Książka

Żywiołaki Michael McDowell

Jakie to było dobre! Tak, akcja była dosyć leniwa, ale przez to tym mocniej „nasłuchiwałam” grozy, która cały czas czaiła się gdzieś w rogu. Autor udowodnił, że wakacje w pełnym słońcu przy plaży mogą być tak samo złowieszcze, jak pobyt w mrocznym ciemnym lesie. Piasek aż zgrzytał w zębach. Podobała mi się ta historia zarówno na poziomie dosłownym, jak i metaforycznym. India była świetną postacią, jako młoda osoba z zewnątrz wniosła świeże spojrzenie, pierwsza zorientowała się, że coś jest nie tak, ale jednocześnie też ulegała powszechnemu, rodzinnemu otępieniu. Czytało mi się tę powieść bardzo dobrze, bywały momenty tak intensywne, że jak mąż nagle kichnął w drugim pokoju, to myślałam, że dostanę zawału serca. Tylko stereotypowa relacja służącej Odessy z resztą rodziny mogłaby wskazywać na wiek książki, poza tym „Żywiołaki” wydają mi się uniwersalne. Polecam fanom grozy!