Zawieszeni. Część 6 Interludium Nina Włodarczyk

Książka

Bardzo szybko pojął, że kiedy nie jesteś hetero, outujesz się za każdym razem, od nowa. Nie wystarczy tego zrobić raz. Za każdym razem, kiedy kogoś poznajesz, zaczynasz ten sam proces i nie masz pojęcia, co cię czeka. I nieważne, ile razy wychodziłeś z szafy, nic nie jest w stanie przygotować cię na to, co wypadnie z drugich ust. Kiedy jesteś gejem, wychodzisz z szafy każdego dnia. I może jesteś silniejszy po każdym kolejnym ciosie czy rozczarowaniu, ale i tak boli ludzka nienawiść. "Kiedy była dziec­kiem, bar­dzo chcia­ła do­trzeć do tego miej­sca, gdzie słoń­ce znika w tafli wody. Teraz, przez krót­ką chwi­lę, też miała wra­że­nie, że jak tylko bę­dzie szła wy­star­cza­ją­co długo, to w końcu tam do­trze." Przy­tak­nął nie­znacz­nie i po­wo­li za­czął mówić. A słowa wy­pły­wa­ły, jakby tylko cze­ka­ły, że ktoś bę­dzie słu­chać; tylko cze­ka­ły, żeby sko­czyć z wy­so­ka i mieć pew­ność, że ktoś je zła­pie." Życie w trasie, poznanie swoich idoli , wszelkie pokusy związane ze światem o którym do tej pory tylko czytali i przede wszystkim relacje - uczucia , które sprawiają, że członkowie Zawieszonych są kim są i po prostu nie da się ich nie kochać. Gdybym mogła sama poznać swój ukochany zespół chyba nie spałabym tydzień - ale gdy poznajesz ludzi, których podziwiasz musisz się liczyć z tym,że nie są oni osobami, które sobie wyobrażałeś przez całe życie, a jednak support przed Maybass jest ogromnym sukcesem. I o ile Leon -wokalista jest przemiły i przyjmuje nowicjuszy bardzo ciepło o tyle jego przyjaciel Alek pozostaje chłodny i zdystansowany. Pierwszą rzeczą o jakiej myślę przez całą tę literacką podróż są emocje- i to nie tylko te dobre. Oli i Kuba wreszcie zaczynają wysyłać sobie subtelne w ich mniemaniu sygnały, które dla otoczenia są jak neon w środku nocy i chyba tak jak to ujął Edi trzeba by ich było zamknąć w jednym pokoju i poczekać co z tego wyniknie. Ale jedna sytuacja , jedna bójka zmienia wszystko i nić , która łączyła tych dwóch panów mocno się nadwyręża. Strach, obawa nie tyle o siebie ale przede wszystkim o tych , których kochamy często blokują słowa, które powinny paść. A moje serce pęka na milion kawałków gdy patrzę na ich cierpienie. Ale to nie wszystkie trudne tematy w tej historii, a zaledwie wierzchołek góry lodowej- mocno wstrząsnęła mną sytuacja z Emi , choć oczywiście mam świadomość, że może to spotkać każdego niezależnie od płci. To też książka o walce z uzależnieniem i o siebie. Trudnej bolesnej, ale najważniejszej jaką można podjąć. Autorka przedstawia nowych bohaterów w tym Kornelię , Leona i Magdę, a także Tośka i mam wrażenie, że żadne z nich nie powiedziało jeszcze ostatniego słowa. Tym jednak co mnie kompletnie rozbroiło były dwie rzeczy - wątek Ediego i jego potencjalna relacja z pewną osobą i reakcje rodziców - śmiałam się chyba z pół godziny Poza tym scena z Kaliną i jej zachowanie po prostu mnie rozbawiły- doskonale znam ten rodzaj ekscytacji. Ale poza tym,że humoru nie brakowało otrzymałam całą dawkę uczuć od miłości i czułości po złość czy frustrację. A to co wydarzyło się między Kubą a Olim aż się prosi o cytat z piosenki. 'Nareszcie, dogadaliśmy się ja i serce. Yo było i jest złoto w czystej postaci. I chyba właśnie za to najbardziej lubię „Zawieszonych”. Za ich niedoskonałość. Za to, że popełniają błędy. Że czasami mówią za dużo, a czasami zdecydowanie za mało. Że nie zawsze wiedzą, jak postąpić. Że potrafią się zranić, ale jednocześnie próbują być dla siebie nawzajem. „Interludium” pokazuje też, że spełnienie marzeń wcale nie oznacza końca problemów. Czasami dopiero wtedy zaczyna się zupełnie nowa historia — pełna wyborów, odpowiedzialności, pokus i konsekwencji. A ja po raz kolejny dałam się tej historii porwać. Nina po raz kolejny udowadnia, że potrafi połączyć lekkość i humor z tematami, które naprawdę potrafią zaboleć. I choć „Interludium” dostarczyło mi ogromnej dawki emocji, mam wrażenie, że to jeszcze nie koniec. Że za kolejnym zakrętem czeka na bohaterów coś, czego zupełnie się nie spodziewam. I właśnie dlatego już teraz wiem, że kiedy pojawi się kolejna część, będę chciała znaleźć się tam razem z nimi. Bo „Zawieszonych” po prostu trudno zostawić. A „Interludium”? To kolejny dowód na to, że kiedy już raz wejdzie się do ich świata, bardzo trudno z niego wyjść. Pochłonęłam tę książkę, pokochałam tych ludzi i wciąż jest mi tego za mało.