Książka

W poniedziałek nas pokochają Najat El Hachmi

Od poniedziałku będę lepsza. Szczuplejsza, spokojniejsza, bardziej zdyscyplinowana. Jak łatwo uwierzyć, że na miłość trzeba najpierw zasłużyć, poprawiając w sobie wszystko, co komuś przeszkadza. W poniedziałek nas pokochają Najat El Hachmi to kolejna książka z Serii z Żurawiem, która pokazuje, jak wielką siłę mają przyjaźń i kobiece wsparcie. Szczególnie wtedy, gdy rodzina i otoczenie zdążyły już zdecydować, jak powinno wyglądać nasze życie. Najbardziej poruszyło mnie tutaj to, jak głęboko cudze oczekiwania potrafią wrosnąć w myślenie o sobie. Bohaterka nie musi być bezustannie pilnowana, bo sama uczy się kontrolować swoje ciało, pragnienia i emocje. Nawet marzenia o zmianie przybierają formę kolejnych obowiązków. Trudno budować własne życie, kiedy każdą decyzję poprzedza pytanie, czy wolno nam jej dokonać. Przyjaźń daje przestrzeń, w której można wypowiedzieć skrywane pragnienia i zobaczyć dla siebie inne możliwości. Autorka pokazuje jednak także, że samo odejście od zasad wyniesionych z domu nie oznacza końca presji. Po drugiej stronie czekają następne wymagania, również dotyczące tego, jak kobieta powinna wyglądać i korzystać ze swojej wolności. Intymna forma opowieści sprawia, że te doświadczenia wybrzmiewają szczególnie mocno. Jest w niej bliskość, potrzeba zrozumienia i ból związany z szukaniem własnej drogi. To poruszająca lektura o kobietach, które chcą decydować o sobie, choć przez lata uczono je przede wszystkim posłuszeństwa. I o tym, ile może znaczyć obecność kogoś, przy kim nie trzeba czekać do poniedziałku, żeby poczuć się wartą miłości.

Narratorka i jej przyjaciółka walczą z samymi sobą, dążąc do niedoścignionych ideałów. Chcą być szczupłe, piękne i niezależne. Pragną romantyzmu i szczerej, pięknej miłości. Balansują na cienkiej linie, usiłując sprostać wymaganiom narzucanym im przez innych i tym, które same sobie narzuciły. Spotyka ich wiele zła i niesprawiedliwości - [SPOILER] niewłaściwi mężczyźni, konieczność przedkładania pracy ponad czas spędzany z dziećmi, uprzedzenia związane z płcią i mauretańskim pochodzenie, różnego rodzaju przemoc. [KONIEC SPOILERU] Zabieg podzielenia treści na dwie części - przed małżeństwem narratorki i po nim - uważam za bardzo sugestywny. Ta książka to osobisty i czuły list, przepełniony wspomnieniami i tęsknotą. Od początku czułam podszytą erotyzmem fascynację narratorki przyjaciółką. Mimo formy strumienia myśli, “W poniedziałek nas pokochają” czyta się płynnie; nie męczy, lecz wciąga. Autorka ma naprawdę imponujący warsztat.

Powoli zaczynam być fanką Serii z Żurawiem. OPINIA: Ależ to ciekawa opowieść o ciele, akceptacji siebie, emancypacji, godności, wolności, samotności, zakazach, ograniczeniach, granicach... I mogłabym tak wymieniać w nieskończoność. Mimo, że to historia o dziewczynie dorastającej w muzułmańskiej dzielnicy Barcelony to wiele jej przemyśleń i wniosków można odnieść po prostu do kobiet, niezależnie od religii, narodowości, czy nawet wieku. Chociaż muszę przyznać, że to mnie osobiście bardzo zainteresowało właśnie dlatego, że mogłam poznać tradycje i zwyczaje muzułmańskie. Niektóre z nich były dla mnie nie do pomyślenia i pozostaje się cieszyć, obecnie żyjemy w miejscu i czasie, w którym prawa kobiet są respektowane. Nie ma tu dialogów, wszystko jest napisane w formie "listu"/”dziennika” adresowanego do najlepszej przyjaciółki, dzięki czemu miałam wrażenie, że wiele z tego, co bohaterka napisała nie miałaby odwagi powiedzieć w twarz. A to sprawia, że opowieść jest bardziej intymna, osobista i prawdziwa. Dodatkowo mimo dość trudnej tematyki i właśnie braku dialogów (mam wrażenie, że z dialogami książki czyta się szybciej) książka niesamowicie mnie wciągnęła i nie mogłam się oderwać. POSUMOWANIE: Książka ważna i książka potrzebna, ukazująca jak często patrzymy na siebie, na swoje ciało oczami innych ludzi. Polecam przede wszystkim kobietom, które są świadome swojego ciała, swojej "tożsamości", albo właśnie takim, które dopiero szukają siebie i chcą poznać swoje "ja".