Polka na odwyku Marek Sekielski Książka

" [...] Bez alkoholu żyje się dużo ciekawiej, niż nam się wydaje. [...]" Biorąc do ręki najnowszą książkę Marka Sekielskiego pod tytułem "Polka na odwyku" spodziewałam się, trochę bardziej rozwiniętego tematu i głębszej — bogatszej treści. Otrzymałam tutaj dwanaście krótkich historii dotyczących, kobiet, które wyszły z alkoholizmu i innych używek. Oczywiście alkoholikiem jest się do końca życia, dlatego na każdym kroku kobiety, które wyszły z tego nałogu, muszą być ostrożne. Poznacie tutaj kobiety, które można powiedzieć, wyszły na prostą z prawdziwego piekła. Każda z nich daje innym walczącym z nałogiem, że i dla nich może jeszcze wzejść słońce. Czasami wystarczy tylko poprosić o pomoc. Każda rozmowa autora z dwunastoma kobietami była dla mnie wzruszająca. Cieszę się, że znalazły swoje własne światełko w tunelu i przejrzały na oczy. Żałuję tylko tego, że każda rozmowa była za krótka, żeby dogłębnie przyjrzeć się tym panią i ich problemom. Ten reportaż dotyczy ważnych spraw. Szkoda, że ma zaledwie 201 stron. Mam nadzieję, że kolejny będzie odrobinę grubszy. Widać, że autor ma świetny potencjał i lubi mierzyć się z trudnymi tematami, często zamiatanymi pod dywan. Nie rozumiem jednego, czemu kobieta — alkoholiczka jest gorsza od męskiego alkoholika? Czemu jest spychana na margines społeczeństwa, a mężczyźnie jest to wybaczane? Kobiety piją z różnych powodów. Bardzo szybko staczają się w ciemną otchłań. Ciężko jest im powrócić na właściwe tory. Tracą kontrolę nad własnym życiem. To jest smutne, przykre i tragiczne. Takich kobiet nie wolno zostawić samych. Trzeba im spróbować pomóc w dążeniu do wytrzeźwienia i porzucenia tego nałogu. Mam nadzieję, że ten reportaż dotrze do większej ilości osób i każda z nich wyciągnie z tego odpowiednie wnioski. Kobietą z problemem alkoholowym może być np.  twoja mama, siostra, córka, przyjaciółka, sąsiadka czy szefowa. Nie każda kobieta pokazuje, że ma z tym problem. Dlatego ważne jest to, żeby uważnie słuchać tego, co inni do nas mówią. My niestety mamy z tym problem. Nie umiemy słuchać. Jeżeli widzicie, że ktoś ma problem, nie bądźcie obojętni, tylko wyciągnijcie swoje pomocne dłonie. Wyjście z nałogu alkoholowego nie jest wcale takie proste i przyjemne. Dziękuję Mice, Agnieszce, Magdalenie, Elżbiecie, Karolinie, Marcie, Monice, Katarzynie, Marcie, Katarzynie, Edycie i Klaudii za to, że podzieliły się swoimi historiami i przestrzegły innych przed popadnięciem w ten przeklęty nałóg, który niejednego doprowadził do grobu. Dziękuję Markowi Sekielskiemu, że je wszystkie spisał i nam przedstawił. Pamiętajcie — alkohol to samo zło. Nie dajcie się wciągnąć w jego wir.

Ta książka wpadła w moje ręce trochę przypadkiem, ale już od pierwszej strony wiedziałam, że to będzie intensywna podróż. Okładka jest surowa, ale przyciąga wzrok – idealnie zapowiada to, co znajdziemy w środku: bez lukru, bez ściemy, za to z ogromną dawką prawdy. „Polka na odwyku” to nie jest kolejny poradnik, który poucza, jak żyć. To historia, która po prostu jest. Fabuła opowiada o walce z własnymi demonami, o sięganiu dna i próbie odbicia się od niego. Autor prowadzi nas przez świat uzależnienia, ale robi to w sposób, który nie epatuje tanim sensacjonalizmem. To studium upadku, ale też opowieść o nadziei – choć tej podanej w bardzo gorzkiej pigułce. Bez happy endu na zawołanie, bez łatwych rozwiązań. Bohaterki to postacie, przy których momentami chce się krzyczeć, żeby wreszcie wzięły się w garść, a za chwilę ma się ochotę przytulić je i powiedzieć, że wszystko będzie dobrze. Marek Siekielski stworzył portret kobiet tak autentyczny, że momentami zapominałam, że to książka – czułam się, jakbym podsłuchiwała czyjąś prywatną terapię. Emocje tu buzują: od złości, przez bezsilność, po małe zwycięstwa, które cieszą jak własne sukcesy. Tempo akcji jest tutaj bardzo dobrze wyważone. Nie ma dłużyzn, nie ma też przesadnego pośpiechu. To taka książka, którą czyta się z zapartym tchem, ale nie dlatego, że dzieje się akcja sensacyjna, tylko dlatego, że psychologicznie jest tak gęsto, że ciężko się od niej oderwać. Styl autora jest prosty, momentami reporterski, ale przy tym niesamowicie plastyczny – widzimy te wszystkie miejsca, czujemy ten chaos w głowie bohaterki. Komu polecam? Przede wszystkim osobom, które szukają w książkach prawdy, a nie lukrowanej rzeczywistości. Jeśli lubicie historie, które bolą, ale niosą ze sobą głębokie przesłanie – to jest coś dla Was. Spodoba się też fanom literatury obyczajowej z mocnym tłem psychologicznym i każdemu, kto sam mierzy się z demonami (niekoniecznie w postaci alkoholu) i potrzebuje historii, która daje siłę do walki. Moja ocena? Z całego serca daję 9/10 Punkt w dół tylko za momenty, w których było tak trudno, że musiałam odłożyć książkę na chwilę, żeby złapać oddech. Ale to chyba dobrze świadczy o tej historii, prawda? BRUNETTE BOOKS