Nieskończona szachownica Henry Kuttner

Książka

"Nieskończona szachownica" Henry'ego Kuttnera to jedna z tych klasycznych powieści science fiction, które mimo upływu lat wciąż potrafią zaskoczyć pomysłowością. Sięgając po nią, spodziewałem się ciekawej historii o podróżach w czasie i alternatywnych rzeczywistościach. Otrzymałem jednak coś znacznie więcej – opowieść, która przez większość lektury zmuszała mnie do zastanawiania się, kto naprawdę kieruje wydarzeniami i czy człowiek rzeczywiście ma wpływ na własny los. Największym atutem książki okazał się dla mnie sam pomysł. Kuttner przedstawia rzeczywistość niczym ogromną szachownicę, na której poszczególni ludzie są pionkami, a gdzieś ponad nimi toczy się rozgrywka, której zasad początkowo nie rozumiemy. Bardzo spodobało mi się to, że autor nie podaje wszystkich odpowiedzi od razu. Razem z głównym bohaterem odkrywamy kolejne elementy układanki, a każda odpowiedź prowadzi do następnych pytań. Główny bohater zostaje wciągnięty w wydarzenia znacznie przekraczające jego dotychczasowe życie. Alternatywne linie czasowe, polityczne intrygi i tajemnicze siły sprawiają, że trudno przewidzieć, w jakim kierunku potoczy się fabuła. Kilka razy miałem wrażenie, że już rozumiem sytuację, po czym Kuttner znowu zmieniał perspektywę i zmuszał mnie do spojrzenia na wszystko z innej strony. Dzięki temu książka praktycznie przez cały czas utrzymuje napięcie. Bardzo przypadł mi do gustu również styl autora. Mimo że powieść powstała kilkadziesiąt lat temu, czyta się ją zaskakująco lekko. Kuttner potrafi opowiadać o skomplikowanych koncepcjach związanych z czasem i rzeczywistością w sposób zrozumiały, nie przytłaczając czytelnika nadmiarem wyjaśnień. Tempo jest szybkie, dialogi naturalne, a kolejne rozdziały zachęcają do czytania dalej. Po zakończeniu lektury najbardziej została mi w głowie refleksja dotycząca przeznaczenia. Czy nasze decyzje są naprawdę nasze, czy może od początku wpisane w większy plan? Kuttner nie daje jednoznacznej odpowiedzi, ale właśnie dzięki temu jego powieść pozostawia czytelnika z pytaniami, które wracają jeszcze długo po odłożeniu książki. "Nieskończona szachownica" to przykład klasycznej fantastyki naukowej, która broni się nie efektowną akcją, lecz pomysłowością i inteligentnie poprowadzoną intrygą. Dla miłośników klasycznego science fiction będzie to bardzo satysfakcjonująca lektura i kolejny dowód na to, jak wiele świetnych pomysłów powstało już w złotej erze gatunku.

Czy są tu fani filmów z serii Matrix? Jeśli tak mam coś dla Was! To nowość od @dom_wydawniczy_rebis pt. Nieskończona szachownica. Tytuł nie jest tu bezzasadny, bo autor, będący mistrzem klasycznej fantastyki naukowej, przedstawia symbolicznie opisany w swojej historii świat jako wielką szachownicę. Ludzie są na niej pionkami, których losem kierują niezależne od nich siły. Akcja rozgrywa się w czasie wojny toczonej między Ameryką a Europą, której mieszkańcy, zwani Falangistami, utworzyli federację. Ludzie mieszkają w podziemnych miastach, a walki toczone są w nowatorskiej formie, wykorzystując nowinki technologiczne i wiedzę naukowców - także tę związaną ze sposobami uderzenia w psychikę wroga. Jednym z nich jest mieszkający w Dolnym Chicago Robert Cameron, główny bohater powieści, będący dyrektorem do spraw psychometrii. Dociera on do tajemniczego równania, które nieoczekiwanie zapewnia przewagę Falangistom. Po jego zgłębieniu okazuje się, że nie ma ono sensu i podważa wszelkie znane współcześnie zasady nauk ścisłych. W dodatku badacze równania zaczynają tracić rozum lub popełniają samobójstwo. To była jazda bez trzymanki. Początkowo cała fabuła wydaje się być jasna i czytelnik jest przekonany, że autor niczym go nie zaskoczy, po czym okazuje się, że wszystkie stawiane w czasie lektury tezy są błędne. Kutner wodzi nas za nos tworząc chaos, który następnie sprytnie porządkuje, tworząc niezwykle zawiłą intrygę. Pojawiają się tu: wątek szaleństwa, świata, w którym nie działają prawa naukowe, a nawet przedmioty, których ziemskie pochodzenie jest kwestionowane. Wojna to głównie starcie biurokracji z naukowcami, a strategią jest wyeliminowanie wroga przez zniszczenie jego psychiki. Powieść zmusza do refleksji. Czy człowiek sam kreuje swój los, czy jednak ten jest kierowany przez kogoś innego? I czy od przeznaczenia da się uciec? Bardzo polecam!