Dominium Solarne. Tom 1 (Kolory sztandarów, Schwytany w światła) Tomasz Kołodziejczak

Książka

Q: Lubicie gdy tytuł książki nawiązuje do na przykład innych dzieł kultury? Zadałem takie pytanie, bo ja lubię gdy tytuł nie jest oczywisty lub odnosi się do czegoś, na przykład do poezji, jak w przypadku "Dominium Solarnego", a dokładniej do pierwszej powieści, składającej się na tę dylogię. Mowa o "Kolorach sztandarów" odnoszących się do wiersza Zbigniewa Herberta. Bardzo cieszę się, że Fabryka Słów decyduje się na nowe wydania starszych książek, bo dzięki temu mogę je nadrobić. Przyznam się, że wcześniej nie słyszałem o tej space operze, a Tomasza Kołodziejczaka znałem z cyklu "Ostatnia Rzeczpospolita". Zdziwiłem się tym bardziej, gdy zobaczyłem, że to science fiction pochodzi z lat 90., można zatem powiedzieć, że jest to taka wiekowa pozycja. Przechodząc już do meritum, "Dominium Solarne" to bardzo intrygująca dylogia z kilku powodów. Pierwszy może być mi trochę ciężko wytłumaczyć, ale mam nadzieję, że mi się uda. Wiadomo, że w książkach fabuła skupia się na głównym bohaterze i kręci się wokół niego, ale jednak otrzymujemy informacje o tym co dzieje się dalej, jak wpływa to na świat. Tymczasem Kołodziejczak w tym tytule skupia się wyłącznie na Danielu Bondaree, tanatorze, czyli takim sędzim, wykonującym zaoczne wyroki śmierci. Mam wrażenie, że autora kompletnie nie interesuje to co dzieje się w wielkim świecie, jeśli nie dotyczy to bezpośrednio bohatera. Jest to bardzo ciekawe podejście, ponieważ mamy tu starcie tak naprawdę trzech potęg, korgardów, obcej cywilizacji, która najechała planetę Daniela, właśnie ten jego dom oraz Dominium Solarne, czyli wielkie państwo, które chce podbijać i cywilizować po swojemu kolejne planety. A pomimo tego wszystkiego, autora interesuje tylko bohater, który wiadomo, że jest uczestnikiem wielu ważnych wydarzeń, ale mam wrażenie, że dookoła tego wszystkiego też sporo by się mogło wydarzyć w tych światach. Drugim ważnym punktem tych dwóch powieści jest intrygująca fabuła, która nie stawia na wielkie bitwy galaktyczne, a raczej misje na powierzchniach różnych planet, polityczne intrygi (swoją drogą niezmiernie ciekawie ukazane to jak zmieniają się politycy po dojściu do władzy) czy taką walkę bez walki. Uprzedzam jednak, że ten tytuł jest nieco cięższy do czytania. Styl sprawia, że nie jest to na pewno książka, którą czyta się szybko, ale i momentami musiałem po prostu odłożyć ją na trochę, bo czułem przesyt tym wszystkim. "Dominium Solarne" to bardzo ciekawa pozycja dla fanów space oper, jeśli nie wymagają wielkich bitew, a zamiast tego chcą dostać książkę z akcją, ale i wieloma przemyśleniami o życiu.