Gwinea Bissau Izabela Embalo Książka

To nie tylko literatura podróżnicza, ale bardziej zajrzenie za kotarę domu i poczucie emocji, poznanie ludzi i zrozumienie tego zakątka świata. Izabela Embalo zabiera nas do Gwinei Bissau nie jak turystka z aparatem przewieszonym przez ramię. Zabiera nas głębiej. Bliżej. Intymniej. Jako żona Gwinejczyka, wnuka dawnego afrykańskiego króla, patrzy na ten kraj z niezwykłej perspektywy. Jest jednocześnie z zewnątrz i od środka. Obca i bliska. Biała kobieta wpisana w lokalną wspólnotę. I właśnie to czyni tę opowieść tak poruszającą. Wchodzimy z nią za zasłony domostw. Spotykamy szamanów. Słyszymy muzykę ulicy. Tańczymy podczas karnawału. Smakujemy codzienność. Patrzymy na świat, w którym magia nie jest dodatkiem do rzeczywistości. Jest jej częścią. Gwinea Bissau była kiedyś kolonią portugalską. To mały kraj. Dziewiczy. Wciąż nieskażony masową turystyką. Pełen przyrody, kolorów, różnorodności i ludzi, którzy potrafią przyjąć drugiego człowieka z niezwykłą serdecznością. Autorka pisze o historii, zabytkach, naturze, muzyce i duchowości. O świecie, w którym chrześcijaństwo splata się z dawnymi bóstwami, rytuałami i wiarą w obecność przodków. O amuletach, klątwach, talizmanach. O tym, czego europejski umysł czasem nie potrafi uporządkować, ale może spróbować uszanować. Bardzo ciekawe są też fragmenty o wyspie Orango. Miejscu, gdzie królują kobiety. To one decydują, ilu mężów będą miały. To one wybierają. To one prowadzą rytm życia społeczności. Ale ta książka nie jest pocztówką z egzotycznego świata. Autorka nie omija biedy. Nie zasłania trudnych realiów. Pisze o ubóstwie, codziennych brakach, prostocie życia. Robi to jednak z ogromnym wyczuciem. Bez wyższości. Bez łatwych ocen. I właśnie tu pojawia się najmocniejszy, psychologiczny wymiar tej opowieści. Bo mieszkańcy Gwinei Bissau, mimo trudności, mają w sobie coś, czego często brakuje nam w świecie nadmiaru. Radość. Wdzięczność. Bliskość. Umiejętność bycia razem. Cieszenia się chwilą. Doceniania tego, co jest. Ta książka przypomina, że ubóstwo materialne nie zawsze oznacza ubóstwo emocjonalne. I że bogactwo nie zawsze mieszka tam, gdzie szukamy go najpierw. To dobra książka dla osób, które lubią poznawać świat przez literaturę. Nie tylko geograficznie, ale też emocjonalnie, społecznie i kulturowo. Piękne fotografie jeszcze wzmocnią ten przekaz. Polecam, jeśli lubicie książki o podróżach, kulturze, duchowości, różnorodności i spotkaniu z drugim człowiekiem.