Wachmistrz Krzysztof Bochus

Książka

Krew, zdrada, tajemnice i mroczna twarz Wolnego Miasta Gdańska – tak rozpoczyna się nowy kryminalny cykl Krzysztofa Bochusa. „Wachmistrz” to powieść, która zachwyca nie tylko misternie skonstruowaną zagadką, ale przede wszystkim klimatem, bohaterami i sugestywnym obrazem świata stojącego na krawędzi. To kryminał retro z krwi i kości – brutalny, niepokojący i zaskakująco aktualny. Akcja przenosi czytelnika do grudnia 1929 roku. Wielki Kryzys dopiero zaczyna odciskać swoje piętno na życiu mieszkańców Wolnego Miasta Gdańska, a z ulic znikają młode kobiety. Wszystkie pochodzą z najuboższych warstw społecznych, dlatego ich los przez długi czas nikogo specjalnie nie interesuje. Właśnie ten motyw najmocniej pokazuje, jak niewiele znaczyło życie ludzi pozbawionych pieniędzy i wpływów. Krzysztof Bochus nie tworzy jedynie intrygi kryminalnej – buduje przejmującą opowieść o nierównościach społecznych, bezkarności elit i świecie, w którym kobiety były traktowane jak towar, narzędzie do zarabiania pieniędzy i zaspokajania cudzych pragnień. Ta duszna, mroczna historia boleśnie przypomina, że największe potwory często nie kryją się w ciemnych zaułkach, lecz noszą eleganckie garnitury i cieszą się szacunkiem otoczenia. Ogromnym atutem powieści jest duet głównych bohaterów. Młody radca Abell i doświadczony wachmistrz Kukulka wydają się całkowitymi przeciwieństwami. Jeden ufa logice i procedurom, drugi doświadczeniu oraz intuicji. Początkowo trudno im znaleźć wspólny język, ale właśnie ta różnica charakterów sprawia, że ich relacja wypada niezwykle wiarygodnie. Z dużą przyjemnością obserwowałam, jak z każdą kolejną stroną rodzi się między nimi wzajemny szacunek. Już teraz widać, że Krzysztof Bochus stworzył duet z ogromnym potencjałem i z niecierpliwością czekam na ich kolejne śledztwa. Nie sposób nie wspomnieć o samym Gdańsku, który staje się jednym z najważniejszych bohaterów tej historii. Autor z ogromną pieczołowitością odtwarza atmosferę miasta rozdartego między bogactwem a skrajną biedą, pełnego kontrastów, tajemnic i moralnych kompromisów. Portowe zaułki, speluny, eleganckie salony, klasztory i laboratoria tworzą fascynującą mozaikę miejsc, w których granica między dobrem a złem nieustannie się zaciera. To właśnie dzięki tak sugestywnie oddanemu klimatowi czytelnik ma wrażenie, że spaceruje ulicami przedwojennego Gdańska i zagląda tam, gdzie zwykle nikt nie chciałby trafić. Bardzo spodobał mi się również język powieści. Krzysztof Bochus pisze barwnie, obrazowo i z wyczuciem epoki. Nie przesadza z historycznymi szczegółami, ale umiejętnie wplata je w fabułę, dzięki czemu świat przedstawiony wydaje się autentyczny. Intryga jest wielowarstwowa i długo nie pozwala odgadnąć, kto naprawdę pociąga za sznurki. Autor prowadzi czytelnika przez świat tajnych sekt, szmuglerów, naukowców przekraczających granice etyki i ludzi gotowych zrobić wszystko dla pieniędzy oraz władzy. Nic nie jest tutaj takie, jak wydaje się na pierwszy rzut oka. Najbardziej zapadła mi jednak w pamięć rozmowa Abella i Kurza z Frantzem – człowiekiem, który dawniej był woźnym w szkole, a teraz koczuje na wysypisku śmieci. To właśnie wtedy padają słowa, które wybrzmiewają znacznie mocniej niż rozwiązanie kryminalnej zagadki: „Tak sobie myślę, panie radco, że człowiek jest jedynym stworzeniem, które nie zgadza się być tym, kim jest naprawdę. Wydaje mu się, że jest panem wszystkiego i może żądać ciągle więcej i więcej. Gówno prawda! Jest tylko okruchem, ziarnkiem piasku w planie stworzenia. A do tego niewolnikiem tylu panów, ile ma namiętności. I tak od początku do końca świata. Piekła nie trzeba szukać, panie radco. Ono jest w nas.” To cytat, który doskonale oddaje przesłanie całej powieści i przypomina, że największe zło rodzi się z ludzkich namiętności, pychy i chciwości. Krzysztof Bochus połączył rasowy kryminał retro z przejmującym obrazem społeczeństwa pogrążonego w kryzysie i stworzył historię, która wciąga od pierwszych stron. To książka mroczna, krwista, pełna emocji i znakomicie skonstruowanych bohaterów. Pozostawia czytelnika z poczuciem, że to dopiero początek większej opowieści. Jeśli kolejne części utrzymają ten poziom, duet Abella i Kukulki ma szansę stać się jednym z najbardziej interesujących tandemów we współczesnym polskim kryminale retro. Z niecierpliwością czekam na dogrywkę w ich wykonaniu