Szklana jabłoń Katarzyna Klein Książka

Czy znacie historię swoich matek, babek i prababek? A jeśli nie, to czy kiedykolwiek przyszło Wam do głowy, żeby o nią zapytać, poszukać, pogrzebać trochę głębiej? Wiele z nas odkłada to na później. Aż w końcu okazuje się, że jest za późno i zostają tylko urywki wspomnień, pojedyncze zdania, jakieś rodzinne anegdoty. A przecież za ich życiorysami kryje się dużo więcej. Wojna, trudne wybory, przemoc, rzeczy, o których się nie mówiło, bo tak było łatwiej. Grzebanie w przeszłości z jednej strony budzi ciekawość i fascynację, z drugiej napięcie i powrót do wydarzeń, o których w rodzinie wolałoby się nie pamiętać. Dla osoby szukającej odpowiedzi może to być jednak sposób na zrozumienie własnych doświadczeń i emocji. “Szklana jabłoń” Katarzyny Klein to książka, która właśnie w te miejsca zagląda. W ciszę, w niedopowiedzenia, w to, co przechodzi z pokolenia na pokolenie, nawet jeśli nie potrafimy tego nazwać wprost. Pokazuje, że dziedziczymy nie tylko historie, nazwiska czy przedmioty, ale też lęki, schematy i emocje. Bardzo wyraźnie widać tu, dlaczego starsze pokolenia unikają rozmów o przeszłości, to, co niewypowiedziane, wcale nie znika, tylko wraca. I często żyje dalej w kolejnych pokoleniach. Autorka pokazuje też, że dopiero zmierzenie się z prawdą daje szansę na coś własnego. Na świadomy wybór i życie po swojemu. Na decyzję, co chcemy zatrzymać, a co zostawić za sobą. Trzonem opowieści są cztery kobiety: Nuszka, Magda, Renata i Jagoda. Każda niesie swój ciężar, ale wszystkie w jakiś sposób są związane z przeszłością. Ich historie odkrywamy warstwa po warstwie, jak matrioszki, gdzie każda kolejna skrywa coś jeszcze głębszego. Najmocniej wybrzmiewa historia Jagody, do której mi najbliżej. W jej historii widać moment, z którym wielu czytelników mojego pokolenia może się utożsamiać, w którym zaczyna się zadawać pytania i nagle okazuje się, że odpowiedzi wcale nie są łatwe. Że to, co czujemy, nie zawsze zaczęło się od nas. Z każdym odkryciem lepiej rozumie siebie, swoje lęki, zachowania, które ją niszczą i skomplikowaną relację z matką. Czytając, miałam też swoje refleksje, bo sama znam to uczucie, kiedy chciałoby się zapytać o przeszłość, ale nie bardzo jest już kogo, nie mam zapisków, do których mogłabym sięgnąć, albo trafiam na niechęć do rozmowy na temat życia moich prababek, babek i rodziców. W książce ważnym symbolem jest jabłoń. Coś, co łączy z przeszłością. Czasem daje oparcie, a czasem jest ciężarem, którego nie da się po prostu zrzucić. Podoba mi się też to, że każda z bohaterek próbuje poukładać siebie na nowo i znaleźć własną drogę. To szystko brzmi naprawdę dobrze, ale problem w tym, że dla mnie to nie wybrzmiało tak, jak mogło. Przy tak mocnych tematach ta historia jest po prostu za krótka. 210 stron to zdecydowanie za mało, by wybrzmiały one tak mocno, jak powinny. Mam wrażenie, że emocje są tu tylko zaznaczone, przez co trudno naprawdę wejść w tę historię. Czytałam o nich, ale nie czułam ich w pełni. I właśnie dlatego został mi niedosyt. Potencjał jest duży, tylko zabrakło przestrzeni, żeby ta opowieść naprawdę zabolała i została na dłużej. To na pewno książka dla osób, które lubią intymne, kobiece historie i tematy związane z dziedziczeniem traumy. U mnie nie było efektu „wow”, ale jestem przekonana, że dla wielu osób może to być ważna i poruszająca lektura.

