Książka

Przytulne miejsce

Jonathan Rebeck mieszka na cmentarzu. Ma kruka, który kradnie kanapki, i całkiem niezłe relacje z duchami. Brzmi trochę absurdalnie? I właśnie w tym tkwi urok tej książki, bo Peter S. Beagle potrafi połączyć rzeczy ostateczne z codziennością, smutek z humorem, a temat śmierci z opowieścią o tym, jak właściwie żyć. „Przytulne miejsca” to historia ludzi, którzy z różnych powodów nie potrafią odnaleźć się w świecie. Jonathan wycofał się z życia, a Michael i Laura muszą nauczyć się funkcjonować w świecie, który znajduje się już po jego drugiej stronie. Ich spotkanie prowadzi do niezwykłej relacji, w której każdy z nich ma się czego nauczyć. Michael i Laura odkrywają uczucia, bliskość i tęsknotę, a Jonathan – człowiek żyjący na cmentarzu – dzięki nim zaczyna inaczej patrzeć na własne życie. I chyba właśnie ta zamiana ról wydała mi się tutaj najciekawsza. Zmarli wcale nie są tak daleko od życia, jak mogłoby się wydawać, a żywy człowiek może być od niego znacznie bardziej oddalony niż niejeden duch. Cmentarz w powieści Beagle'a nie jest ponurym miejscem. Jest spokojny, trochę osobliwy, czasem zabawny, a przede wszystkim daje bohaterom przestrzeń, której nie potrafili znaleźć nigdzie indziej. To miejsce dla tych, którzy nie pasują do reszty świata. Podobało mi się, że autor nie opowiada o śmierci w sposób ciężki czy patetyczny. Jest melancholia, są pytania o przemijanie i utracone możliwości, ale jest też dużo ciepła i humoru. Dzięki temu książka nie przytłacza, tylko zostawia z refleksją. Bo tak naprawdę „Przytulne miejsca” nie są książką o zmarłych. Są książką o żywych. O tym, że można istnieć, a jednocześnie przestać naprawdę żyć. O tym, że czasem potrzebujemy kogoś zupełnie nieoczekiwanego, żeby przypomnieć sobie, czego nam w życiu brakuje. To bardzo nietypowa, pełna czułości opowieść o samotności, miłości i drugich szansach. Trochę smutna, trochę zabawna, momentami poetycka. I zdecydowanie inna od historii, które zwykle przychodzą do głowy, kiedy myślimy o książkach o duchach.