O książce Mak na powiekach

Zjazd z okazji stulecia liceum w Mieście staje się okazją do spotkania uczniów jednej z klas. Przeszłość i miejsca, w których się spotykają, kryją w sobie wstydliwe, mroczne sekrety, które nie są tajemnicą dla nikogo w Mieście, lecz o których nie mówi nikt. Dla głównego bohatera powrót do lat młodości wiąże się ze wspomnieniem utraconej miłości i z wyzwaniem do zmierzenia się z niepamięcią i z historią prawdziwą. Po brawurowym przygodowo-sensacyjnym „Haribie” Zdzisław A.Raczyński proponuje zupełnie inną lekturę – powieść wyciszoną, nostalgiczną, w czymś przypominającą sztukę sceniczną. Mimo, że „Mak na powiekach” jest zupełnie innym gatunkiem literackim niż „Harib”, Raczyński pozostaje wierny swojemu stylowi: wielość wątków, nieoczywistość fabuły, piękna, miejscami wręcz poetycka, polszczyzna, nastrojowość, bogactwo tropów osadzonych w tradycji literackiej. Niezmienne pozostaje także fundamentalne pytanie – na ile jesteśmy wolni od swojej przeszłości, a na ile za nią odpowiedzialni.

Szczegółowe informacje na temat książki Mak na powiekach

Wydawnictwo:	Biblioteka Res Humana
EAN:	9788395635533
Autor:	Raczyński Zdzisław Aleksander
Rodzaj oprawy:	Okładka twarda
Liczba stron:	246
Rok wydania:	2021

Oceny i recenzje książki Mak na powiekach

Średnia ocen:

~ /10

Liczba ocen:

0

Powiedz nam, co myślisz!

Pomóż innym i zostaw ocenę!

Zaloguj się, aby dodać opinię

Andrzej Koziej 21/02/2022

opinia recenzenta nie jest potwierdzona zakupem

"Mak na powiekach" czyta się łatwo. Prosta, ale wysoce artystyczna proza. Natomiast treść, przesłanie powieści to bardziej traktat filozoficzny o odpowiedzialności, pamięci i winie. Najbardziej podobały się mi dygresje-wtrącenia. Każde z nich to mała opowiastka. Właściwie poezja prozą. Piekne.

Anonimowy użytkownik 25/09/2024

opinia recenzenta nie jest potwierdzona zakupem

"Mak na powiekach" czyta się łatwo. Prosta, ale wysoce artystyczna proza. Natomiast treść, przesłanie powieści to bardziej traktat filozoficzny o odpowiedzialności, pamięci i winie. Najbardziej podobały się mi dygresje-wtrącenia. Każde z nich to mała opowiastka. Właściwie poezja prozą. Piekne.