Justynian. Cesarz, żołnierz, święty Peter Sarris Książka

Przeczytanie „Justynian. Cesarz, żołnierz, święty” Petera Sarrisa było dla mnie jak wejście w gęstą mgłę dawnego Bizancjum, gdzie historia pulsuje napięciem. Nie streszczałam sobie faktów, bardziej chłonęłam atmosferę. Czułam ciężar władzy, ambicji i duchowości, które autor pokazał bardzo ludzko. To nie jest biografia, która idealizuje. To raczej portret człowieka rozdartego między ideą a rzeczywistością. Miałam wrażenie, że patrzę na Justyniana z bliska, niemal jak na żywą postać. Książka skłoniła mnie do myślenia o tym, jak wygląda cena wielkości i czy imperium buduje się raczej siłą, czy wiarą. Lubię historie, które zostawiają coś pod skórą, a ta zrobiła to bez wysiłku. Jeśli interesuje Cię historia Bizancjum, władza i jej paradoksy, ta książka naprawdę warta jest uwagi.

Listynian . Jeśli ktoś ma problem z zrozumieniem skomplikowanych i wielopoziomowych przyczyn podziału Imperium Rzymskiego na jego Zachodnią część oraz Wschodnią, to obszerny wstęp napisany łatwo przyswajalnym językiem autora Peter'a Sarris'a w jego książce "Justynian. Cesarz, żołnierz, święty" śpieszy z pomocą. Lisioł musi tutaj przyznać, że czytało się tą pozycję naprawdę przyjemnie. Dzięki takiemu wstępowi łatwo poczuć klimat tamtych czasów i zrozumieć np. jak ważne były w Konstantynopolu frakcje kibiców drużyn rydwanowych z hipodromu, tak zwane frakcje cyrkowe. Funkcjonowały cztery: Biali, Czerwoni, Błękitni i Zieloni. Tworzyli oni swojego rodzaju mafię! Mieli wpływy polityczne, koneksje, ludzi od brudnej roboty, a w dodatku rozlewali się na całe imperium - bo wszędzie były te same kluby! Wyobraźcie sobie to. Jesteście cesarzem, siedzicie na specjalnej trybunie i Zieloni głośnie krytykują Waszą cesarską mość np. za brzydkie kible publiczne. Gorzej jak się zebrali w kilka klubów to i cesarza mogliby zmienić na lepszy model. Takie to były czasy! . Justyn - ojciec Justyniana - wszedł na tron niespodziewanie. Nawet jego samego to zaskoczyło, a na dzień dobry dostał w twarz z pięści (tak, żeby mu się lepiej rządziło). Wejście na tron Justyniana było już lepiej przygotowane i trzeba przyznać, że ten Cesarz zaskakuje swoim innowacyjnym podejściem do problemów militarnych imperium. W dodatku politykę oparł o religię i co niesamowite, to się sprawdziło! Imperium za jego czasów dobrze prosperowało, a nawet umacniało oraz poszerzało swoje strefy wpływów. Justynian głęboko wierzył w to co robił. Jako człowiek bardzo religijny, był też zaskakująco romantyczny. Tak! To ten cesarz wziął sobie za żonę kobietę lekkich obyczajów czyli Teodorę. Aby taki mezalians był w ogóle możliwy, zmieniono prawo w całym Cesarstwie. To się nazywa prawdziwa miłość! Co ciekawe, Teodora poświęciła sporo energii na pomoc kobietom w takiej samej sytuacji życiowej, dzięki czemu wprowadzono nowo prawo, pozwalające wychodzić im za mąż za szanowanych oraz dobrze usytuowanych obywali Imperium, a to nie koniec! Chcecie wiedzieć więcej? To łapcie za książkę, nie będziecie żałować!