Książka

Pudełko pełne zbrodni Janice Hallett

Powiem Wam szczerze, że czasami, no ok, często zazdroszczę dzisiejszej młodzieży!, i to tak po cichu, z lekkim westchnieniem, bo kiedy patrzę na książki, które trafiają dziś w ręce młodych czytelników, mam ochotę cofnąć się do dzieciństwa i przenieść je w czasie, żeby ubarwić tamte ok. Nie były złe, ale biedniejsze w kolorach, obrazkach itp. już nie wspomnę o cenie, ale przede wszystkim móc przeżyć je jeszcze raz, bycie dzieckiem… Te okładki, które już z daleka wołają: „Weź mnie!”, ale przede wszystkim historie, które rozpalają wyobraźnię, budzą ciekawość i przypominają o czasach, kiedy największą przygodą było odkrycie czegoś, czego absolutnie nikt nie powinien znaleźć. I właśnie taka jest książka Janice Hallett „Pudełko pełne zbrodni”, wydana przez Wydawnictwo Wilga. Powiedzcie mi, kto z Was choć raz marzył o odkryciu tajemniczego skarbu? Kto buszował u dziadków na strychu, zaglądał do starej komórki z narzędziami, przeszukiwał zakamarki stodoły albo z nadzieją na wielkie odkrycie rozkopywał ziemię za domem? No przyznajcie się! Przecież każdy z nas miał kiedyś w głowie wizję odnalezienia czegoś niezwykłego. Starego listu, tajemniczej skrzynki, mapy prowadzącej do skarbu albo przedmiotu, który skrywa historię sprzed wielu lat. Ava i Luka mają właśnie takie szczęście, a może raczej wpadają w przygodę, której nie da się już tak łatwo odłożyć na później. Na strychu starego domu odnajdują tajemnicze pudełko. A w nim? Nie żadne stare guziki czy rodzinne fotografie, ale prawdziwa kopalnia zagadek! Pożółkłe listy, fragmenty dzienników, wycinki z gazet, policyjne raporty i kaseta magnetofonowa z nagraniem. Z pozoru zwyczajne pamiątki, które jednak prowadzą do niewyjaśnionego morderstwa sprzed lat. Rodzeństwo postanawia połączyć wszystkie elementy układanki i odkryć, co tak naprawdę wydarzyło się w przeszłości. Tylko że im więcej znajdują odpowiedzi, tym więcej pojawia się pytań. A najgorsze jest to, że osoba odpowiedzialna za zbrodnię może wciąż być na wolności. I tutaj zaczyna się prawdziwa zabawa! Bo „Pudełko pełne zbrodni” to nie jest historia, w której siedzimy wygodnie i czekamy, aż ktoś poda nam rozwiązanie na tacy. To zaproszenie do wspólnego śledztwa. Czytamy dokumenty, analizujemy wiadomości, szukamy powiązań, próbujemy wychwycić szczegóły i sami zaczynamy bawić się w detektywów. Każdy drobiazg może mieć znaczenie, a jeden pozornie niewinny szczegół potrafi całkowicie zmienić kierunek myślenia. Za te ciarki na rękach, za emocje, jakie wzbudza każda tajemnica, za możliwość uruchomienia wyobraźni, za tę dziecięcą ciekawość, która wcale nie musi znikać wraz z wiekiem, i za emocje, które sprawiają, że człowiek chce jeszcze tylko zajrzeć do jednego dokumentu, przeczytać jeszcze jeden list i sprawdzić jeszcze jeden trop. Ogromnie podoba mi się również pomysł na przedstawienie historii przy pomocy różnych materiałów. Już oczami wyobraźni widzę, jak dzięki takim momentom nasze pociechy nie tylko poznają fabułę, ale uczą się łączyć fakty, wyciągać wnioski, dostrzegać nieścisłości i samodzielnie myśleć. A przecież to świetna zabawa połączona z ćwiczeniem spostrzegawczości! Co więcej, to jedna z tych książek, które mogą połączyć pokolenia, poznać bliżej własną rodzinę, dowiedzieć się, kto z kim, gdzie i jak umiejscowić np. na drzewie geologicznym lub mapie zdarzeń. Wyobrażacie sobie wspólne czytanie z dzieckiem, wspólnie z dzieckiem, z dziećmi typujecie podejrzanych i dyskutujecie przy stole, kto kłamie, kto coś ukrywa, a kto może mieć coś na sumieniu? Ja już widzę te emocje i okrzyki: „Wiedziałam!”, „Przecież to było podejrzane!” albo „Nie, nie, to na pewno nie on!”. Bo umówmy się, drodzy rodzice, lepiej niech nasze pociechy ćwiczą spostrzegawczość na tajemniczym pudełku niż na naszych szafkach, szufladach i dokumentach. Chociaż po tej lekturze możemy się spodziewać, że nic w domu nie będzie już bezpieczne przed małym detektywem! Między innymi właśnie o takie czytelnicze chwile chodzi! Nie zawsze potrzebujemy smoków, magicznych różdżek i podróży na drugi koniec świata, żeby przeżyć coś niezwykłego. Czasami wystarczy zakurzone pudełko, stary strych i tajemnica, która zdecydowanie za długo czekała na odkrycie. Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym nie dorzuciła małego ostrzeżenia. Pod żadnym pozorem nie rozpoczynajcie tej książki tuż przed snem! Naprawdę. Miało być kilka stron, a nagle robi się późno, oczy same się zamykają, ale głowa pracuje na pełnych obrotach, bo przecież jeszcze nie wiadomo, kto stoi za zbrodnią. A jak tu spokojnie zasnąć, kiedy rozwiązanie zagadki jest dosłownie na wyciągnięcie ręki? „Pudełko pełne zbrodni” polecam nie tylko młodym miłośnikom tajemnic, zagadek i detektywistycznych przygód, ale również dorosłym (sama jestem w tej grupie