Ułuda świtania Agaczewska Izabella Książka

„Ułuda świtania”zdecydowanie nie jest lekką pozycją, po przeczytaniu której można tak normalnie wrócić do codzienności. Izabella Agaczewska stworzyła historię gęstą od emocji, surową i niesamowicie prawdziwą w swoim bólu. Główna bohaterka, Alina, opuszcza zakład karny po dwudziestu latach. Jednak wolność, na którą czekała, okazuje się jedynie kolejną formą więzienia – tym razem zbudowanego z nieufności otoczenia, lęku przed oceną i paraliżującego poczucia winy. Autorka genialnie oddaje ten stan wyobcowania; świat, który Alina znała, już nie istnieje, a ona sama czuje się w nowej rzeczywistości jak intruz. Najmocniejszym punktem powieści jest dla mnie sposób dawkowania tajemnicy. Przeszłość Aliny powraca w bolesnych wspomnieniach mroźnej nocy i dramatycznej decyzji podjętej nad urwiskiem. Dlaczego uciekała z dzieckiem na rękach? Kim jest młoda kobieta, która zaczyna śledzić jej każdy krok? To pytania, które nie dają spokoju i sprawiają, że książkę czyta się z narastającym napięciem. Warsztatowo Agaczewska bardzo mile mnie zaskoczyła. Jej język jest precyzyjny, momentami oszczędny, ale to właśnie to „milczenie” między słowami buduje najsilniejszy klimat. Zamiast długich opisów dostajemy drobne gesty i wymowne spojrzenia, co sprawia, że emocje bohaterów stają się wręcz namacalne. To bolesne studium traumy i próba odpowiedzi na pytanie, czy po tak wielkich błędach odkupienie jest w ogóle możliwe. Polecam każdemu, kto w literaturze szuka głębi, realizmu i historii, które zmuszają do refleksji nad ceną, jaką płacimy za błędy z przeszłości.