Baba z wozu, komu lżej? Joanna Wtulich

Książka

„Baba z wozu, komu lżej” Joanny Wtulich to kolejna znakomita komedia kryminalna, która idealnie sprawdza się jako lekka, wciągająca lektura do łyknięcia przy filiżance gorącej czekolady i herbacie. Fabuła po raz kolejny zabiera nas do malowniczego Stupska, gdzie członkinie najbardziej znanego Koła Gospodyń Wiejskich w Polsce – mimo całkowitego braku środków finansowych – postanawiają zorganizować wielką spartakiadę, czyli doroczne zawody sportowe kół gospodyń z całego powiatu. Kiedy Brudny Marian znajduje na swoim polu zwłoki dziennikarza szukającego sensacji, niezastąpione Aldonka, Monia i Kasiunia, na przekór policjantkom, postanawiają wyjaśnić, kto pozbawił go życia. Sprawa gęstnieje tym bardziej, że Jadzia, seniorka uzbrojona w niezawodną lornetkę i drona, mogła widzieć znacznie więcej, niż wszystkim się wydaje, a we wsi pojawia się również koleżanka denata, dziennikarka Izabela Mierzejewska, prowadząca własne śledztwo. W tle rodzą się intrygujące pytania o to, jakie sensacje kryją się w Stupsku, komu zależało na tym, by nie ujrzały światła dziennego, co wspólnego ze śmiercią denata ma budowa oraz komu właściwie lżej, kiedy baba z wozu. Tym, co niezmiennie zachwyca w tej twórczości i stoi na najwyższym poziomie, są genialne zabawy językowe. Policjantka Grażynka jest prawdziwą mistrzynią zmieniania słów, choć tym razem dzielnie sekundowała jej również Jadzia, z pełną powagą twierdząc na przykład, że wycięła w powietrzu salto mortadele. Jako polonistka nieodmiennie bawię się setnie, śledząc te słowne potyczki i dowcipy, a każda kolejna książka będąca opowieścią o perypetiach Koła Gospodyń Wiejskich w Stupsku rozśmiesza mnie jeszcze bardziej niż poprzednia. Na osobną, pełną uznania recenzję zasługuje z całą pewnością postać Jadzi. Ta barwna seniorka jest jak najlepszy zwiadowca i obserwator, który spokojnie mógłby zostać zatrudniony przez najlepiej wyszkolony wywiad świata. Jak Jadzia czegoś aktualnie nie wie, to już chyba nikt w Stupsku nie ma o tym najmniejszego pojęcia i się nie dowie, ale szczerze mówiąc, Jadzia wie i widzi po prostu absolutnie wszystko. Każdy z nas ma w swoim otoczeniu taką Jadzie. Ja podziwiam takie osoby za ich łaknienie wiedzy o drugim człowieku. Jadzia w kolejnych częściach przepycha się coraz bardziej do przodu, stając się jedną z głównych bohaterek. Autorka w każdej swojej książce przemyca również mnóstwo wnikliwych szczegółów dotyczących naszych rodzimych wad i zalet, okazując się świetną obserwatorką ludzkiej natury i bezbłędnie zauważając najbardziej skrywane cechy charakterów. Na kartach powieści odnajdziemy także subtelnie wplecione elementy ekologiczne, które dodają całości autentyczności. Jednak najważniejsze i najbardziej ujmujące w tej historii jest to, jak te niezwykłe baby potrafią zawojować świat. Zjednoczone i pełne niezłomnej siły mogą dokonać absolutnie wszystkiego – nawet wytropić i znaleźć mordercę, który wydaje się znakomicie maskować przed całym światem. Dobrze mi się czytało