Na zachód od Bugu. Dzienniki z Pogranicza Julia Bujskich

Książka

O książce Na zachód od Bugu. Dzienniki z Pogranicza

Julia Bujskich – antropolożka, tłumaczka, doktor nauk historycznych (Uniwersytet Kijowski
im. Tarasa Szewczenki), współzałożycielka Centrum Antropologii Stosowanej (2017).
Stypendystka programów naukowych na uniwersytetach w Polsce, w Niemczech i w Irlandii;
w latach 2019–2020 – badaczka wizytująca na Uniwersytecie Stanowym Pensylwanii w
ramach programu wymiany akademickiej im. Fulbrighta. Zakres zainteresowań naukowych:
antropologia religii, antropologia pamięci, dialog międzywyznaniowy, pielgrzymki, wierzenia
i wyobrażenia mitologiczne, pogranicza i granice, empatia i etyka w badaniach jakościowych.

Julia Bujskich bez polskich korzeni i znajomości, za to ze znakomicie opanowanym polskim językiem, jako doświadczona badaczka wyruszyła samotnie na podkarpackie i lubelskie polsko-ukraińskie pogranicze, a następnie do Białego Boru – jednego z ukraińskich skupisk
osiedlonych na Pomorzu w wyniku akcji „Wisła”. Praktyka etnograficzna wystawia na rozmaite niespodzianki, zwłaszcza kiedy po raz pierwszy trafiamy w nieznane; a co dopiero gdy jest to teren „zaminowany” stereotypowymi wyobrażeniami i trudną wspólną historią. „Na
zachód od Bugu” to osobista, pełna emocji opowieść kijowskiej etnografki, to także jej swoista odpowiedź na tzw. badania wschodnie prowadzone w Ukrainie przez polskich
naukowców.
[prof. dr hab. Magdalena Zowczak, Uniwersytet Warszawski]
***
„Na zachód od Bugu” to dziennik terenowych doświadczeń etnograficznych kijowskiej antropolożki, próbującej od ponad dekady zrozumieć i opisać złożoność oraz wieloaspektowość polsko-ukraińskich relacji w Polsce. Jak pokazują ostatnie lata temat ten jest ciągle zagadnieniem żywym, wokół którego funkcjonuje wiele stereotypów. Książka Julii Bujskich pozwala czytelnikowi dostrzec je, skonfrontować się z nimi, jak również zastanowić
się nad perspektywą wykraczającą poza polskocentryczny punkt widzenia. Autorka wchodząc w skomplikowany świat polsko-ukraińskiego pogranicza i ukraińskiej społeczności w Polsce, wykorzystuje to, co decyduje o sile antropologicznych badań – czas, intensywność relacji
międzyludzkich, wyczulenie na etnograficzny szczegół i emocjonalny wymiar doświadczenia.
[dr Tomasz Kosiek, Uniwersytet Rzeszowski]