Ambasador Krzysztof Beśka

Książka

Mam kłopot z tą książką i już! Będzie krótko i zwięźle. Po pierwsze, nie do końca odpowiada mi styl i zabawa słowem uprawiana przez autora, a momentami nawet wulgaryzmy. Ten ciągły poszukiwawczy pęd do porównań przypomina mi stylizację na António Lobo Antunesa, portugalskiego pisarza. W jego „Zadupiu” odbieram to jako coś naturalnego, tutaj jednak autor chwilami przerasta sam siebie. Gdyby odchudzić tekst z wielu tych słownych gier, z książki powstałoby naprawdę świetne, skondensowane opowiadanie. Po pierwsze i pół, co za dużo, to niezdrowo. Nadmiar lodów kończy się niestrawnością, albo przeziębieniem, a nadmiar porwań po prostu nie służy fabule. Bohaterowie są tu notorycznie porywani albo sami porywają. Wygląda to niemal jak znane powiedzenie o więzieniu: byłeś porwany, jesteś porwany albo będziesz porwany... Jeśli jednak ktoś myśli, że książka mnie nie zaintrygowała, to jest w błędzie. Moja święta zasada brzmi: przeczytaj do końca, żebyś nie chwalił przed zachodem słońca albo nie krytykował po samej okładce i pierwszym zdaniu. Akcja rozgrywa się w realiach, które bardzo lubię – w trakcie przewrotu majowego 1926 roku w Warszawie. Kilka z pozoru osobnych wątków z czasem splata się w jedną całość, a tytułowy Ambasador, choć przemyka jedynie na kartach powieści, na finiszu okazuje się kluczowy dla całej fabuły. Podsumowując: 1. Moje uwagi są czysto subiektywne – nigdy nie wydaję ostatecznych wyroków. Mam świadomość, że dla wielu czytelników „Ambasador” w tej formie będzie zachwycający. Taka jest zresztą rola krytyka, co różni go od krytykanta sieciowego. 2. Czasu nie żałuję, bo na finiszu odkryłem sprawnie zaplątaną intrygę. 3. Autor z dużą swobodą miesza sensację, kryminał historyczny, wątki obyczajowe i humor. Z tą książką jest jak ze szpinakiem: jedni go uwielbiają i mogliby jeść pasjami, inni ignorują, a jeszcze inni nienawidzą. I dokładnie tak samo jest z moim odbieraniem „Ambasadora”.