Gliniarz Marcin Ciszewski, Krzysztof Liedel Książka

Każdy, kto kiedykolwiek choć przez chwilę marzył o tym, by zostać policjantem, może przeczytać tę książkę jak swój własny, niedoszły życiorys. Opowiadania są napisane z taką lekkością, że wydawałoby się małe i nieznaczące sprawy, które prowadzi p. Krzysztof urastają do rangi heroicznych wręcz wyczynów, za które każdy z nas, tzw. szarych obywateli, powinien być szczególnie wdzięczny. Uderza mnie i urzeka jednocześnie prostota intencji głównego bohatera. Chce zwyczajnie łapać bandziorów. Dla mnie. I dla każdego z nas z osobna.

Na początek ostrzeżenie: nie jestem obiektywna. Od października 2000 roku do grudnia 2001 roku byłam cywilnym pracownikiem policji. Moje spojrzenie na książkę nie jest więc spojrzeniem człowieka zupełnie zielonego w dziedzinie pracy tej formacji. Dlatego to, co napiszę, będzie skażone pewnego rodzaju sentymentem i ogólnie skrzywione moją słabością do służb mundurowych. Jeśli komuś to przeszkadza, niech zakończy czytanie na tym zdaniu.

Prawie każdy mały chłopiec marzy o tym, żeby w dorosłym życiu nosić mundur - żołnierza, strażaka albo policjanta. Te marzenia u większości co prawda nie wytrzymują próby czasu, jednak co roku kilkuset młodych ludzi zakłada policyjny uniform.

Prawie każdy mały chłopiec marzy o tym, żeby w dorosłym życiu nosić mundur - żołnierza, strażaka albo policjanta. Te marzenia u większości co prawda nie wytrzymują próby czasu, jednak co roku kilkuset młodych ludzi zakłada policyjny uniform.

Na początek ostrzeżenie: nie jestem obiektywna. Od października 2000 roku do grudnia 2001 roku byłam cywilnym pracownikiem policji. Moje spojrzenie na książkę nie jest więc spojrzeniem człowieka zupełnie zielonego w dziedzinie pracy tej formacji. Dlatego to, co napiszę, będzie skażone pewnego rodzaju sentymentem i ogólnie skrzywione moją słabością do służb mundurowych. Jeśli komuś to przeszkadza, niech zakończy czytanie na tym zdaniu.

Każdy, kto kiedykolwiek choć przez chwilę marzył o tym, by zostać policjantem, może przeczytać tę książkę jak swój własny, niedoszły życiorys. Opowiadania są napisane z taką lekkością, że wydawałoby się małe i nieznaczące sprawy, które prowadzi p. Krzysztof urastają do rangi heroicznych wręcz wyczynów, za które każdy z nas, tzw. szarych obywateli, powinien być szczególnie wdzięczny. Uderza mnie i urzeka jednocześnie prostota intencji głównego bohatera. Chce zwyczajnie łapać bandziorów. Dla mnie. I dla każdego z nas z osobna.