Szef, którego nie chciałam Monika Magoska-Suchar Książka

„Tam, gdzie w grę wchodzą uczucia kończy się zabawa w romans”. ,,Znów wpakowałam się w problemy. Jak zawsze. Ja po prostu nie umiałam inaczej. Musiałam namącić. Spokój nie był mi pisany". Jak to jest wykonywać pracę , której się nie znosi i na dodatek okłamywać swoich najmłodszych? Na pewno szalenie trudno jest spojrzeć sobie w oczy bez poczucia winy. Weronika Stanos uciekła do Nowego Jorku po traumatycznych doświadczeniach z byłym partnerem - Dylanem. Nadal jednak jego widmo wisi nad młodą kobietą i nie pozwala jej odetchnąć. Sytuacja w której obecnie jest Greczynka można opisać bardzo enigmatycznie jako trudną . Klub go-go i biuro zajmujące się nieruchomościami nie stanowią w żadnej mierze spełnienia jej marzeń. Jej los zostaje odmieniony dzięki pewnemu zamożnemu klientowi. Wykorzystując to , czego przypadkiem się o nim dowiaduje Werka ucieka się do szantażu i zdobywa intratną posadę. A stamtąd już prosta droga do gorącego biurowego romansu. Pytanie czy ta relacja stanie się czymś więcej? William Fuller zdaje się posiada wszystko, co przeciętny człowiek uznaje za definicję szczęścia- dobrze prosperującą firmę , pieniądze i powodzenie. A jednak nie jest zadowolony z miejsca w jakim obecnie jest. W dodatku skrywa sekrety i marzenia o których świat zupełnie nie ma pojęcia. Jak zwykle przy książkach Moniki bywa tak i tym razem szybko wsiąknęłam w opowieść o najstarszej z sióstr Stanos. Tym razem jednak poza tym ,że zyskałam kolejną lubianą postać męską (zwłaszcza po tym jak zrozumiałam, co ukrywa mężczyzna) o tyle jego ukochanej z jej dziecinnym zachowaniem i dramatami a sufitu po prostu nie mogłam znieść, ani tym bardziej- polubić. . Autorka ma lekkie pióro i potrafi budować napięcie, a relacja między bohaterami, choć momentami trudna do zaakceptowania, budzi ciekawość. To jeden z tych romansów, w których granica między fascynacją a irytacją jest naprawdę cienka. Największym plusem książki jest zdecydowanie dynamika wydarzeń. Dużo się dzieje, nie ma miejsca na nudę, a kolejne rozdziały aż proszą się o „jeszcze jeden”. Wątek tajemnic Williama dodaje historii głębi i sprawia, że jego postać jest znacznie bardziej wielowymiarowa niż mogłoby się wydawać na początku. Niestety Weronika… to bohaterka, która mnie zwyczajnie zmęczyła. Jej decyzje często wydają się impulsywne, a zachowanie — niedojrzałe i pełne niepotrzebnych dramatów. Rozumiem, że ma za sobą trudną przeszłość i to w pewien sposób tłumaczy jej działania, ale momentami było tego po prostu za dużo. Zamiast współczucia czułam raczej frustrację. Relacja między bohaterami opiera się na napięciu, niedopowiedzeniach i emocjonalnych zawirowaniach, chociaż momentami miałam wrażenie, że część z tych "konfliktów" można było rozwiązać szczerą rozmową. „Szef, którego nie chciałam” to historia o ucieczce przed przeszłością, o podejmowaniu złych decyzji i ponoszeniu ich konsekwencji, ale też o tym, że czasem uczucia pojawiają się tam, gdzie najmniej się ich spodziewamy. Bardzo mi się podobała ,serdecznie polecam w oczekiwaniu na kolejną część tej serii.