Kobieta, która żyła najdłużej Marcin Pilis

Książka

Czym jest czas w obliczu wieczności? Marcin Pilis w swojej powieści „Kobieta, która żyła najdłużej” nie tyle opowiada historię, co zaprasza nas do medytacji nad fenomenem ludzkiej egzystencji. To nie jest książka, którą połyka się w biegu między jedną codzienną sprawą a drugą. To lektura, która wymaga zwolnienia tempa, celebrowania każdego akapitu. Punktem wyjścia jest niemal sensacyjna intryga archeologiczna – tajemnicza paleolityczna figurka, znalezisko z francuskich jaskiń, które trafia do rąk Wojciecha, miłośnika paleoantropologii. Czy to skarb, czy może mistrzowska mistyfikacja? Choć ten wątek rozpala wyobraźnię, szybko orientujemy się, że Marcin Pilis prowadzi nas znacznie głębiej. Kluczem do tej opowieści nie jest bowiem sama figurka, lecz kobieta, która została w niej uwieczniona. Bohaterka książki wymyka się prawom biologii. Przez tysiące lat jej umysł chłonie świat, stając się niemym świadkiem dziejów. Widzimy ją jako ofiarę mrocznych sił natury, wrogich plemion i – co najbardziej dojmujące – męskiej agresji, która zdaje się nie zmieniać, mimo upływu stuleci. To opowieść o kobiecym losie, który od zarania dziejów aż po nowożytność, wciąż napotyka na te same bariery. Początkowo styl Marcina Pilisa może wydawać się wymagający, specyficzny w swoim rytmie. Jednak gdy już pozwolimy sobie na to „wsiąknięcie” w narrację, powieść staje się codziennym rytuałem. To literatura pełna melancholii, ale i zadziwiającego spokoju. Nie jest to lektura na plażowy zgiełk, gdzie co chwilę przerywa nam gwar otoczenia. Ta książka potrzebuje ciszy spokojnych wieczorów, czasu na własne myśli i pogłębioną refleksję. Pilis zmusza czytelnika do zadania sobie pytania o nasze miejsce w wielkim cyklu dziejów. Uświadamia nam, że jesteśmy jedynie drobnymi elementami niekończącego się koła historii – historii, która toczyła się przed nami, trwa teraz i będzie trwać, gdy nas już dawno nie będzie. „Kobieta, która żyła najdłużej” to hołd dla wszystkiego, co nieuchronne, oraz zapis mądrości, która płynie z akceptacji przemijania. Jeśli szukacie prozy, która zostaje z człowiekiem na długo po zamknięciu okładki, wymagając od niej nie tylko uważności, ale i wrażliwości – ta książka będzie dla Was wyjątkowym odkryciem.