Jagnię Lucy Rose Książka

Q: Jakie jest Wasze ulubione jedzenie? Współpraca recenzencka z @insignis_media Pytanie nieprzypadkowe, bo dziś o książce, w której matka z córką zjadają zbłąkanych, czyli słów parę o powieści "Jagnię" od Lucy Rose. Ciężko mi pisać recenzję tej książki z dwóch powodów. Po pierwsze, mam wobec niej ambiwalentne odczucia i po drugie, całkowicie inaczej ją odbieram niż inni, co widzę głównie po recenzjach na Lubimy Czytać, gdzie książka ma średnią ocena na poziomie 8, a ja zdecydowanie bym jej tak wysoko nie ocenił. "Jagnię" to nie jest zła książka, ale zdecydowanie nie w moim guście. Jest to taki tytuł, który przeczytałem i na pewno do niego nie wrócę, ale nie czuję też ze zmarnowałem na niego czas. Jest po prostu ok. Książkę czytało mi się lekko, rozdziały są krótkie, styl przyjemny, więc mknąłem przez nią niczym Zygzak McQueen. Do tego sam zamysł fabularny był ciekawy, jednak nie do końca podeszło mi wykonanie, o czym za chwilę. Muszę również pochwalić narrację, ponieważ całą historię poznajemy z perspektywy Margot, jedenasto- czy dwunastoletniej dziewczynki, co było dla mnie zaskoczeniem i intrygującym rozwiązaniem, patrząc na temat tej baśni. Niestety, książka ma także wady. Po pierwsze, jakoś nie czułem tego mrocznego, brutalnego klimatu, na który liczyłem, a jednak to książka z dosyć brutalną fabułą. Do tego, ciężko mi wyobrazić sobie, że bohaterki tak zjadają sobie ludzi i nikt ich z tym nie powiązał, było to trochę dla mnie naciągane. Ponadto, jak mówiłem, przeleciałem przez tę książkę, jakieś emocje we mnie wywołała, ale nie za wiele, a tego nie lubię. Myślę, że to po prostu nie jest książka dla mnie, bo nie jest to zły tytuł. To książka bardziej o relacjach i zmianach, a ja nastawiłem się na mroczną, brutalną akcję, której nie ma tu zbyt wiele. Muszę przyznać, że spodobało mi się zakończenie i to właśnie ten moment wywołał we mnie najwięcej emocji, nieco rekompensując niedostatki całości. Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @chomiczkowe.recenzje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.

Krwiożercza i spaczona niewinność, przepiękna brzydota, natura na granicy szaleństwa i obsesji… „Jagnię” jest pełne sprzeczności, może zachwycić i obrzydzić jednocześnie, a na pewno zostanie w czytelniku na długo. Myślę, że Baudelaire pokochałby tę powieść. Chociaż treść była wyjątkowo, że tak się wyrażę, niesmaczna, to nie mogłam oderwać swoich myśli od tej książki. Wypatrywałam godziny zakończenia pracy, żeby tylko już wrócić do domu i czytać. Nawet podczas bardziej monotonnych rozdziałów, nie mogłam się oderwać od lektury. Zakończenie? Odpowiednie, szczęśliwe, smutne, takie jakie miało być. Jagnię prawidłowo potraktowało swoją Jagę, zrobiło dokładnie to, do czego było wychowane. Niektórzy zobaczą w tej historii wyłącznie wstrząsającą masakrę, ja widzę poemat utkany z wielu warstw. To działa. Brawo, pani Rose, jestem pod wrażeniem.