Pragniemy zawiadomić, że jutro zostaniemy zabici wraz z rodzinami Gourevitch Philip Książka

"Pragniemy zawiadomić, że jutro zostaniemy zabici wraz z rodzinami" autorstwa Philipa Gourevitcha, to bardzo mocna i trudna lektura. Nie da się jej przeczytać w ciągu jednego dnia. Tutaj znajdziecie mnóstwo śmierci i niestety zwłok. Aż serce staje, a łzy nie przestają płynąć. Tyle osób straciło bezsensu życie. Autor wykonał kawał dobrej roboty, przedstawiając nam sprawę ludobójstwa w Rwandzie w kwietniu 1994 roku. Ludzie z grupy etnicznej Hutu zostali wezwani przez rząd Rwandy do eksterminacji drugiej mniejszej grupy etnicznej — Tutsi. Sąsiad mordował sąsiada. Przykre i nie do pomyślenia. Podczas tych według mnie chorych ataków, życie straciło prawie milion osób, w tym starców, dorosłych, młodzieży i dzieci. Zostali wymordowani na różne sposoby. Ginęli najczęściej od maczet i kul. Świat się jak zwykle przyglądał, a nawet pomagał ludowi Hutu. Przykre i skandaliczne. Dlaczego musiało dojść do tego ludobójstwa? Autor Philip Gourevitch w bardzo dobry sposób to opisał. Ta książka, to jest ostrzeżenie dla całego świata. Państwa, w których rządzą niewłaściwi przywódcy i ślepi, zacofani obywatele, którzy robią to, co im się karze, mogą doprowadzić do podobnej tragedii. Philip Gourevitch napisał tę książkę w 1998 roku. A po 24 latach doszło i nadal dochodzi do ogromnej tragedii na Ukrainie. Widać, że pewni zacofani i bardzo ograniczeni ludzie nie wzięli sobie jego ostrzeżenia do serca. W tej książce znajdziecie również rozmowy autora z ocalałymi Tutsi, jak i ich katami Hutu. Bycie Tutsi w Rwandzie to wyrok śmierci i to jest przerażające. Każdy ms prawo do życia bez względu na pochodzenie, rasę, grupę etniczną i wyznawaną religię. Czy jesteście ciekawi, co na to ludobójstwo mówiło ONZ i inne organizacje praw człowieka? Autor był w Rwandzie. Widział zwłoki i głęboko to przeżył. Ja nie mogłam zrozumieć, dlaczego nie wszystkie zwłoki zostały zakopane, tylko zostały zostawione same sobie. Przecież mogą one stwarzać zagrożenie dla ocalałych. Jeżeli lubicie czytać reportaże z XX wieku, to śmiało sięgnijcie po tę lekturę. Jej treść na długo pozostanie w mojej głowie. O tym ludobójstwie nie powinno się zapominać.