Czy znacie historię swoich matek, babek i prababek? A jeśli nie, to czy kiedykolwiek przyszło Wam do głowy, żeby o nią zapytać, poszukać, pogrzebać trochę głębiej? Wiele z nas odkłada to na później. Aż w końcu okazuje się, że jest za późno i zostają tylko urywki wspomnień, pojedyncze zdania, jakieś rodzinne anegdoty. A przecież za ich życiorysami kryje się dużo więcej. Wojna, trudne wybory, przemoc, rzeczy, o których się nie mówiło, bo tak było łatwiej. Grzebanie w przeszłości z jednej strony budzi ciekawość i fascynację, z drugiej napięcie i powrót do wydarzeń, o których w rodzinie wolałoby się nie pamiętać. Dla osoby szukającej odpowiedzi może to być jednak sposób na zrozumienie własnych doświadczeń i emocji. “Szklana jabłoń” Katarzyny Klein to książka, która właśnie w te miejsca zagląda. W ciszę, w niedopowiedzenia, w to, co przechodzi z pokolenia na pokolenie, nawet jeśli nie potrafimy tego nazwać wprost. Pokazuje, że dziedziczymy nie tylko historie, nazwiska czy przedmioty, ale też lęki, schematy i emocje. Bardzo wyraźnie widać tu, dlaczego starsze pokolenia unikają rozmów o przeszłości, to, co niewypowiedziane, wcale nie znika, tylko wraca. I często żyje dalej w kolejnych pokoleniach. Autorka pokazuje też, że dopiero zmierzenie się z prawdą daje szansę na coś własnego. Na świadomy wybór i życie po swojemu. Na decyzję, co chcemy zatrzymać, a co zostawić za sobą. Trzonem opowieści są cztery kobiety: Nuszka, Magda, Renata i Jagoda. Każda niesie swój ciężar, ale wszystkie w jakiś sposób są związane z przeszłością. Ich historie odkrywamy warstwa po warstwie, jak matrioszki, gdzie każda kolejna skrywa coś jeszcze głębszego. Najmocniej wybrzmiewa historia Jagody, do której mi najbliżej. W jej historii widać moment, z którym wielu czytelników mojego pokolenia może się utożsamiać, w którym zaczyna się zadawać pytania i nagle okazuje się, że odpowiedzi wcale nie są łatwe. Że to, co czujemy, nie zawsze zaczęło się od nas. Z każdym odkryciem lepiej rozumie siebie, swoje lęki, zachowania, które ją niszczą i skomplikowaną relację z matką. Czytając, miałam też swoje refleksje, bo sama znam to uczucie, kiedy chciałoby się zapytać o przeszłość, ale nie bardzo jest już kogo, nie mam zapisków, do których mogłabym sięgnąć, albo trafiam na niechęć do rozmowy na temat życia moich prababek, babek i rodziców. W książce ważnym symbolem jest jabłoń. Coś, co łączy z przeszłością. Czasem daje oparcie, a czasem jest ciężarem, którego nie da się po prostu zrzucić. Podoba mi się też to, że każda z bohaterek próbuje poukładać siebie na nowo i znaleźć własną drogę. To szystko brzmi naprawdę dobrze, ale problem w tym, że dla mnie to nie wybrzmiało tak, jak mogło. Przy tak mocnych tematach ta historia jest po prostu za krótka. 210 stron to zdecydowanie za mało, by wybrzmiały one tak mocno, jak powinny. Mam wrażenie, że emocje są tu tylko zaznaczone, przez co trudno naprawdę wejść w tę historię. Czytałam o nich, ale nie czułam ich w pełni. I właśnie dlatego został mi niedosyt. Potencjał jest duży, tylko zabrakło przestrzeni, żeby ta opowieść naprawdę zabolała i została na dłużej. To na pewno książka dla osób, które lubią intymne, kobiece historie i tematy związane z dziedziczeniem traumy. U mnie nie było efektu „wow”, ale jestem przekonana, że dla wielu osób może to być ważna i poruszająca lektura.

„Szklana jabłoń” autorstwa Katarzyna Klein to niezwykle poruszająca i emocjonalna saga rodzinna, która pokazuje, jak mocno przeszłość potrafi wpływać na kolejne pokolenia. To książka pełna bólu, niedopowiedzeń i trudnych wspomnień, ale jednocześnie bardzo prawdziwa, intymna i pełna kobiecej siły. Autorka stworzyła historię, obok której trudno przejść obojętnie, bo dotyka tematów niezwykle trudnych, ale też bardzo życiowych i autentycznych. Główną bohaterką powieści jest Jagoda Skalska – studentka ASP we Wrocławiu, która po śmierci babci dziedziczy mieszkanie pełne pamiątek, zapisków i rodzinnych sekretów. Z czasem zaczyna odkrywać historie kobiet ze swojej rodziny – matki, babek i prababki. Każda z nich nosi w sobie własny ból, traumę i doświadczenia, które odcisnęły piętno na ich życiu. Wojna, przemoc seksualna, samotność, niechciane macierzyństwo czy trudne relacje rodzinne stają się elementami większej układanki, którą Jagoda próbuje zrozumieć. Największą siłą tej książki są właśnie bohaterki. To kobiety niezwykle prawdziwe — zagubione, poranione, często próbujące przetrwać mimo ciężaru, jaki niosą. Nie są idealne i właśnie dlatego tak łatwo uwierzyć w ich historie. Czytelnik stopniowo poznaje ich emocje, lęki i decyzje, odkrywając, jak bardzo trauma może przechodzić z pokolenia na pokolenie. Relacja Jagody z matką została pokazana w bardzo przejmujący i subtelny sposób — pełen żalu, niezrozumienia, ale też potrzeby bliskości. Styl Katarzyny Klein jest niezwykle dojrzały, spokojny i bardzo emocjonalny. Autorka pisze w sposób obrazowy i pełen wrażliwości, ale jednocześnie nie popada w przesadę. Każde zdanie wydaje się przemyślane, a emocje są dawkowane tak, że czytelnik stopniowo coraz bardziej zanurza się w tej historii. To literatura obyczajowa z elementami sagi rodzinnej i dramatu psychologicznego, która skupia się przede wszystkim na emocjach, pamięci i relacjach międzyludzkich. Podczas czytania „Szklanej jabłoni” trudno pozostać obojętnym. To książka, która momentami przytłacza ciężarem emocji, wzrusza i zmusza do refleksji. Czytelnik odczuwa smutek, złość, współczucie, ale też nadzieję, że nawet najbardziej bolesną przeszłość można próbować oswoić. To historia o szukaniu własnej tożsamości, próbie przerwania kręgu cierpienia i odnajdywaniu prawdy o sobie. To książka przede wszystkim dla osób, które lubią emocjonalne, wielowymiarowe historie rodzinne i literaturę skłaniającą do refleksji. Spodoba się czytelnikom ceniącym psychologiczne portrety bohaterów, trudne relacje rodzinne i opowieści, które zostają w głowie na długo po zakończeniu lektury. „Szklana jabłoń” nie jest lekką historią, ale zdecydowanie jest jedną z tych książek, które naprawdę się przeżywa. To piękna, bolesna i bardzo ważna opowieść o kobietach, pamięci i próbie odnalezienia siebie mimo ciężaru przeszłości. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć.