, przystępnym językiem, ale nie dajcie się zwieść- wymaga ona od czytelnika skupienia. Autor nie szczędzi nam emocji: bywa krwawo, dynamicznie, a niektóre sceny trzymają w napięciu tak mocno, że zapomina się o bożym świecie. Początkowe wchodzenie do świata Organizacji było po prostu świetną zabawą. Z czasem jednak, gdy fabuła zagęszczała się i robiła coraz bardziej niebezpieczna, ten pierwotny zachwyt nad czystą oryginalnością nieco osłabł i uleciał z kolejnymi stronami. Niemniej jednak cała historia wciąż broni się jako kawał solidnej, tajemniczej opowieści. Utrata pamięci przeraża niemal każdego z nas. Ta książka bierze ten pierwotny lęk i rozbija go na przeróżne, mrożące krew w żyłach warianty. Wizja, że pewnego dnia na Ziemi mogłyby pojawić się stworzenia tak doskonale wymazujące się z naszej świadomości, wywoływała we mnie autentyczny, głęboki niepokój podczas czytania. Podsumowując, „Wojna niepamięci” całkowicie ujęła mnie swoją świeżością i innowacyjnym podejściem do tematu. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z podobnym motywem w literaturze i już sam ten fakt zasługuje na ogromne uznanie. Mimo małych potknięć w tempie akcji pod koniec, uważam, że to pozycja absolutnie godna uwagi. Jeśli tęsknicie za oryginalnym, nieszablonowym science-fiction z dreszczykiem horroru, ta książka z pewnością Was nie rozczaruje. Prawdziwi fani gatunku docenią tę unikalną perełkę. Zostanie w Waszej pamięci na dłużej... o ile oczywiście nie dopadną Was antymemy!