Norweskie Pamiętniki. Z Poznania do krainy fiordów Aneta Kmieć-Wawrzyniak Książka

„Norweskie pamiętniki” - historia, która zabierze Was w cudowną podróż z Poznania do krainy fiordów! To historia Eulalii - dziewczyny, która właśnie skończyła studia i wkracza w prawdziwą dorosłość. Eulalia zawsze ma plan na wszystko, więc nic dziwnego, że ma już zaplanowaną przyszłość u boku ukochanego mężczyzny w zupełnie nowym dla siebie miejscu - Stavangerze w Norwegii, gdzie właśnie zamierza się przeprowadzić. Z jednej strony bardzo się cieszy, a z drugiej zaczyna się wahać, bo przecież trudno zostawić rodzinę, przyjaciół i ruszyć w nieznane. Ale jak to się mówi - oczy się boją, ręce robią. Wierząc, że wszystko będzie dobrze, dziewczyna przeprowadza się do Norwegii. Tylko że czasami, kiedy liczymy na szczęśliwy początek, życie potrafi nas niemile zaskoczyć. Prawdziwa dorosłość nie okazuje się taka kolorowa, jak mogłoby się wydawać. Związek wiszący na włosku, problemy ze znalezieniem pracy i tęsknota za bliskimi – to tylko mała część tego, co czeka Eulalię. Czy poradzi sobie z życiowymi problemami? Czy odnajdzie się w Norwegii? Tego dowiecie się już z książki! Historia bardzo mi się podobała - jest niespieszna, ale jednocześnie bardzo wciągająca. Najbardziej zachwyciły mnie opisy natury i architektury - zarówno Poznania, jak i Stavangeru. Dodatkowo na końcu książki znajdziecie zdjęcia miejsc, po których podróżowała Eulalia, wykonane przez samą autorkę. Uwielbiam takie dodatki! Aneta Kmieć-Wawrzywniak jest ilustratorką, więc w książce znajdziecie też sporo pięknych ilustracji Eulalii. Naprawdę uwielbiam, kiedy książki są wzbogacone o takie elementy. Bardzo podobało mi się również przedstawienie przyjaźni. Każda z przyjaciółek Eulalii ma zupełnie inny charakter, ale jednocześnie każda z nich okazuje ogromne wsparcie i tworzy wokół głównej bohaterki prawdziwą bezpieczną przestrzeń. No i oczywiście muszę wspomnieć o najbardziej cozy bohaterce tej historii – babci Janinie. Cudowna, ciepła, wspierająca nawet w najtrudniejszych momentach życia. Eulalia ma napięte relacje ze swoją mamą i odniosłam wrażenie, że to właśnie babcia jest jedynym łącznikiem między matką a córką. W książce pojawiają się dwa kluczowe plot twisty. Pierwszego domyśliłam się już na początku, ale wcale mnie to nie rozczarowało – wręcz przeciwnie, byłam bardzo ciekawa, jak Eulalia poradzi sobie w tej sytuacji. Za to drugi plot twist dotyczy rodzinnych tajemnic i właśnie finał sprawił, że będę wyczekiwać kontynuacji tej serii. Jestem bardzo zaintrygowana tym, jak potoczy się historia i czy Eulalia znajdzie odpowiedzi na nurtujące ją pytania. Jeśli chodzi o minusy – dla mnie osobiście momentami został przekroczony poziom słodyczy w dialogach, przez co wydawały się one trochę mało realistyczne. „Kochaniutka”, „bejb”, „maleńka”, „skarbie”, „kochana” – było tego naprawdę sporo. Oczywiście mogę się mylić i być może ktoś faktycznie używa tylu zdrobnień na co dzień, ale mnie osobiście trochę to przeszkadzało. Ale jeśli chodzi o minusy – to właściwie tyle. Poza tym historia była naprawdę bardzo przyjemna.