Wyrodna Justyna Stasio-Siga Książka

Jaką kobietę uznalibyście za wyrodną matkę? Taką, która skrzywdziła swoje dziecko? Która je opuściła? Justyna Stasio-Siga w powieści „Wyrodna” pokazuje, że w życiu nic nie jest czarno-białe, a ludzkie oszczerstwa i pomówienia mogą sprawić, że sami zaczniemy uważać się za złych rodziców tylko dlatego, że nasza walka od początku była skazana na porażkę. Inspirując się prawdziwymi wydarzeniami z historii swojej rodziny, autorka stworzyła opowieść niezwykle autentyczną i przez to rozbrajającą emocjonalnie. Podążając za Zenobią Wójcik dwiema liniami czasowymi, poznajemy jej obecne losy oraz historię przykrytą kurzem czasu. Okres PRL-u w robotniczej Łodzi jest dla bohaterki łaskawy, a dla czytelnika, szczególnie tego, który choć trochę pamięta tamte lata, wręcz fascynujący. Zenia prowadzi życie podobne do wielu ówczesnych rodzin: jest żoną i matką dorosłego już syna, ma małe mieszkanie, Syrenkę i pracę w fabryce włókienniczej. Ta stabilizacja sporo ją jednak kosztowała, a zepchnięte na bok traumatyczne wspomnienia z młodości wracają z ogromną siłą, gdy w fabryce pojawia się nowy kierownik zmiany. Razem z bohaterką, której misternie budowany spokój rozpada się w drobny mak, cofamy się do roku 1932. Poznajemy historię, która budzi gniew i ogromne poczucie niesprawiedliwości. Z opowieści Zeni wyłania się obraz kobiety okrutnie skrzywdzonej, której dosłownie wydarto serce i którą postawiono w sytuacji bez wyjścia. A mimo to zdeterminowanej, by walczyć o to, co dla niej najważniejsze. Do czasu, gdy wszystko zawodzi… Autorka podkreśla, że za tym dramatem stoją nie tylko nierówności społeczne czy wadliwy system, ale przede wszystkim ludzka niegodziwość. To, czego dopuściły się osoby z otoczenia Zeni, było po prostu czystym okrucieństwem. Nie da się o tym czytać bez silnych emocji i dłoni samoczynnie zaciskających się w pięści. Poznając kolejne elementy tej historii, możemy sami ocenić, czy tytułowa „Wyrodna” to zasłużone piętno, czy rzucone nienawistnie oszczerstwo. To moja pierwsza styczność z twórczością Justyny Stasio-Sigi, ale już teraz rozumiem, dlaczego jej poprzednia powieść, „Szewcowa”, została tak wysoko oceniona. Autorka, pisząc z wyczuciem i umiejętnie stopniując napięcie, potrafi wzbudzić autentyczne wzruszenie. W każdym zdaniu czuć, że to nie jest wymyślony dramat, lecz życie, które wydarzyło się naprawdę. Z zakończeniem dającym nadzieję i przypominającym, że o siebie i swoich bliskich warto walczyć do samego końca.